بازار
آیا متولیان، مدیران و مسئولان استان کرمانشاه، روستاهای چشمه‌مار، سرچم و چم‌نوزه را فراموش کرده‌اند؟
آیا این روستاها در آمار رسمی کشور، هرکدام به‌عنوان یک روستا محاسبه می‌شوند؟ اگر روستا هستند، چرا پس از حدود نیم‌قرن از عمر انقلاب و استقرار نظام جمهوری اسلامی، همچنان با ابتدایی‌ترین مشکلات زیرساختی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؟
و اگر مسئولان از وضعیت آنها اطلاع دارند اما اقدامی نمی‌کنند، این پرسش جدی‌تر مطرح می‌شود؛ و اگر اطلاع ندارند، آیا بی‌اطلاعی از وضعیت مردمی که در حوزه مسئولیت آنان زندگی می‌کنند، خود عذر موجهی است؟
واقعیت هرچه باشد، مسئولیت باقی است. روستاهایی که گویی نارس متولد شده‌اند
چشمه‌مار، سرچم و چم‌نوزه را می‌توان به نوزادی تشبیه کرد که بسیار زودتر از موعد مقرر متولد شده و هنوز برای ایستادن روی پای خود، به اقدامات اورژانسی نیاز دارد.
این مردم سال‌هاست نه مطالبه امکانات لوکس دارند و نه انتظار برخورداری ویژه. خواسته آنان بسیار ساده است:
راه مناسب، پل، آب، برق، گاز، ایمنی و حداقل زیرساخت‌های زندگی.
اما همین حداقل‌ها نیز سال‌هاست به مطالبه‌ای طولانی و فرسایشی تبدیل شده است. از جاده مرگ تا گردنه درکه
جاده چشمه‌مار ـ چم‌نوزه و مسیر گردنه درکه، با شیب‌های تند، پیچ‌های طولانی، عرض کم، ریزش کوه، نبود روشنایی و علائم کافی و مشکلات ناشی از بارندگی و سیلاب، برای مردم به مسیری پرخطر تبدیل شده است.
این جاده در بخش‌هایی هنوز سیمای یک مسیر قدیمی و غیراستاندارد را دارد؛ مسیری که سال‌هاست مردم با ترس و لرز از آن عبور می‌کنند.
آیا واقعاً خواسته مردم غیرمنطقی است؟
آیا احداث یک جاده شوسه مناسب، اجرای زیرسازی اصولی و آسفالت مسیر، مطالبه‌ای فراتر از توان دستگاه‌های اجرایی است؟
آیا ساخت یا اصلاح یک پل و لایروبی چشمه آب، خواسته‌ای غیرممکن است؟
مردم این روستاها حتی بخش بزرگی از مطالبات خود را کنار گذاشته‌اند و می‌گویند:
«کل و کوتاه؛ ما امکانات حداقلی می‌خواهیم، نه بیشتر.» مردمی که برگشتند، اما زیرساخت‌ها نرسید
اجرای آسفالت و زیرسازی مناسب، تأمین آب، برق و گاز و ایجاد حداقل امکانات می‌تواند زمینه بازگشت جمعیت به روستا را فراهم کند. …
