بازار
حالا که هیاهوی فیفادی به پایان رسیده و گرد و خاک رقابت‌های ملی فرو نشسته است، شاید بهترین زمان باشد تا به سراغ مهم‌ترین، جنجالی‌ترین و البته جذاب‌ترین چهره این روزهای فوتبال جهان برویم؛ کریستیانو رونالدو و داستان بی‌پایانش با تیم ملی پرتغال و سرمربیان بزرگ. بازیکنی که نامش با افتخار، گلزنی و رکوردهای دست‌نیافتنی گره خورده، اما در پس این درخشش خیره‌کننده، سایه‌ای از غرور و جاه‌طلبی‌های مهارنشدنی وجود دارد که گاهی بزرگ‌ترین تئوریسین‌های فوتبال را هم مستاصل کرده است. حواشی اخیر خروج کریستیانو از اردوی تیم ملی پرتغال و چالش‌هایش با ژسوس، سرمربی تازه‌وارد سلسائو، بار دیگر زنگ خطر را برای کادر فنی به صدا درآورد و افکار عمومی را به دو دسته تقسیم کرد؛ عده‌ای او را مقصر شماره یک این تنش‌ها می‌دانند و معتقدند که دوران بازیکن‌سالاری به پایان رسیده است و عده‌ای دیگر، رفتار سرمربی با یک اسطوره پرافتخار را عامل اصلی این بحران معرفی می‌کنند. اما برای درک بهتر این کلاف سردرگم، باید به گذشته سفر کنیم؛ به روزهایی که بذر این غرور در تئاتر رویاها کاشته شد.
رونالدو در لباس تیم ملی پرتغال و در تقابل با سرمربی جدیدی چون ژسوس، دوباره در مرکز حواشی قرار گرفته است. داستانی که از روزهای جوانی با فرگوسن آغاز شد، از مورینیو و بنیتس گذشت، تن‌هاخ را به چالش کشید و اکنون به نیمکت تیم ملی رسیده است
فصل اول؛ تولد یک پادشاه مغرور در تئاتر رویاها …
