مدیریت بحران؛ پرهیز از تحقیر و ایجاد پلی برای بازگشت | انصاف نیوز

۱. بحران موشکی کوبا (۱۹۶۲)، که جهان را در آستانه یک جنگ هسته‌ای تمام‌عیار قرار داد، یادآور این واقعیت است که در مدیریت بحران‌ها هدف نهایی لزوماً «پیروزی مطلق» بر حریف نیست، بلکه «مدیریت ریسک» است. در آن ماجرا، کِنِدی و مشاورانش دریافتند که تحقیر کامل خروشچف و واداشتن او به عقب‌نشینی بدون دادن هیچ امتیازی به او، هرچند ممکن بود یک پیروزی تاکتیکی به نظر برسد، اما می‌توانست خطر تشدید بحران را افزایش دهد.

از منظر مدیریت بحران، وارد کردن فشار حداکثری بر یک قدرت هسته‌ای که خود را در بن‌بست می‌بیند، احتمال محاسبهٔ نادرست و اقدامات پرخطر را افزایش می‌دهد. از همین رو، دولت کِنِدی با فراهم کردن نوعی «پل طلایی برای عقب‌نشینی»، از جمله با پذیرش محرمانهٔ خروج تدریجی موشک‌های ژوپیتر از ترکیه، به خروشچف امکان داد بدون رویارویی نظامی از بحران خارج شود. این تجربه بعدها به یکی از نمونه‌های کلاسیک در ادبیات مدیریت بحران و بازدارندگی تبدیل شد و اهمیت فراهم کردن امکان خروج آبرومندانه برای طرف مقابل را برجسته ساخت.

۲. از این زاویه، یک پیروزی نظامی یا دیپلماتیک که با تحقیر همه‌جانبهٔ طرف مقابل همراه باشد، در واقع یک پیروزی کامل نیست، بلکه می‌تواند آغازگر مجموعه‌ای از بحران‌های جبرانی از سوی بازندهٔ تحقیر شده باشد. پژوهش‌های روان‌شناسی سیاسی نیز نشان می‌دهد که تحقیر، یکی از نیرومندترین محرک‌های رفتارهای تلافی‌جویانه است.

کِنِدی با دادن امتیازی … …