بیتردید، آنچه در ایرانِ پساجنگ حادث میشود، نمیتواند در فصل و فاصله با معرکه یا تئاتر مواجههی ارادههای معطوف به قدرت و مقاومت باشد. به بیان دیگر، ایرانِ آینده، مقصدی نیست در انتظارِ رسیدن ما، بلکه «میدان نبرد اندیشهها و ارادههاست. لذا با بیانی اینشتاینی، هرکس به آیندهی ایران میاندیشد باید در ترس و وحشت زندگی کند»، و با بیانی توماس مانی، این تصور که آیندهی ایران «ایرانِ بهتری» است مغلطهی دکترین قدرت است فردا امروزی است که دارد ساخته میشود. باید اراده کرد که گزینههای موید شرایط موجود حادث نشوند، و ایرانِ فردا متفاوت از امروزش باشد...مهم آن است که در فرایند این تغییر، اصحاب قدرت در کنار مردم هستند یا در مقابل آنان.
