رویکردی که دولت درباره فجایع گوناگون نشان میدهد، مشابه رویکردی است که رسانهها دارند؛ در واقع دولت به شکل «آتشنشانی» درست زمانی که فاجعه رخ داده و دیگر نمیتوان اقدامی برای ممانعت از کاهش ابعاد آن انجام داد، تازه به فکر چارهجویی میافتد. این به آن معناست که اساسا ارادهای برای پیشگیری از وقوع مشکل وجود ندارد و صرفا بعد از اینکه جای دیگری آتش گرفت، دوباره اقدام به خاموش کردن آن آتش میکند. این رویکردی که وجود دارد، ناشی از این است که به اصطلاح، الگو و مدل مشخصی برای توسعه وجود ندارد؛ منظور توسعهای است که نهادهای لازم برای پشتیبانی از آن هم شکل گرفته باشد.
