قیمت برق در آمریکا نجومی شد

فرهنگی

صادق آهنگران مداح در گفتگو با تسنیم ضمن اشاره به ایستادگی مردم در مقابل زیاده‌خواهی‌های دشمن گفت: دشمن امروز از فازهای مختلف جنگ، به جنگ اقتصادی، جنگ شناختی و بازی‌های روانی و مجازی رسیده است.

آهنگران همچنین در ادامه افزود: آن‌ها در 8 سال دفاع مقدس با تمام دنیا می‌جنگیدند و ما با دست خالی پیروز شدیم؛ امروز نیز آن‌ها همان بازی‌های قدیمی را در قالب‌های جدید تکرار می‌کنند، اما بصیرت ملی ما، استکبار را به زانو درآورده است.

.

به گفته آهنگران اینکه حسین طاهری و نسل جوان با هماهنگی و در قالب آثار مدرن و نماهنگ‌ها در کنار ما حضور دارند، نقش بسیار موثری در پرورش پسران خوب داشته است. ما با این کار، نسل پدر و پسر را به هم پیوند دادیم تا ارزش‌های دفاع مقدس از طریق این پیوندهای هنری و اجرایی، به نسل‌های بعدی منتقل شود. میرهاشم حسینی: راه شهدا، راه «ما می‌توانیم» است/ به جوانان امید بدهیم

وی معتقد است سطح آگاهی و شجاعت نسل امروز را فراتر از حد انتظار می‌بینم. سطح دینی و آگاهی جوانان امروز به قدری بالاست که هیچ ترفندی از سوی دشمن، چه در حوزه اقتصادی و چه در حوزه مجازی یا همان جنگ روانی و جنگ شناختی نمی‌تواند وحدت و انسجام ملی ما را از بین ببرد.

انتهای پیام/  

جوان آنلاین: سال‌هاست که جریان فکری حاکم بر هالیوود با اتکا به ژانر ابرقهرمانی، سعی در بازتعریف مفاهیم اخلاقی، قدرت و مسئولیت دارد. در سریال جدید اسپایدرمن ۲۰۲۶، ما با نسخه‌ای از پیتر پارکر (شخصیت اصلی و قهرمان سریال) مواجه هستیم که بیش از هر زمان دیگری، نماد استیصال انسان مدرن در برابر نظام تکنو- سرمایه‌داری است. جریانات تولید محتوا در غرب و به‌ویژه هالیوود، عمدتاً به دنبال حذف خدا و تعهد به ارزش‌های دینی از زندگی نسل‌های زد و آلفا هستند. ترویج زندگی تجردمحور و ضدخانواده بودن نیز بخشی از این تلاش‌های پیدا و پنهان است که سعی دارد نسل‌های تازه را به نیرو‌های تربیت‌یافته جهت ایفای نقش‌های از پیش تعیین‌شده در ساختار تفکر سرمایه‌داری تبدیل کند. 

سریال اسپایدرمن ۲۰۲۶، آغاز یک روایت گام‌به‌گام از فروپاشی روانی و اجتماعی قهرمانی است که هالیوود می‌خواهد به جای «ناجی»، او را به «مهره‌ای کنترل‌شده» تبدیل کند. در قسمت اول، ما شاهد آن هستیم که کارگردانان با چه ترفندهایی، «خودخواهی» را به پوشش «رابین‌هودی» و «انزوا» را به پوشش «قدرت» می‌فروشند. 

 مزرعه حیوانات و جهش آغشته به خون 

یکی از عمیق‌ترین لایه‌های پنهان در قسمت اول این سریال، اشاره مستقیم به ریشه‌های ارتش‌محور ابرقدرت‌هاست. روایت با یک فلش‌بک کوتاه از آزمایشگاه‌های مخفی دوران جنگ جهانی دوم آغاز می‌شود؛ جایی که ارتش ایالات متحده با الهام از پروژه‌های شکست‌خورده نازی‌ها، بر روی «جهش ژنتیکی» برای ساخت سربازان ایده‌آل کار می‌کند. این سکانس، بیننده را به این حقیقت تلخ رهنمون می‌کند که ابرقهرمانان غربی، هرچقدر هم ظاهر فریبنده و عدالت‌خواهانه داشته باشند، در عمق خود، محصولی از «ارتش‌سالاری» و علم عاری از اخلاق هستند. 

اینجاست که استعاره «قلعه حیوانات» در ژانر مارول خود را به زیبایی نشان می‌دهد. درست مانند مزرعه‌ای که خوک‌ها شورش می‌کنند، در این سریال نیز پیتر پارکر گمان می‌کند برای عدالت می‌جنگد، اما در حقیقت، او تنها یک «حیوان تربیت‌شده» در باغ‌وحش بزرگ صنایع نظامی است. ذات تکنولوژیک نیش عنکبوت که در این قسمت بازنمایی می‌شود، انسان امروزی را به موجودی بدل می‌کند که برای قدرت گرفتن، باید «ژنتیک» خود را به دست آزمون‌گران جنگی بسپارد. این شبهه‌افکنی عمدی، وفاداری انسان به سرشت الهی خود را خدشه‌دار می‌کند و او را به موجودی دچار سوءاستفاده‌های ساختاری نشان می‌دهد. 

 اجتماع اقدام رابین‌هودی و باور خودخواهانه 

در قسمت اول این سریال، پیتر پارکر در قامت یک «دزد شب» ظاهر می‌شود؛ او دست به دزدی‌های کوچک می‌زند تا نیازمندان را یاری کند. این همان سبک «رابین‌هودی» است که غرب برای تطهیر چهره سرمایه‌داری از آن استفاده می‌کند. اما سؤال اینجاست: وقتی این «ابرقهرمان خودخواه» نه برای اصلاح نظام فاسد، بلکه صرفاً برای التیام موقت درد‌های جامعه دست به دزدی می‌زند، آیا او قهرمان است یا یک «اخلالگر»؟ 

تحلیل دقیق این سکانس‌ها نشان می‌دهد که هالیوود در این قسمت به شدت تلاش دارد تا مخاطب را متقاعد کند که «خودخواهی» و «فردگرایی» جوهره اصلی قدرت است. پیتر پارکر در این روایت، تنها به فکر نیاز خود و اطرافیان نزدیکش است و از هرگونه تعهد اجتماعی ماندگار فرار می‌کند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که نظام سرمایه‌داری به دنبال تزریق آن به جوامع دیگر است؛ تفکری که می‌گوید «نجات جهان» یک کار انفرادی است و به هیچ اتحاد و همبستگی جمعی نیاز ندارد. 

 ترویج «تجرد» و تبلیغ برای زندگی فردی 

موضوعی که در اولین قسمت این سریال به‌عنوان یک «نکته کلیدی» و به شکلی کاملاً برنامه‌ریزی‌شده به مخاطب القا می‌شود، این است که «پیتر پارکر برای اینکه قدرتمندتر شود، باید ازدواج نکند و عشق را کنار بگذارد.» این جمله که به‌عنوان یک نصیحت از سوی شخصیت‌های مرموز سریال به شخصیت اصلی و قهرمان آن گفته می‌شود، به واقع یکی از زهرآگین‌ترین پیام‌های پنهان این محصول است. 

چرا باید تجرد به اسپایدرمن قدرت بیشتری بدهد؟ پاسخ این سؤال را باید در بحران هویت خانواده در غرب جست‌و‌جو کرد. هالیوود با این شبه‌هافکنی، در تلاش است تا «پیوند‌های عاطفی و خانوادگی» را به‌عنوان «ضعف» و «بار اضافی» به تصویر بکشد. برخلاف نظام فکری اسلام و انقلاب اسلامی که خانواده را کانون اصلی قدرت و آرامش می‌داند، این سریال سعی دارد القا کند که هر انسان برای اینکه «عملکرد بهتری» در عرصه اجتماعی داشته باشد، باید از زندگی خانوادگی و فرزندآوری دست بشوید. این یک فریب بزرگ است؛ چراکه نتیجه این ترویج تجرد، ایجاد نسلی از جوانانی است که نه تنها افسرده و تنها هستند، بلکه هیچ انگیزه‌ای هم برای فداکاری عمیق و ماندگار (مثل دفاع از وطن یا تربیت نسل آینده) ندارند. قهرمانی که برای قدرت یافتن، از عشق می‌گریزد، قهرمان پوچ نظام‌های سکولار است. 

 شبهه‌افکنی در وفاداری 

در نقاط اوج قسمت اول، وقتی تهدید‌های بزرگ شهری ایجاد می‌شود، ما شاهد یک تناقض رفتاری در سیستم پلیس و نهاد‌های امنیتی هستیم. اسپایدرمن از یک سو به این نهاد‌ها حمله می‌کند (چون آنها را فاسد می‌داند) و از سوی دیگر، پنهانی برای آنها کار می‌کند. این یک «شبهه‌افکنی» بسیار هوشمندانه و خطرناک در زمینه «وفاداری» است. این روایت به جوانان می‌گوید که «وفاداری به یک نهاد یا کشور معنایی ندارد»؛ بلکه می‌توان هم با سیستم کار کرد و هم آن را نقد کرد و به آن خیانت ورزید. 

در نگاه انقلاب اسلامی، نقد اصلاحی و وفاداری به نظام، دو مفهوم جدایی‌ناپذیرند، اما این سریال سعی دارد تا با رواج «بی‌اعتمادی سازمان‌یافته» به اصطلاح «سوءاستفاده از وفاداری» دامن بزند. این همان استراتژی جنگ نرمی است که می‌خواهد اقتدار نهاد‌ها را در ذهن مخاطب از بین ببرد و او را به یک موجود سرگردان و بدون تکیه‌گاه بدل کند که تنها به یک «شخصیت فانتزی» (یعنی همان ابرقهرمان تنها) وابسته باشد. 

 قهرمان مزدور نظام غرب 

قسمت ابتدایی سریال اسپایدرمن ۲۰۲۶، یک نمونه بارز از «برنامه‌سازی ایدئولوژیک هالیوود» است. در این قسمت، مارول به شکل زیرکانه‌ای عناصر «تکنوکراسی جنگی» (جهش ژنتیکی جنگ جهانی دوم)، «فردگرایی مفرط» (رابین‌هود خودخواه) و «ترویج زندگی مجردانه» (تجرد برای قدرت) را درهم آمیخته است تا بتواند یک نسخه اصلاح‌شده و البته منفعل از اسپایدرمن را به نسل زد و آلفا ارائه دهد. این سریال مخاطب را به سمت «خودشیفتگی» و «انزوای عاطفی» سوق می‌دهد تا او را از اتحاد‌های اجتماعی و خانوادگی (که نیروی حقیقی مقاومت در برابر تهاجمات هستند) دور کند. 

مخاطبان باید این نوع محصولات را با نگاه انتقادی ببینند، نه سرگرمی بی‌ضرر، چراکه این آثار محموله‌ای از «دروغ بزرگ ابرقهرمانان» هستند. آنها به جای ارائه یک الگوی مقاومت مبتنی بر ایمان و ایثار، قهرمان خود را به یک برده تکنولوژی و یک فرد دربند تنهایی تبدیل می‌کنند. راه نجات از این تصویرسازی غلط، بازگشت به الگو‌های اصیل دینی و مقاومتی خودمان است که «قدرت» را در «پیوند خانواده» و «ایثار اجتماعی» تعریف می‌کند؛ نه در یک نیش جهش‌یافته یک عنکبوت در آزمایشگاهی جنگی!

سایت خبری صدای زنجان نیوز نوشت: «در سال‌های اخیر، بخشی از هنرمندان استان زنجان به‌ویژه فعالان حوزه موسیقی و تئاتر، بیش از گذشته نسبت به محدود بودن فرصت‌های اجرا، کمبود بسترهای مناسب برای برگزاری برنامه‌های هنری و پیامدهای اقتصادی ناشی از این وضعیت گلایه‌مند شده‌اند؛ موضوعی که به اعتقاد آنان، نه‌تنها روند فعالیت حرفه‌ای هنرمندان را مختل کرده، بلکه بیکاری پنهان و آشکار در بدنه هنر استان را نیز تشدید کرده است.

فعالان هنری معتقدند نبود امکان مستمر برای برگزاری کنسرت، نمایش و دیگر رویدادهای فرهنگی، عملاً بخش مهمی از ظرفیت‌های انسانی و خلاق استان را به حاشیه رانده است. در شرایطی که هنر برای بسیاری از فعالان این عرصه تنها یک فعالیت ذوقی نیست و به‌عنوان شغل و مسیر معیشتی دنبال می‌شود، وقفه‌های طولانی در اجرا و محدود بودن امکان حضور در صحنه، فشار اقتصادی قابل توجهی را متوجه هنرمندان کرده است.

برنامه منسجمی برای اجراها وجود ندارد

رضا یکی از هنرمندان حوزه موسیقی در زنجان در گفت‌و‌گو با صدای زنجان اظهار کرد: نبود برنامه‌ریزی منسجم برای برگزاری اجراهای زنده، موجب شده گروه‌های موسیقی پس از ماه‌ها تمرین و صرف هزینه، در مرحله اجرا با موانع مختلف روبه‌رو شوند.

وی افزود: این وضعیت نه‌تنها انگیزه فعالیت را کاهش می‌دهد، بلکه باعث فرسایش تدریجی گروه‌های هنری و دور شدن نسل جوان از فعالیت حرفه‌ای در این عرصه می‌شود.

این هنرمند زنجانی با بیان اینکه در حوزه نمایش نیز شرایط تفاوت چندانی ندارد، اضافه کرد: برخی از فعالان تئاتر در زنجان می‌گویند محدود بودن سالن‌های مناسب و تعمیرات تنها سالن شهر در فرهنگسرا، کمبود حمایت‌های اجرایی و نبود چرخه پایدار اجرای عمومی، سبب شده تولیدات نمایشی پس از طی مراحل تمرین و آماده‌سازی، یا به اجرا نرسند یا با حداقل ظرفیت و کمترین بازدهی ممکن روی صحنه بروند.

او افزود: تئاتر در زنجان بیش از آنکه یک جریان مستمر و زنده باشد، در بسیاری از مواقع به فعالیتی مناسبتی و مقطعی تبدیل شده است.

این هنرمند زنجانی ادامه داد: ادامه این روند، آثار مخربی بر بدنه فرهنگی استان خواهد گذاشت؛ چرا که بیکاری در میان بازیگران، کارگردانان، نوازندگان، صدابرداران، طراحان صحنه، عوامل فنی و دیگر فعالان وابسته به حوزه هنر، تنها به از دست رفتن یک فرصت شغلی محدود نمی‌شود، بلکه به تضعیف زیست‌بوم فرهنگی استان نیز می‌انجامد.

رضا ادامه داد: در واقع، هر اجرای لغوشده یا هر برنامه‌ای که امکان برگزاری پیدا نمی‌کند، زنجیره‌ای از مشاغل مستقیم و غیرمستقیم را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

بخش خصوصی و خطر ورشکستگی

از سوی دیگر، برخی صاحب‌نظران فرهنگی بر این باورند که زنجان با وجود برخورداری از ظرفیت‌های قابل توجه در حوزه موسیقی، نمایش و هنرهای اجرایی، هنوز نتوانسته زیرساخت‌های لازم برای بهره‌برداری مؤثر از این ظرفیت‌ها را فراهم کند. کمبود سالن‌های استاندارد، محدود بودن فضاهای تخصصی اجرای تئاتر و موسیقی، و نبود نگاه اقتصادی به هنر، از جمله موانعی است که بارها از سوی هنرمندان مطرح شده است.

کاهش برگزاری کنسرت‌ها و محدود شدن اجراهای هنری در زنجان، تنها هنرمندان و فعالان فرهنگی را تحت تأثیر قرار نداده، بلکه مجموعه‌های خصوصی فعال در حوزه زیرساخت‌های فرهنگی را نیز با مشکلات جدی اقتصادی مواجه کرده است؛ موضوعی که این روزها درباره سالن هلال‌احمر زنجان بیش از گذشته مطرح می‌شود.

سالن هلال‌احمر زنجان که طی سال‌های اخیر به یکی از معدود فضاهای اصلی برگزاری کنسرت، برنامه‌های موسیقی و برخی رویدادهای فرهنگی استان تبدیل شده، اکنون به دلیل کاهش محسوس اجراها و محدود بودن برنامه‌های هنری، با چالش اقتصادی و خطر زیان‌دهی روبه‌رو است.

این مجموعه که بهره‌برداری آن در اختیار بخش خصوصی قرار دارد، بخش عمده هزینه‌های جاری، نگهداری و مدیریت خود را از محل برگزاری برنامه‌ها و فروش بلیت تأمین می‌کند و طبیعی است که رکود در بازار اجراهای هنری، مستقیماً بر تداوم فعالیت آن اثر بگذارد.

فعالان حوزه موسیقی معتقدند سالن هلال‌احمر در شرایط فعلی عملاً تنها فضای نسبتاً قابل استفاده برای برگزاری برخی کنسرت‌ها در مرکز استان محسوب می‌شود؛ سالنی که با وجود محدودیت ظرفیت در سال‌های گذشته بار اصلی اجراهای موسیقی را بر دوش کشیده است. با این حال، کاهش تعداد اجراها و طولانی شدن فاصله میان برنامه‌های هنری، موجب شده چرخه اقتصادی این مجموعه با اختلال مواجه شود.

برخی برگزارکنندگان برنامه‌های فرهنگی نیز می‌گویند هزینه‌های ثابت سالن، تجهیزات صوتی و نوری، نیروی انسانی، نگهداری مجموعه و سایر هزینه‌های اجرایی، مستقل از تعداد برنامه‌ها پابرجاست و وقتی اجراها کاهش پیدا می‌کند، فشار مالی مستقیم متوجه بخش خصوصی می‌شود. به گفته آنان، در چنین شرایطی ادامه فعالیت اقتصادی سالن بدون حمایت و رونق نسبی اجراها دشوار خواهد بود.

برگزاری کنسرت‌ها براساس ملاحضات اجتماعی و سیاسی اتفاق می‌افتد

در پی گلایه‌های مطرح شده از سوی برخی از فعالان حوزه هنر و موسیقی در استان زنجان مبنی بر وجود سخت‌گیری در صدور مجوزهای برگزاری کنسرت، جعفر محمدی، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان، به تبیین حقایق موجود و تشریح موانع واقعی پیش روی این حوزه پرداخت.

وی با تاکید بر اینکه ممنوعیت قانونی برای برگزاری کنسرت وجود ندارد، چالش‌های موجود را در دو محور اصلی ملاحظات محیطی-اجتماعی و فقدان زیرساخت‌های استاندارد قرار داد.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان در پاسخ به ادعای وجود محدودیت‌های بی‌مورد، تصریح کرد: در نظام اداری و قانونی ما، هیچ مانع یا ممنوعیت مشخصی برای هر کسی که درخواست مجوز می‌دهد وجود ندارد. هر درخواستی که شرایط لازم را داشته باشد، فرآیند بررسی آن طی می‌شود. اما آنچه به عنوان سخت‌گیری از سوی هنرمندان تعبیر می‌شود، در واقع ملاحظات شرایط خاص است.

وی با اشاره به تأثیر مستقیم فضای عمومی بر تصمیمات، افزود: ما نمی‌توانیم صرفاً به قانون خشک نگاه کنیم؛ بلکه باید شرایط اجتماعی، سیاسی و امنیتی جامعه را نیز لحاظ کنیم. برای مثال، در ایام محرم، یا در بازه‌های زمانی که استان با رویدادهای خاصی از جمله مراسم‌های مربوط به شهدای گرانقدر و مسائل امنیتی مرتبط با تجمع‌های انسانی مواجه است، برگزاری کنسرت‌های پاپ یا برنامه‌های شاد، با مقتضیات آن دوران همخوانی ندارد. ما موظف هستیم هماهنگی‌های لازم را با مراجع ذی‌صلاح انجام دهیم تا از بروز هرگونه تداخل یا مشکل امنیتی جلوگیری شود.

محمدی همچنین خاطرنشان کرد: پیش از این نیز همواره مدافع برگزاری برنامه‌های شاد بوده‌ایم، اما شرایط فعلی ایجاب می‌کند که برنامه‌ریزی‌ها با دقت بیشتری و با در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی و اجتماعی انجام پذیرد.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان افزود: کمبود سالن‌های استاندارد، یکی از بزرگ‌ترین مانع واقعی در برابر هنر است.

زنجان نیاز به سالن ۱۵۰۰ نفری دارد

وی با بیان اینکه وضعیت سالن‌ها در مرکز استان و شهرستان‌هایی نظیر خدابنده و خرم‌دره گفت: در حالی که ظرفیت سالن‌های شهرستان‌ها معمولاً بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ نفر است، اما این ظرفیت‌ها برای برگزاری کنسرت‌های سطح بالا اصلاً کافی نیست. برای اینکه بتوانیم برنامه‌هایی در سطح استان داشته باشیم، همچنین ما در مرکز استان به حداقل یک سالن با ظرفیت ۱۵۰۰ تا ۱۷۰۰ نفر نیاز داریم.

وی با تحلیل اقتصادی برگزاری کنسرت، توضیح داد: برگزاری کنسرت با حضور هنرمندان تراز اول موسیقی ملی و سنتی، مانند استاد همایون شجریان، علیرضا قربانی یا شهرام ناظری، هزینه‌های ثابت بسیار بالایی دارد. وقتی این هزینه‌ها بر تعداد صندلی‌های یک سالن کوچک تقسیم شود، از نظر اقتصادی هیچ توجیهی برای برگزارکننده نخواهد داشت. سالن‌های فعلی زنجان پاسخگوی این نوع برنامه‌های فاخر نیستند.

محمدی افزود: اگر بخواهیم برای جبران کمبود سالن به سراغ استادیوم‌های ورزشی برویم، با دو چالش بزرگ روبرو هستیم نخست، عدم تناسب و عدم رعایت شأن و وقار موسیقی فاخر در چنین فضاهای باز و ورزشی؛ و دوم، دشواری‌های بسیار زیاد در مدیریت امنیت و نظم جمعیت در چنین محیط‌هایی.

جعفر محمدی ضمن ابراز همدردی با دغدغه‌های هنرمندان، بر این نکته تأکید کرد که تا زمانی که زیرساخت‌های فیزیکی (سالن‌های با ظرفیت بالای ۱۵۰۰ نفر) مهیا نشود و هماهنگی‌های لازم با مراجع امنیتی و اجتماعی انجام نگیرد، میزبانی از برنامه‌های بزرگ در سطح استاندارد امکان‌پذیر نخواهد بود.

او تأکید کرد: انتظار می‌رود با ایجاد زیرساخت‌های مناسب، برنامه‌ها با خیال راحت و در بستری استاندارد برگزار شوند.»

انتهای پیام