اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۴ تنها ۰.۲ درصد رشد کرد؛ رقمی که در نگاه نخست شاید صرفاً نشانه یک سال ضعیف اقتصادی به نظر برسد. اما دادههای جدید حسابهای ملی از واقعیتی عمیقتر حکایت دارند. آنچه در سال ۱۴۰۴ رخ داد، صرفاً کاهش نرخ رشد نبود؛ بلکه پایان الگویی بود که اقتصاد ایران طی چهار سال گذشته بر پایه آن حرکت میکرد. الگویی که در آن افزایش تولید و صادرات نفت، ضعفهای ساختاری اقتصاد را تا حدی پنهان میکرد و اجازه میداد اقتصاد با وجود افت سرمایهگذاری، کاهش بهرهوری و تضعیف تدریجی بخشهای مولد، همچنان رشد مثبت ثبت کند. اکنون به نظر میرسد این ظرفیت به نقطه پایان خود رسیده است.
