عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی، در ادامه به جایگاه دانشگاه پرداخت و تأکید کرد که این نهاد نیز برخلاف انتظار، نتوانسته به نیرویی تعیینکننده برای صلح تبدیل شود. به اعتقاد او، دانشگاهها در عالم مدرن همانند دیگر نهادهای اجتماعی از تأثیر قدرت و سرمایه برکنار نماندهاند و گاه خود بخشی از سازوکارهای توجیه سلطه و جنگ شدهاند. او همچنین محدودیت نظریههای مبتنی بر گفتوگو و تفاهم را یادآور شد و این پرسش را مطرح کرد که اگر دیگری برای ما قابل فهم نباشد، آیا حق زیستن و کرامت او نیز باید زیر سؤال برود؟
