در این الگو، طرف مقابل هیچ‌گاه نمی‌داند تهدید اعلام‌شده مقدمه یک اقدام واقعی است یا صرفا ابزاری برای امتیازگیری؛ نمی‌تواند مطمئن باشد مذاکره به توافق منجر خواهد شد یا مقدمه فشار نظامی دیگری است و حتی نمی‌داند عقب‌نشینی ظاهری واشنگتن به معنای پایان بحران است یا آغاز مرحله تازه‌ای از آن. ترامپ از این وضعیت به عنوان یک مزیت مذاکره‌ای و سیاسی استفاده می‌کند؛ مزیتی که در سیاست خارجی او بارها به نمایش گذاشته شده است. اکنون اما پرسش مهم‌تری مطرح است: آیا ایران توانسته این ابزار را از انحصار ترامپ خارج کند و او را در موقعیتی قرار دهد که پیش‌تر برای طرف مقابل طراحی می‌کرد؟ الف- انحصار ابهام؛ ابزار سنتی ترامپ
در منطق سیاست خارجی رئیس‌جمهور جانی آمریکا، پیش‌بینی‌ناپذیری صرفا یک ویژگی شخصیتی نیست، بلکه می‌تواند کارکردی راهبردی داشته باشد و البته چنین کارکردی توسط او اعمال شده است. او با باز گذاشتن همزمان مسیر تهدید و مذاکره، تلاش می‌کند طرف مقابل را در وضعیتی قرار دهد که هزینه انتظار و مقاومت را بیشتر از هزینه امتیازدهی ارزیابی کند. این همان منطقی است که در سیاست فشار حداکثری، مذاکرات هسته‌ای و تهدیدهای نظامی علیه ایران نیز مشاهده شده است.
در واقع، ترامپ می‌خواهد رقیب پیش از آنکه بداند تصمیم نهایی واشنگتن چیست، مجبور به تصمیم‌گیری شود. تحلیل مؤسسه چتم هاوس در ژانویه ۲۰۲۶ نیز هدف سیاست ترامپ در قبال ایران را فراتر از توافق مقطعی و در جهت تحمیل محدودیت‌های راهبردی پایدار بر تهران ارزیابی کرد. این سیاست بر ترکیب فشار، تهدید و پیش‌بینی‌ناپذیری استوار است. …
دانلود از کافه بازار
