یکشنبه ۲۹ مهر ۱۳۹۷ / Sunday, 21 October, 2018

اسرائیل و اعرابش


اسرائیل و اعرابش
انتخابات عمومی اسرائیل را باید تاریخی حساب کنیم، حتی پیش از آنکه دولت ائتلا‌فی جدید شکل بگیرد. این انتخابات نشانگر سقوط حزب کارگر بود، حزبی که حق دارد ادعا کند اسرائیل را بنیان گذاشته و مهم‌ترین نخست‌وزیران این رژیم، از دیوید بن گوریون گرفته تا گلدا مایر و اسحاق رابین، عضوش بوده‌اند. شیمون پرز از آخرین بازمانده‌های حزب کارگر قدیم است و جالب اینکه او چون حزب را ترک کرد توانسته رئیس‌جمهور شود. در حال حاضر سه حزب دست راستی بر صحنه سیاسی اسرائیل مسلط هستند: لیکود، کادیما (حزب انشعابی از لیکود که توسط آریل شارون بنیان گذاشته شد) و بالا‌خره اسرائیل بیت نو (حزب مهاجران روس.) اکثر تحلیلگران این روزها بر آینده روند صلح و تشکیل دو کشور اسرائیل و فلسطین متمرکز شده‌اند اما پرسشی بسیار عمیق‌تر و جدی‌تر بی‌پاسخ گذاشته شده است. این پرسش را آویگدور لیبرمن، برنده بزرگ انتخابات اسرائیل مطرح کرد. حزب اسرائیل بیت نو ۱۵ کرسی پارلمان را از آن خود کرد و در انتخابات سوم شد اما در سیستم سیاسی این رژیم قدرتی عظیم را به دست آورد. چه لیبرمن در دولت ائتلا‌فی باشد و چه نباشد او و مسائل مورد علا‌قه‌اش به مرکز صحنه سیاسی نقل مکان کرده‌اند. جهاد اسلامی اگرچه لیبرمن به‌شدت به جنبشهای فلسطینی مثل حماس و جهاد اسلامی حمله می‌کند اما هدف شماره یک او اقلیت اعراب اسرائیلی هستند. لیبرمن آنها را بدتر از حماس می‌داند. او حتی از اخراج صدها هزار نفر از اعراب اسرائیلی حرف می‌زند و می‌گوید دهکده‌های شمال اسرائیل، محل سکونت این اعراب اسرائیلی، را به کرانه غربی فلسطینی الصاق کنیم. از دید لیبرمن صدها هزار نفر دیگر از این اعراب اسرائیلی نمی‌توانند به الزامات مهمی پایبند باشند و می‌شود شهروندی اسرائیل را از آنها گرفت. منظور لیبرمن از این الزامات سوگند وفاداری به اسرائیل یا خدمت نظام وظیفه اجباری است. (اعراب اسرائیلی فعلا‌ از سربازی معاف هستند.) مارتین پرتز، عضو مجله نیوریپابلیک که یک صهیونیست دوآتشه و از مخالفان روند صلح به حساب می‌آید. لیبرمن را یک <نئو فاشیست و گانگستر واقعی> توصیف می‌کند. من به یاد نمی‌آورم که از زمان پایان جنگ جهانی دوم هیچ رژیمی که خود را لیبرال دموکراسی بخواند شهروندان خودش را اخراج و حقوق‌شان را سلب کند. ‌
اعرابی که امروز در اسرائیل زندگی می‌کنند فرزندان و نوادگان آن ۱۶۰ هزار عربی هستند که در مناطقی که در سال ۱۹۴۸ به اسرائیل تبدیل شد، ماندند. شمار آنها در حال حاضر به ۳/۱ میلیون نفر می‌رسد و این یعنی ۲۰ درصد جمعیت اسرائیل. متخصصان آمارگیری پیش‌بینی می‌کنند اعراب تا سال ۲۰۲۵ یک‌چهارم جمعیت اسرائیل را تشکیل دهند. به جز ماجرای معافیت نظامی، آنها در قانون اساسی از حقوق و مسوولیت‌هایی برابر برخوردارند اما در بخش‌های مختلف زندگی با تبعیض دست و پنجه نرم می‌کنند، به‌خصوص در حوزه‌های مهاجرت، مالکیت زمین، آموزش و اشتغال. تئودور اور، قاضی بازنشسته دیوان عالی اسرائیل در گزارشی رسمی در مورد انتفاضه دوم می‌نویسد: <این نابرابری در تحقیقات و آمارگیری‌های حرفه‌ای تایید شده است؛ قاضی‌ها به آن دامن می‌زنند و مصوبه‌های دولتی در جهت آن است. اگرچه اکثریت یهودی اسرائیل از این تبعیض زیاد باخبر نیست اما شهروندان عرب آن را کاملا‌ احساس می‌کنند و بر رفتارشان تاثیر می‌گذارد. این تبعیض را همه پذیرفته‌اند و این عامل اصلی اکثر ناآرامی‌ها است.> ‌
این احساس دوطرفه است. عزمی بشاره، عرب عضو سابق پارلمان اسرائیل (کنست)، پس از آنکه به خاطر سخنانش در حمایت از حزب‌الله به تلا‌ش برای ایجاد اغتشاش متهم شد، گفت: <مردمی که اینجا زندگی می‌کنند به اینجا مهاجرت نکرده‌اند، اینجا کشورشان است. ما شهروندی اینجا را پذیرفته‌ایم و قرار نیست کاری خلا‌ف امنیت انجام دهیم اما شما نمی‌توانید هر روز از من بپرسید آیا به اسرائیل وفادار مانده‌ام یا نه. من وقتی به تابعیت کشوری درمی‌آیم باید به قانون آنجا وفادار باشم نه به ارزش‌ها و ایدئولوژی‌های دولتی. همین که به قانون وفادار باشی کافی است.> اعراب دهه‌ها به قانون وفادار ماندند اما حالا‌ این وفاداری روزبه‌روز کمرنگ‌تر می‌شود. اعراب اسرائیلی - حتی آنهایی که مسیحی‌اند - دیگر به احزاب عمده اسرائیلی رای نمی‌دهند. با وجود استقبال اندک اعراب از انتخابات اخیر، احزاب عرب نتیجه تقریبا خوبی گرفتند و ۱۱ عضو خود را روانه کنست کردند. احزاب عرب هیچ‌گاه به دولت دعوت نمی‌شوند و این از تاثیر اعراب بر سیاست اسرائیل به‌شدت می‌کاهد.
اسرائیل باید بداند که سر و سامان دادن به رابطه‌اش با اعراب اسرائیلی بسیار مهم‌تر از جنگ لفظی با حزب‌الله یا ایران است. تل‌آویو باید تصمیم بگیرد که می‌خواهد چگونه با اعراب، در قلب اسرائیل، رفتار کند. سخنان تند لیبرمن در اسرائیل هوادارانی پیدا کرده است. بنیامین نتانیاهو اعراب اسرائیلی را به بمب ساعتی تشبیه کرده و افزایش جمعیت آنها را غیرقابل قبول خوانده است. بنی موریس، مورخ قبلا‌ صلح‌گرا، پنج سال پیش در مصاحبه با روزنامه‌ هاآرتص گفت که اسرائیل باید از خود در برابر اعرابی که درون مرزهایش هستند، محافظت کند: <آنها بالقوه ستون پنجم هستند. آنها هم از لحاظ امنیتی و هم از لحاظ آماری می‌توانند کشور را تضعیف کنند... اگر موجودیت اسرائیل به خطر بیفتد، اخراج آنها را می‌شود توجیه کرد.> و اعتقاد مردم به این سخنان هم برای دولت خطرناک است و هم برای اعراب اسرائیلی. انتخابات هفته گذشته باعث شد که این موضوع مهم دوباره در مباحثات سیاسی مطرح شود اما به هر حال یک نکته را نمی‌شود نادیده گرفت: آینده اسرائیل به سرنوشت اعراب اسرائیلی گره خورده است. ‌
‌ *فرید زکریا سردبیر نسخه بین‌المللی هفته‌نامه آمریکایی نیوزویک است. او در هندوستان و در خانواده‌ای مسلمان زاده شد. پدرش رفیق زکریا سیاستمداری برجسته بود و مادرش فاطیما ویژه‌نامه روزهای یکشنبه <تایمز آو ایندیا> را سردبیری می‌کرد. فرید زکریا دکترای علوم سیاسی‌اش را از دانشگاه ‌هاروارد و زیر نظر ساموئل‌هانتینگتون دریافت کرد. نشریه اسکوایر در سال ۱۹۹۹ نام او را در فهرست ۲۱۱ شخصیت مهم قرن بیست‌ویکم> قرار داد. از زکریا کتاب <آینده آزادی: اولویت لیبرالیسم بر دموکراسی> در ایران ترجمه شده و <جهان پساآمریکایی> نام کتاب تازه انتشاریافته او است. زکریا در انتخابات اخیر ریاست‌جمهوری آمریکا از باراک اوباما حمایت کرد. ‌

فرید زکریا
ترجمه: کاوه شجاعی

منبع : روزنامه اعتماد ملی

مطالب مرتبط

اشغال باعث چه تغییراتی در اسرائیل شده است؟

اشغال باعث چه تغییراتی در اسرائیل شده است؟
در چهل سال، اسرائیل از کیبوتس نشینی اشتراکی به یک اقتصاد جهانی شده رسیده و از یک جامعه نسبتا متعادل به یکی از ناعادلانه ترین جوامع غربی تبدیل شده است. تمام این تحولات در اشغال سرزمین های فلسطینی ریشه داشته و لذا به جنگ ١٩٦٧ بر می گردند. چرا که پیروزی خیره کننده اسرائیل در آن جنگ، مانع از برانگیختن شش درگیری جدید نشد. مناقشه هائی که به سود اسرائیل تمام نشدند.
گاهی حافظه فریبکار است. در حالی که چهل سال از جنگ شش روزه می گذرد، بخشی از اسرائیلی ها ترجیح می دهند باور کنند که دوران پیش از ١٩٦٧ ، عصر طلائی و بهشت موعود مردم اسرائیل بود و این که اسرائیل پیش از آن زمان، جامعه انسانی و عادلانه بود که در آن ارزش های کار ، فروتنی و همبستگی بر خودخواهی و طمع غلبه داشت. بهشتی که در آن همه با هم آشنائی داشتند و بویژه کسی سرزمین دیگران را اشغال نمی کرد.
صد البته، این توهمی بیش نیست. در ١٩٦٦، سال پیش از اشغال، بیکاری به میزان بی سابقه ده در صد رسیده بود و اقتصاد دچاررکود شدیدی بود. برای اولین بار در تاریخ کشور، تعداد اسرائیلی هائی که کشور را ترک می کردند، بیش از مهاجران جدیدی بود که وارد می شدند. علاوه بر آن درهمان سال، ٤٠٠ هزار عرب اسرائیلی که به هنگام جنگ ١٩٤٨ در روستاهای خود مانده بودند، از یوغ «حکومت نظامی» (١) خلاص شدند. البته شرایط آن ها همچنان بحرانی بود و زمین هایشان را بتدریج مصادره می کردند تا شهرک های جدید یهودی بسازند.
از جنگ شش روزه به این سو، اسرائیل را بمنزله ابر قدرت نظامی منطقه ای و حتی بین المللی تلقی کردند. اما آن چه کمتر روشن شده، این است که جنگ بطور چشمگیری اقتصاد کشور را تغییر داد. با شکوفائی اقتصاد، رکود به پایان رسیده و از میزان بیکاری کاسته شد. چهل سال بعد، اسرائیل کشور دیگری شده است. در حالی که در سال ١٩٦٧ تولید ناخالص داخلی به سختی به ١٥٠٠ دلار می رسید، در سال ٢٠٠٦، میزان آن به اوج خود یعنی ٢٤ هزار دلار رسید. در گزارش مربوط به توسعه انسانی سال ٢٠٠٥ که «برنامه سازمان ملل متحد برای توسعه» PNUD بانی آن بود، اسرائیل مقام بیست و سوم را کسب کرد.
علاوه بر این، در مدت چهار دهه یک و نیم میلیون یهودی در این کشور مستقر شدند و کل جمعیت یهودی از ٤/٢میلیون به ٥/ ٥ میلیون رسید. لذا قابل فهم است که چرا برای بیشتر شهروندان اسرائیلی، جنگ شش روزه لحظه ای تعیین کننده در روند موفقیت آمیز کشور بشمار می رود.
برعکس، برای دیگران، ١٩٦٧ ریشه همه دردهاست. از دیدگاه نظری، پیروزی کوبنده نیروی نظامی اسرائیل در مقابل قدرتمندترین ارتش های جهان عرب (مصر، اردن و سوریه)، قاعدتا می بایست به اسرائیلی ها اطمینان خاطر بخشیده و احساس امنیت دهد. امری که امروز از آن بسیار دور هستیم. اسرائیل همه چیز است جز یک مکان امن و از سال ١٩٦٧ کشور ٦ درگیری را به خود دیده است: جنگ فرسایشی در امتداد کانان سوئز (١٩٧٠ - ١٩٦٨)، جنگ رمضان یا کیپور (١٩٧٣)، دو انتفاضه (١٩٩٣-١٩٨٧ و ٢٠٠٥-٢٠٠٠) و جنگ های لبنان (١٩٨٢ و ٢٠٠٦) در این مناقشات حدود ٥ هزار اسرائیلی و ٥٠ هزار عرب (مصری، سوری، لبنانی و بویژه فلسطینی) جان خود را باختند. خلاصه کنیم، اسرائیل هنوز هفتمین روز جنگ شش روزه را به پایان نبرده است.
مشکلات اسرائیل به تداوم مناقشه ختم نمی شود بلکه مسئله این است که ارتش دیگر پیروز نمی شود. ژنرال بازنشسته دوو تاماری که تاریخدان شده است، پس از حوادث لبنان در تابستان ٢٠٠٦ توضیح داد که جنگ ١٩٦٧ آخرین پیروزی غیرقابل تردید این کشور بود. به عقیده وی، کلیه زور آزمائی های دیگر با عقب نشینی حتی با شکست روبرو شد. و هربار تل آویو مجبور شد امتیازات مهمی بدهد. از آن جمله، جنگ ١٩٧٣ پیرو قرارداد های صلح با مصر، به عقب نشینی کامل از سینا در ١٩٧٩ انجامید. انتفاضه اول به پیمان های اسلو در ١٩٩٣ منجر شد. تجاوز لبنان در ١٩٨٢ با عقب نشینی بی قید و شرط در سال ٢٠٠٠ بپایان رسید. تقریبا دو سال پیش، انتفاضه دوم اسرائیل را مجبور ساخت تا مستعمره نشین های غزه را برچیند.
اما در مورد جنگ اخیر با لبنان چه باید گفت! اگر در مقطعی از زمان، طبقه سیاسی دم از پیروزی میزد، پیرو نظر سنجی روزنامه هآرتص که یک هفته پیش از پایان جنگ منتشر شد، تنها بیست درصد اسرائیلی ها فکر می کنند که در جنگ پیروز شده اند. مشکلات عدم نیل به پیروزی قاطع، بدون تردید بیانگر این است که چرا یک سیاستمدار قدیمی اسرائیل اخیرا با حفظ هویت اعلام کرد که وی مطمئن نیست که اسرائیل بیست سال بعد وجود داشته باشد. چهل سال اشغال، بجای فروکش کردن هراس، آن را تقویت کرده است.
اوضاع از چه زمانی تیره تر شده است؟ این مسئله چیز جدیدی نیست. ژنرال موشه دایان، برجسته ترین رجل سیاسی آن دوره، پس از پیروزی سال ١٩٦٧، جمله مشهوری بیان کرده است: «ما منتظر تلفن اعراب هستیم». او می خواست که باور کنیم که پس از این تلفن، اسرائیل در مقابل امضای پیمان صلح با جهان عرب از سرزمین های اشغالی سینا، نوار غزه و کرانه باختری و جولان خارج خواهد شد. توم سگو (تاریخ دان) در کتابی که در سال ١٩٦٧ نوشته است (٢)، نشان میدهد که خواست واقعی حکومت اسرائیل چنین نبود. با وجود این، در جهان و در خود اسرائیل، موضع این کشور را چنین وانمود کرده اند.
از طرف دیگر در همان دوره، اسرائیل روندی دنبال کرد که هرقرارداد متکی بر سرزمین ها در مقابل صلح را مشکل و حتی غیر ممکن می ساخت. نخست وزیر عضو حزب کار، لوی اشکول که به صلح طلبی معروف بود، اجازه داد که پیش از پایان سال ١٩٦٧، اولین شهرک های استعماری در کرانه باختری (کفراتزیون) مستقر شوند. موشه دایان وزیر دفاع دستور داد که شهرها و روستاهای سوری را در فلات جولان اشغال شده، ویران سازند و به جای ویرانه های شهر سوری قنیطره ، شهرک استعماری اسرائیلی بسازند. اوایل سال ١٩٦٨ به اسرائیلی ها اجازه دادند تا در مرکز شهر اشغال شده الخلیل (هبرون) زندگی کنند.
پس از چهل سال شاهد نتیجه آن هستیم. مرکز الخلیل به صورت شهر اشباح در آمده است . فلسطینی ها نه حق سکونت در آن قسمت دارند و نه حق گردش و خرید و همه این ها بخاطر جا بازکردن برای ٥٠٠ ساکن مستعمره های یهودی. تصادفی نیست که پس از قتل ٣٩ مسلمان در صحن مسجد ابراهیم واقع در محوطه مقبره پیامبران توسط باروخ گلداشتاین در سال ١٩٩٤، اولین سوءقصد انتحاری در این شهر رخ داد.
کافی است نگاهی به نقشه بیاندازیم تا متوجه شویم که شهرک های استعماری کرانه باختری بر طبق یک نقشه طراحی شده از پیش بناشده است تا از یک طرف جامعه های فلسطینی را از همدیگر منزوی کرده و از سوی دیگر تداومی میان شهرک های استعماری و خاک دولت اسرائیل پیش از ١٩٦٧ایجاد کنند. در اطراف محلات عرب نشین بیت المقدس نیز شهرک هائی ساختند تا قسمت شرقی شهر را از روستاها و شهرهای فلسطینی مجاور جدا سازند. سپس همین ساختمان سازی را در دره رود اردن ادامه دادند تا کرانه غربی رود اردن را از اردن جدا کنند. در طول این مستعمره هاحتی در کرانه باختری جاده هائی ساختند تا نابلس را از رام الله و قلقیلیه را از تولکرم جداسازند.
● کشور اسرائیل قربانی هیولائی است که خود در طول چهل سال ساخته است.
معمار بزرگ مستعمره سازی، آریل شارون در سال ١٩٧٥ به روشنی اعلام کرد که هدف او جلوگیری از تشکیل یک موجودیت فلسطینی است. این استراتژی که در طی سال ها از طرف حکومت های راست و چپ دنبال شده، موفقیت کسب کرده است.
امروزه، بیش از ٢٥٠ هزار اسرائیلی در صدها مستعمره در کرانه باختری زندگی می کنند که باید دویست هزار ساکن شهرک های جدید واقع در بیت المقدس اشغالی را بر آن ها افزود . حتی تعداد آن ها موجب تغییر رفتار طبقه سیاسی اسرائیل نسبت به آنان گشته است. از این پس، به استثنای منحصر به فرد سازمان های عرب و حزب کمونیست، همه مسئولان اسرائیلی از یوسی بلین تا آمی آیالون و از اهود اولمرت تا خانم تیپی لیونی معتقدند که انضمام «بلوک های مستعمره» باید بخش لاینفکی از هر قرارداد صلح باشد. به عبارت دیگر، مسیر دیوار حائل مشهور به منظور انضمام آن ها به اسرائیل انتخاب شده است.
آن چه حیرت آور است، این است که همان رهبران سیاسی از جمله آریل شارون پیش از سکته مغزی، امروزه در صحبت های خصوصی و گاهی آشکارا می پذیرند که شهرک های استعماری مانع اصلی برای امضای پیمان صلح با فلسطینی ها و کلیه جهان عرب بشمار می رود. اسرائیل قربانی هیولائی است که خود این کشور در مدت چهل سال ساخته است. برای اسرائیل غیر ممکن است که این مستعمره ها را بدون انضمام بخش های ساحلی غرب رود اردن جذب نماید. به دلیل الزامات بین المللی، حقوقی و بویژه جمعیتی اسرائیل، حتی حکومت های راست بسیار افراطی نیز از برداشتن این قدم خودداری کرده اند. زیرا اختلاف زاد و ولد به صورتی است که «اسرائیل بزرگ» در آینده نه چندان دور، اکثریت فلسطینی خواهد داشت. اما، اسرائیل نمی تواند خود را از شر آن خلاص کند، چرا که شهرک های استعماری از عناصر جدائی ناپذیر جامعه اسرائیل است. مستعمره سازی به تله ای تبدیل شده است.
آیا اسرائیل آگاهانه در این دام افتاده است؟ آیا اسرائیل با اشغالگری چنان انس گرفته که بدون آن ادامه راه ممکن نیست؟ از چهل سال پیش، ما در جامعه ای که بر پایه امتیاز بنا شده زندگی می کنیم. به یقین، حتی پیش از جنگ شش روزه مهاجران جدیدی که از کشورهای عربی می آمدند، از حقوقی کمتر از یهودیان رسیده از اروپا بر خوردار بودند. و فلسطینی هائی که در اسرائیل زندگی می کنند، حتی حقوق کمتری داشتند. اما، پس از ١٩٦٧، دولت نظام رسمی تبعیض را پایه گذاشته است. اسرائیل یک میلیون فلسطینی مقیم سرزمین های کرانه باختری و نوار غزه در سال ١٩٦٧ (که امروز به ٥/٣ میلیون نفر رسیده اند) را از حقوق سیاسی محروم کرد و بدین گونه زندگی در تمام جوانب آن زیر نظارت فرماندهان نظامی قرار گرفت.
در نتیجه، در طول چهار دهه گذشته، رابطه میان فلسطینیانی که زیر اشغال زندگی می کنند و اسرائیلی ها عمیقا تیره شده است. اما، بدیده اسرائیلی ها، شرایطی که در آن یک طرف از همه حقوق بهره مند بوده و دیگران از آن محروم اند، عادی است. محدودیت های بیش از پیش با اهمیت در زمینه تردد به فلسطینی ها تحمیل می شود و از این رو اسرائیلی ها تنها هنگام خدمت سربازی در کرانه باختری است که با آن آشنا می شوند و این امر بر تفاوت ها می افزاید. پایان بخشیدن به اشغال، به معنی چشم پوشی از احساس ممتاز بودن است و برداشتن این قدم بسیار مشکل است.
یکی از تحولات بزرگ جامعه اسرائیل پس از ١٩٦٧، تغییر شکل سریع آن به یک جامعه سرمایه داری مدرن است. عملیات بزرگی که پس از جنگ آغاز شد، طبقه کارفرمای نیرومندی بوجود آورد که قادر شد از کار مزدوری ارزان قیمت سرزمین های اشغالی بهره مند شود. میلیاردها دلار به فنون برتر بسیار کارآمد نظامی اختصاص یافت. (از سال ١٩٧٣، ایالات متحده هر سال سه میلیارد دلار کمک نظامی به اسرائیل می دهد) و کشور را به ابر قدرت «تکنولوژی پیشرفته» تبدیل کرده است.
بموازات نظام حق ویژه و مزیت که ادامه اشغال برقرار کرده است، جامعه بصورتی فزاینده و بی نهایت دچار تفرقه شده است. در ١٩٦٧، بیش از ٨٠ درصد نیروی کار وابسته به سندیکای واحد و قدرتمندی بود که یک سوم اقتصاد ملی را کنترل می کرد. هنوز کیبو تس ها دارای محبوبیت زیادی بودند. اکنون، با کمتر از ٢٥درصد کارگر عضو سندیکا، ما یکی از ناعادلانه ترین جوامع غربی را داریم. اگر ضریب جینی Gini را که نابرابری ها را اندازه می گیرد، بپذیریم، دولت یهود مقام شصت و پنج را به خود اختصاص داده و در میان اقتصاد های پیشرفته یکی از بدترین موقعیت ها را داراست. (٣) در این کشور هیجده خانواده قریب به ٧٥ درصد اقتصاد را در دست دارند. این شرایط تا حدی در جنگ شش روزه ریشه دارد.
از پیامدهای مهم دیگر نیز مثالی بزنیم. پس از ١٩٦٧، کشمکش اسرائیل-فلسطین در صحنه بین المللی جایگاه غالب و شاید مهمترین را به خود اختصاص داده است. اسرائیل از این شرایط سود برده است. روابط عالی اسرائیل و ایالات متحده، جایگاه برجسته آن در سطح بین المللی، قدرت نظامی و شکوفائی اقتصادی از آن ناشی شده است. درست نظیر این حقیقت که جامعه عرب که هر مذاکره ای را پس از جنگ شش روزه رد میکرد، اینک به اسرائیل پیشنهاد می کند که یک صلح کلی با تمام کشورهای عرب منعقد کند.
● پس از جنگ لبنان در ٢٠٠٦، جامعه اسرائیل احساس میکند قیامت نزدیک است
اما پیامدهای ١٩٦٧ دارای جنبه های منفی بسیار نیز است. اگر اسرائیل جایگاه برتر و ویژه ای در غرب یافته است، به این دلیل است که دولت یهود به عنوان «جبهه خونین» میان غرب و شرق، میان تمدن «یهود- مسیحی» (که با توجه به تاریخ دو مذهب، اختراع عجیبی است) و تمدن اسلامی تلقی می شود. پس از سوءقصدهای ١١ سپتامبر، این بینش به وسعت در اسرائیل و البته فراتر از راست مذهبی پراکنده شد که از سال ١٩٦٧ مستعمره سازی در ارض اسرائیل تابعی از تقدیر الهی است. این امر کشمکش اسرائیل-اعراب را که در ابتدا بر سرخاک یعنی سیاسی بود به درگیری فرهنگی و مذهبی تبدیل کرد. معاون نخست وزیر و رهبر حزب اسرائیل بیتنو (اسرائیل، خانه ما) که «انتقال» نواحی عرب اسرائیل را سرزمین های اشغالی در سر می پروراند، اخیرا به روزنامه هآرتص گفته است که اسرائیل « جبهه مقدم جهان آزاد است» (٤)
تمام این مسائل احساس فاجعه بار نزدیکی قیامت را که پس از جنگ لبنان در تابستان گذشته بر بخش های متعدد جامعه اسرائیل حاکم شد، توضیح میدهد. در شرایطی که حزب الله را به عنون بازوی مسلح ایران و جمهوری اسلامی را به مثابه فعال مایشای این جنگ تمدن ها معرفی می کنند، شکست ارتش اسرائیل با تمام قدرت و تجهیزات فوق العاده اش در برابر چند هزار جنگجوی شیعه تعلیم ندیده، ضربه روحی ایجاد کرد. بسیاری از مردم پرتاب هزاران راکت به شمال اسرائیل را که به مدت یکماه ادامه داشت، بدون این که ارتش قادر بر پایان دادن بر آن باشد، به عنوان نشانه عدم پذیرش اسرائیلی ها در منطقه تلقی کردند و این که در دراز مدت، غول اسلامی می تواند ما را شکست دهد.
خلاصه کنیم، این چهل سال جامعه را تا حدی فلج کرده که رهبرانش دیگر جسارت تلاش برای یافتن راه حلی جهت مناقشه ندارند. سرانجام، اشغال بر اسرائیل مستولی گشته است.

وبگردی
فیلم | دستگیری ۳ مرد با لباس زنانه در مسیر پیاده‌روی اربعین!
فیلم | دستگیری ۳ مرد با لباس زنانه در مسیر پیاده‌روی اربعین! - ۳ مرد با لباس زنانه در مسیر پیاده روی اربعین دستگیر شدند. دادستان شهرستان حمیدیه استان خوزستان گفت: افرادی که شامگاه گذشته در مسیر راهپیمایی اربعین حسینی دستگیر شده اند، هیچگونه انگیزه امنیتی نداشته اند. علی بیرانوند به ایرنا گفته بعد ازظهر جمعه ماموران انتظامی حمیدیه به یک خودروی پراید مشکوک شدند که پس از متوقف کردن آن متوجه شدند 6سرنشین مرد داشته که سه نفرشان پوشش زنانه دارند. این افراد برای تحقیقات…
وضعیت ناگوار زائرین اربعین در ایران
وضعیت ناگوار زائرین اربعین در ایران - زائرانی که از ایران عبور میکنند وضعیت نامناسبی دارند
فیلم | رسوایی جدید در رسانه ملی؛ مقصر فریب مردم کیست؟
فیلم | رسوایی جدید در رسانه ملی؛ مقصر فریب مردم کیست؟ - فیلم - پدری که در برنامه «فرمول یک» علی ضیا ادعا کرد به خاطر تامین هزینه‌های درمان فرزندش اقدام به فروش کلیه‌اش کرده، مردم را فریب داده است.
«بیان واضحات و تکرار مکررات» ؛ نتیجه 7 سال بودجه و تشکیلات و همایش و جلسه!
«بیان واضحات و تکرار مکررات» ؛ نتیجه 7 سال بودجه و تشکیلات و همایش و جلسه! - مثلاً سنت های الهی که در این سند آمده، در کتاب های درس بینش اسلامی دوره دبیرستان هم وجود دارد... واقعاً هزاران جلسه تشکیل داده اند که بدیهیاتی مانند خانواده بنیادی ترین واحد تشکیل دهنده جامعه است، انسان دارای اختیار است، جهان دارای نظام علّی - معلولی است، خداوند رحمان و رحیم است و ... را در سند بازنویسی کنند؟!
گلایه های جنجالی یک بازرگان با وزیر صنعت
گلایه های جنجالی یک بازرگان با وزیر صنعت - صحبتهای کنایه آمیز یک بازرگان با وزیر صنعت
ادامه داستان لُنگ و خانه سعدآباد
ادامه داستان لُنگ و خانه سعدآباد - ۱- خب چی میشه ولایتی بجای توصیه به لُنگ پوشی، بملت توصیه کنه تو سعدآباد مالک خونه بشن ویک سومشو وقف کنن؟ ۲- اینجور واینجا صاحبخونه شدن و بعد توجیه وقف، آدمو یادحافظ میندازه: فقیه مدرسه دی مست بود و فتوی داد که می‌حرام، ولی بِه زمالِ اوقاف است
عبدی : آقای ولایتی با خانه هزارمتری کنار کاخ سعدآباد حالا مردم رابه نان خشک خوردن دعوت می‌کنند
عبدی : آقای ولایتی با خانه هزارمتری کنار کاخ سعدآباد حالا مردم رابه نان خشک خوردن دعوت می‌کنند - حالا مردم رابه نان خشک خوردن دعوت می‌کنند؟مردم نیازی به این توصیه‌هاندارند اگرلازم باشد آن‌قدر شرف دارندکه از خودشان دفاع کنند ولی این دفاع،منحصربه دفاع دربرابر دشمنان خارجی نمی‌شود که باید وضعیت خیلی‌ها رادر داخل هم بررسی کرد.
فیلم | حمله به پلیس در اهواز به درگیری مرگ‌بار انجامید!
فیلم | حمله به پلیس در اهواز به درگیری مرگ‌بار انجامید! - فیلم - حمله فرد متهم در بازار پرنده فروشان اهواز به پلیس آگاهی منجر به درگیری مرگبار شد.
ماجرای عجیب منزل های مسکونی در همسایگی کاخ سعد آباد
ماجرای عجیب منزل های مسکونی در همسایگی کاخ سعد آباد - ماجرای عجیب دو منزل مسکونی در همسایگی کاخ سعدآباد و حسین فریدون و نهاد ریاست جمهوری
فیلم | لحظه حمله جن‌ها به یک مرد در کرج! (۱۶+)
فیلم | لحظه حمله جن‌ها به یک مرد در کرج! (۱۶+) - فیلم - به تازگی شخصی در فضای مجازی فیلمی منتشر کرده که مردی ادعا می کند در پارکینگ خانه اش مورد حمله جن ها قرار گرفته است.
فیلم | درس خجالت‌آوری که یک توریست به ایرانی‌ها می‌دهد!
فیلم | درس خجالت‌آوری که یک توریست به ایرانی‌ها می‌دهد! - فیلم - پاول یک توریست اهل چک است که با موتورسیکلتش دنیا را می گردد و یک هفته در ایران اقامت داشته است. ویدئوی سلفی که او در طبیعت ایران از خود و اقدام پسندیده اش منتشر کرده برای همه ایرانیان جای تامل دارد.
فیلم | جنازه غرق در خون ملکه زیبایی عراق (۱۶+)
فیلم | جنازه غرق در خون ملکه زیبایی عراق (۱۶+) - فیلم - قتل مدل و ملکه زیبایی عراق از روز گذشته سوژه رسانه ها شده و پلیس تحقیقات ویژه ای را برای دستگیر قاتل وی انجام داده است. تصاویر منتشر شده از جنازه غرق در خون وی را در ویدئوی زیر می بینید.
جنجال بنر سربازان اسرائیلی در شیراز
جنجال بنر سربازان اسرائیلی در شیراز - عکس این بنرکه گفته می‌شود نمایشگر تصویری از سربازان رژیم صهیونیستی است طی روزهای اخیر در فضای مجازی دست به دست می‌شد و واکنش‌هایی به همراه داشت.
عکسی آموزنده از سفر نیویورک
عکسی آموزنده از سفر نیویورک - پوشه‌های پُر از برنامه فرانسوی‌ها در برابر دستان خالی تیم ایرانی. به کاغذ ها و پرونده های موجود روبه روی تیم فرانسه دقت کنید!
ویدئوی جنجالی وزیر بهداشت؛ #خودت_بمال / تمسخر و تحقیر بیمار نیازمند توسط وزیر
ویدئوی جنجالی وزیر بهداشت؛ #خودت_بمال / تمسخر و تحقیر بیمار نیازمند توسط وزیر - وزیربهداشت بهترین توصیه رو به اون پیرمرد بیچاره کرد که گفت: خودت بمال. پیرمرد باید دستش رو محکم می‌مالید به گوش وزیر تا یک بار هم که شده از تخت اخلاق فرعونی بیاد پایین
نیاز شدید تلویزیون به بدحجابها در روزهای خاص
نیاز شدید تلویزیون به بدحجابها در روزهای خاص - کاش در این میان یکی به ما بگوید که بالاخره بی حجاب بد است، خوب است؟ چه زمانی بد است؟ چه زمانی خوب است؟
حال فعلی ! یا ناتوانی در تشخیص حال قبلی
حال فعلی ! یا ناتوانی در تشخیص حال قبلی - حمید رسایی عضو جبهه پایداری در صفحه شخصی خود در شبکه توییتر نسبت به اهانت زشت امیر تتلو به امام حسین (ع) و 72 تن از یاران باوفایش واکنش تندی نشان داد.
ویدئو/ وحشت پزشکان از تولد نوزاد تک چشم در اندونزی (۱۶+)
ویدئو/ وحشت پزشکان از تولد نوزاد تک چشم در اندونزی (۱۶+) - پزشکان هنگامی که یک نوزاد دختر اندونزیایی را در یکی از بیمارستان های این کشور به دنیا آوردند بسیار وحشت زده شدند. نوزاد تازه متولد شده با یک چشم بزرگ روی پیشانی اش متولد شد و پس از هفت ساعت درگذشت.
بازنشر نامه استاد به امیر تتلو! / معیار تشخیص حق از باطل گشته ای !
بازنشر نامه استاد به امیر تتلو! / معیار تشخیص حق از باطل گشته ای ! - فردی به نام علی‌اکبر رائفی‌پور كه رسانه‌‌های اصولگرا از او به عنوان «استاد، محقق و پژوهشگر» یاد می‌كنند! در تاریخ 29 اردیبهشت 96 (در كوران انتخابات ریاست‌جمهوری) در نامه‌ای سرگشاده به امیرحسین مقصودلو (تتلو) نوشت: «امیر جان بخوان، تو باید بخوانی، عیبی ندارد! سرت را بالا بگیر و خدا را شکر کن که به واسطه تو این همه نفاق را آشکار کرد! دلت محکم باشد پهلوان! تو فقط بخوان، بخوان