دیوید هاکنی، یکی از مهم‌ترین نقاشان جهان، درگذشت

به گزارش خبرنگار ایلنا به نقل از «آرت‌نیوزپیپر»، نقاشی دیواری بنکسی، هنرمند ناشناس بریتانیایی، که سپتامبر سال ۲۰۲۵ بر دیوار ساختمان دادگاه‌های سلطنتی لندن ظاهر شد، در نهایت با هزینه‌ای بالغ بر ۸۵ هزار و ۳۰۰ پوند از این ساختمان حذف شد.

این اثر، قاضی‌ای را با کلاه‌گیس سنتی و ردای سیاه نشان می‌داد که در حال ضربه‌زدن با چکش قضاوت به یک معترضِ روی زمین بود. لکه‌های خون نیز روی پلاکاردی که معترض در دست داشت دیده می‌شد.

بنکسی پس از انتشار تصویر این اثر در صفحه اینستاگرام خود، با درج عنوان «دادگاه‌های سلطنتی، لندن» اصالت آن را تأیید کرد.

نقاشی دیواری بنکسی بر ساختمان دادگاه‌های سلطنتی لندن که قاضی‌ای را در حال ضربه‌زدن با چکش قضاوت به یک معترض نشان می‌دهد؛ این اثر پس از مدت کوتاهی پوشانده و سپس برای حفظ نمای تاریخی ساختمان حذف شد

 

هزینه ۵۰ هزار پوندی برای پاک‌کردن نقاشی

بر اساس اطلاعاتی که وزارت دادگستری بریتانیا در پاسخ به درخواست دسترسی به اطلاعات عمومی در اختیار رسانه‌ها قرار داده، ۵۰ هزار پوند برای تلاش جهت پاک‌کردن رنگ از دیوار ساختمان هزینه شده است.

این ساختمان در خیابان کری لندن قرار دارد و به دلیل ارزش تاریخی و معماری خود در فهرست بناهای حفاظت‌شده بریتانیا قرار گرفته است.

تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد که برای حذف نقاشی از سطح سنگی ساختمان از مواد شیمیایی و روش‌های تخصصی پاک‌سازی استفاده شده است.

در کنار هزینه پاک‌سازی، ۳۵ هزار و ۳۰۰ پوند دیگر برای تأمین امنیت محل و پرداخت اضافه‌کاری کارکنان هزینه شده است. در نتیجه، هزینه مستقیم و جانبی حذف اثر به ۸۵ هزار و ۳۰۰ پوند رسیده است.

نیروهای امنیتی و کارکنان دادگاه‌های سلطنتی لندن در جریان پوشاندن و حذف نقاشی دیواری بنکسی؛ مقام‌های بریتانیایی حفاظت از ویژگی تاریخی ساختمان را دلیل حذف این اثر عنوان کردند

تلاش برای حذف اثز بنکسی  

 

استدلال مقام‌های قضایی برای حذف اثر

سرویس دادگاه‌ها و دیوان‌های بریتانیا پس از آشکارشدن نقاشی اعلام کرده بود که ساختمان دادگاه‌های سلطنتی یک بنای ثبت‌شده و حفاظت‌شده است و این نهاد موظف است ویژگی و سیمای اصلی آن را حفظ کند. به همین دلیل، اثر بنکسی مدت کوتاهی پس از کشف پوشانده شد و روند حذف آن آغاز شد. با این حال، هزینه بالای این اقدام اکنون پرسش دیگری را مطرح کرده است: آیا پاک‌کردن یک اثر هنری از یکی از بناهای تاریخی بریتانیا، در نهایت هزینه بیشتری برای دولت و مالیات‌دهندگان ایجاد کرده است یا نگه‌داشتن آن؟

انتشار رقم ۸۵ هزار و ۳۰۰ پوندی می‌تواند بحث قدیمی درباره آثار بنکسی را دوباره داغ کند؛ اینکه آیا آثار بدون مجوز او را باید «هنر عمومی» دانست یا «تخریب اموال».

تحقیقات پلیس درباره اثر بنکسی

پلیس لندن نیز درباره ایجاد این نقاشی تحقیق کرده است.

از آنجا که هویت بنکسی همچنان ناشناس است، در صورت تبدیل‌شدن پرونده به یک رسیدگی قضایی، این احتمال وجود دارد که هنرمند برای حضور در دادگاه مجبور به افشای هویت واقعی خود شود. با این حال، تا زمان انتشار گزارش «آرت‌نیوزپیپر»، هیچ اتهامی علیه بنکسی مطرح نشده و هیچ فردی نیز در ارتباط با این پرونده بازداشت نشده است. پلیس لندن اعلام کرده است که تحقیقات همچنان ادامه دارد.

هزینه ۶۰ هزار پوندی برای اثر دیگری از بنکسی

این تنها اثر اخیر بنکسی در لندن نیست که برای دولت و نهادهای عمومی هزینه ایجاد کرده است.

شورای شهر وست‌مینستر نیز نزدیک به ۶۰ هزار پوند برای تأمین امنیت، نصب موانع حفاظتی و امور اداری مربوط به مجسمه‌ای از بنکسی که در ماه آوریل در میدان واترلو در مرکز لندن ظاهر شد، هزینه کرده است. این اثر مردی کت‌وشلوارپوش را نشان می‌دهد که پرچمی بزرگ را حمل می‌کند؛ پرچم صورت او را پوشانده و دیدش را مختل کرده است. پیکره نیز به شکلی ساخته شده که گویی مرد هنگام حرکت از روی پایه خود به جلو قدم گذاشته است.

مقام‌های محلی قرار است درباره سرنوشت این اثر تصمیم بگیرند و مشخص کنند که آیا مجسمه در محل باقی بماند یا جمع‌آوری شود.

سه اثر و نزدیک به ۱۵۰ هزار پوند هزینه عمومی

گزارش‌های منتشرشده درباره آثار اخیر بنکسی در لندن نشان می‌دهد که مجموع هزینه‌های مربوط به پاک‌سازی، امنیت و نگهداری سه اثر این هنرمند به حدود ۱۵۰ هزار پوند نزدیک شده است.

در کنار نقاشی دادگاه‌های سلطنتی و مجسمه میدان واترلو، یک اثر دیگر بنکسی که ماهی‌های گوشت‌خوار را روی یک اتاقک نگهبانی پلیس در لندن به تصویر کشیده بود نیز هزینه‌ای حدود ۲۲۰۰ پوند برای حذف ایجاد کرده است. قرار است این اتاقک پس از انتقال، در موزه لندن به نمایش گذاشته شود.

دیواری که از اثر بنکسی پاک شد

یک اثر هنری؛ دو نگاه متفاوت

ماجرای نقاشی دادگاه‌های سلطنتی بار دیگر تناقض همیشگی پیرامون هنر خیابانی بنکسی را آشکار کرده است.

از یکسو، آثار او به دلیل شهرت جهانی هنرمند، مضمون سیاسی و اجتماعی و تأثیرشان بر فرهنگ عمومی، از ارزش هنری و حتی اقتصادی قابل‌توجهی برخوردارند؛ از سوی دیگر، ایجاد چنین آثاری بدون اجازه مالک ساختمان می‌تواند از منظر حقوقی تخریب یا آسیب به اموال تلقی شود.

در مورد نقاشی دادگاه‌های سلطنتی، مضمون اثر نیز اهمیت ویژه‌ای داشت. تصویر قاضی‌ای که با چکش قضاوت به یک معترض حمله می‌کند، از سوی برخی ناظران و فعالان سیاسی به عنوان واکنشی به برخورد دولت بریتانیا با معترضان و اعتراضات مرتبط با ممنوعیت گروه «اقدام فلسطین» تفسیر شد.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، در یکی از اعتراضات علیه ممنوعیت این گروه در اوایل سپتامبر ۲۰۲۵، ۸۹۰ نفر بازداشت شدند؛ موضوعی که زمینه سیاسی احتمالی اثر بنکسی را پررنگ‌تر کرده است.

اکنون حذف این اثر، نه‌تنها یک اقدام برای حفاظت از یک ساختمان تاریخی، بلکه نمونه‌ای تازه از مناقشه دیرینه درباره آثار بنکسی است: وقتی یک اثر هنری بدون اجازه روی دیوار یک ساختمان عمومی ظاهر می‌شود، آیا باید آن را پاک کرد یا به دلیل ارزش هنری و اجتماعی‌اش حفظ کرد؟

این بار، پاسخ به این پرسش برای مالیات‌دهندگان بریتانیایی دست‌کم ۸۵ هزار و ۳۰۰ پوند هزینه داشته است. انتهای پیام/

نورنیوز-گروه فرهنگی:  طرح معماری بنای آرامگاه استاد محمود فرشچیان، نگارگر برجسته ایرانی، با طراحی شهاب نیکمان، پس از ارائه و بررسی، با حضور علی دارابی، قائم‌ مقام وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع و معاون میراث فرهنگی کشور، و علیرضا ایزدی مدیرکل ثبت آثار وزارت میراث فرهنگی، مهدی جمالی‌نژاد استاندار اصفهان، و برخی اعضای خانواده فرشچیان، ۲۸ مردادماه و در نخستین سالگرد درگذشت فرشچیان رونمایی شد. این بنا در مجاورت آرامگاه صائب تبریزی و در محوطه باغ تاریخی آرامگاه او (باغ تکیه) در اصفهان احداث خواهد شد. پیوند نگارگری و معماری

شهاب نیکمان که طراح بنای آرامگاه محمود فرشچیان به ایسنا گفت: ایده اصلی و مبنای طراحی این اثر، خطوط منحنی و سیال نگارگری ایرانی است که از شاخص‌ترین ویژگی‌های این هنر، به‌ویژه در آثار استاد فرشچیان به شمار می‌رود. در واقع در این طرح خطوط از سطح دوبعدی نقاشی خارج و در فضای سه‌بعدی تجسم پیدا می‌کنند. به این ترتیب، تمامی خطوط اصلی بنا در هر سه بُعد دارای انحنا و حرکت هستند.

به گفته او، فرآیند طراحی این اثر از شکل‌گیری و طراحی کانسپت و تدوین ایده کلی آغاز شده و پس از تصویرسازی‌های اولیه، وارد مراحل طراحی فرم و ساختار معماری، تعیین ابعاد و تناسبات، تهیه و تدوین نقشه‌های معماری، طراحی آرایه‌های معماری، تعیین مصالح، طراحی سازه و تهیه نقشه‌های مربوط به آن شده است. این مراحل همچنین با همکاری تیم تخصصی در مؤسسه فرهنگی هنری میراث مانا نقش (سازمان غیردولتی دارای اعتبارنامه مقام مشورتی یونسکو)، انجام شده است.

نیکمان از دیدگاه خود این طرح را تشریح کرد و گفت: در فرآیند طراحی این بنا، ضمن در نظر گرفتن جایگاه، سبک هنری و آثار استاد فرشچیان، همواره این مهم در نظر بوده که این اثر فراتر از کارکرد آرامگاهی و یادمانی، به عنوان بخشی از هویت و گنجینه معماری اصفهان و ایران در آینده، و روایتگر بخشی از سیر معماری سنتی و معاصر ما خواهد بود. هشت درگاه، هفت آسمان

به گفته او، در این طرح، مفاهیمی برگرفته از «پردیس یا بهشت» و «باغ ایرانی» نقش بنیادین دارند و بر اساس آن، بنای آرامگاه دارای هشت درگاه و هشت ستون است. همچنین بنا بر فراز هفت پله قرار گرفته و گنبد آن نیز در هفت لایه، نمادی از هفت آسمان است.

طراح بنای آرامگاه محمود فرشچیان درباره زبان معماری بنا توضیح داد: تلاش شده در این بنا پیوندی میان بیان معاصر معماری و ریشه‌های معماری تاریخی ایران و اصفهان برقرار شود. در منحنی‌های آن، به‌ویژه در نمای بنا، از فرم‌های منحنی معماری دوره ساسانی، به‌خصوص طاق کسری و آذرگشسب، تا قوس‌های معماری اسلامی الهام گرفته شده و در واقع نوعی بازخوانی منطق فرم، خط، تناسب و آرایه صورت گرفته است که در ترکیب با حرکت سیال و دوارِ خطوط در آثار و شیوه قلم استاد فرشچیان، به فرم نهایی رسیده است.

او اضافه کرد: در طراحی بنای آرامگاه استاد فرشچیان، آرایه‌های معماری نیز نقش قابل‌توجهی دارند. برای سطح بیرونی گنبد، کاشی‌کاری با نقش‌هایی برگرفته از طرح‌ها و آرایه‌های اصیل اصفهان و برای سطح زیرین آسمانه یا گنبد، اجرای نگارگری ایرانی پیش‌بینی شده است. سنگ مزار نیز به‌عنوان جزئی از این مجموعه طراحی شده و طرح آن از کیفیت و فرم خطوط آثار استاد فرشچیان در تلفیق با خوشنویسی شکسته‌نستعلیق شکل گرفته است و با هنر سنگ‌تراشی اجرا خواهد شد؛ به‌گونه‌ای که سنگ مزار نه صرفاً حجمی راکد و بی‌جان، بلکه بخشی از ترکیب هنری و خطوط پویای معماری مجموعه باشد. به این ترتیب، در طراحی آرایه‌های بنا از شماری از هنرها و مهارت‌های سنتی ایران، از جمله برخی از عنصرهای میراث ناملموس ثبت جهانی ایران بهره گرفته شده است.

هفته گذشته فرصت دیدن این نمایشگاه را داشتم؛ نمایشگاهی که با بازخوانی بخشی از گنجینه کمتر دیده‌شده موزه و رونمایی از شش آلبوم نفیس قرن نوزدهم از ایرانِ دوره قاجار، عثمانی و ژاپن، بیش از آنکه فقط تاریخ عکاسی را روایت کند، ما را به تأمل درباره چگونگی دیدن جهان دعوت می‌کند.

دویست سال عکاسی، در واقع دویست سال تلاش انسان برای ثبت لحظه، حافظه و واقعیت است؛ دوربینی که هم جنگ و ویرانی را دیده و هم سفر، شادی، فرهنگ، هنر، میراث و زیبایی‌های جهان را.

اما پشت هر قاب ماندگار، فقط یک نگاه خلاق نیست؛ یک انسان هم ایستاده است. انسانی که گاهی ساعت‌ها انتظار کشیده، کیلومترها سفر کرده، خستگی، سرما و گرما را تحمل کرده و در لحظه‌های دشوار، برای ثبت یک تصویر، خطر را به جان خریده است. صبر، بردباری و رنج عکاس، بخش دیده‌نشده بسیاری از عکس‌های دیده‌شده جهان است.

شاید عکاسی از همین‌جا فراتر از ثبت یک تصویر می‌رود؛ عکاس برای دیدن، گاهی رنج می‌کشد و برای دیده‌شدنِ جهان، از خودش می‌گذرد.

عکاسی در دو قرن گذشته، فقط حافظه جنگ‌ها و فجایع نبوده است. بسیاری از مقصدهای گردشگری، حوادث، رویدادها، آیین‌ها، بناها، چهره‌ها و میراث ملت‌ها، پیش از آنکه در جهان شناخته شوند، از دریچه دوربین عکاسان دیده شده‌اند. یک عکس می‌تواند مقصدی را به سفر دعوت کند، میراثی را از فراموشی نجات دهد و انسانی را در دورترین نقطه جهان، با زندگی انسانی دیگر آشنا کند.

امروز، انسان‌رسانه‌ها با تلفن همراه روایت خود را می‌سازند و هر کسی می‌تواند داستان یک شهر، یک روستا، یک سفر یا یک میراث را ثبت و روایت کند. این فرصت بزرگی است اما مسئولیت عکاس نیز بزرگ‌تر شده است. زیرا هر تصویر، فقط یک تصویر نیست؛ روایتی است که از یک انسان و یک سرزمین برای مخاطب جهانی بیان می‌شود.

در آستانه سومین قرن عکاسی، شاید پرسش مهم همین باشد: در عصر تصویرهای بی‌شمار و حتی تصویرهای بدون عکاس، هنوز چه چیزی عکاسی را ماندگار می‌کند؟

شاید پاسخ همچنان همان چیزی باشد که هیچ فناوری نمی‌تواند جای آن را بگیرد: چشم و ذهن انسان.

امروز، روز جهانی عکاسی، یاد و نام عکاسان هنرمندی را که در میان ما نیستند، اما لحظات مهم تاریخ و زندگی مردم ایران را برای همیشه در حافظه تصویری این سرزمین ثبت کردند، گرامی می‌داریم و برای عکاسان پرتلاش امروز بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم؛ برای نگاه خلاقشان، برای صبرشان، برای رنج‌هایی که دیده نمی‌شود و قاب‌هایی که دیده می‌شوند.

به احترام عکاسانی که جهان را فقط تماشا نمی‌کنند؛ می‌ایستند، صبر می‌کنند، می‌بینند و سرانجام، لحظه‌ای از زندگی را برای همیشه به ما بازمی‌گردانند.

روز جهانی عکاسی مبارک.

فعال حوزه گردشگری

نورنیوز-گروه فرهنگی: سیدعباس عظیمی، مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت، عصر روز چهارشنبه (۲۸ مردادماه) با حضور در منزل داریوش ارجمند، بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون و رییس هیات‌ مدیره موسسه هنرمندان پیشکسوت، در فضایی صمیمی با او دیدار کرد.

داریوش ارجمند از چهره‌های باسابقه هنرهای نمایشی ایران و از اعضای فعال موسسه هنرمندان پیشکسوت است. 

در این دیدار صمیمی، عظیمی با مرور خاطرات پر فراز و نشیب موسسه، از حمایت‌های  بی‌دریغ ارجمند برای رونق امور قدردانی و تاکید کرد بسیاری از اتفاقات مثبت در این موسسه مرهون حمایت و پشتیبانی اعضای فعال طی بیش از یک دهه فعالیت مؤسسه بوده و شایسته تقدیر است.

داریوش ارجمند در این دیدار درباره مسائل و دغدغه‌های هنرمندان پیشکسوت و نقش موسسه در حمایت، تکریم و حفظ ارتباط میان نسل‌های مختلف هنری سخن گفت و بر اهمیت حمایت و تقویت موسسه برای تکریم شایسته بزرگان فرهنگ و هنر کشور تاکید کرد.

او با اشاره به تورم و مشکلات اقتصادی کشور، درخصوص اختصاص بودجه‌های سالانه موسسه بدون توجه به نرخ تورم و افزایش نرخ کالا و خدمات انتقاد کرد و گفت: از سال ۹۸ تاکنون نه تنها رقم واقعی بودجه موسسه افزایش نداشته، بلکه به تناسب تورم کاهش هم داشته است و عملا هر سال دریغ از پارسال!

ارجمند سال گذشته را بی‌رونق‌ترین سال موسسه برای ارائه خدمات به هنرمندان پیشکسوت دانست و اظهار  کرد: این اتفاق ناشی از کم لطفی متولیانی است که به قول و قرارهای خودشان برای بهتر شدن شرایط در این موسسه عمل نکرده‌اند، در حدی که شرمنده پیشکسوتان برای ارایه کمترین خدمات شده‌ایم. 

داریوش ارجمند، متولد ۵ مرداد ۱۳۲۳، از بازیگران باسابقه سینما، تئاتر و تلویزیون ایران است. او فعالیت هنری خود را از تئاتر و سینمای آزاد مشهد آغاز کرد و با ایفای نقش در آثار متعدد سینمایی و تلویزیونی به یکی از چهره‌های شناخته‌شده هنرهای نمایشی کشور تبدیل شد.

ارجمند برای بازی در فیلم «ناخدا خورشید» سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر را دریافت کرده است.

سیدعباس عظیمی مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت عصر چهارشنبه ۲۸ مرداد با حضور در منزل داریوش ارجمند بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون و رئیس هیئت مدیره موسسه هنرمندان پیشکسوت، در فضایی صمیمی با وی دیدار کرد.

مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت، با مرور خاطرات پر فراز و نشیب موسسه، از حمایت‌های بی‌دریغ ارجمند برای رونق امور قدردانی و تاکید کرد: بسیاری از اتفاقات مثبت در این موسسه مرهون حمایت و پشتیبانی اعضای فعال طی بیش از یک دهه فعالیت موسسه بوده و شایسته تقدیر است.

داریوش ارجمند رئیس هیئت‌ مدیره موسسه هنرمندان پیشکسوت نیز در این دیدار درباره مسائل و دغدغه‌های هنرمندان پیشکسوت و نقش موسسه در حمایت، تکریم و حفظ ارتباط میان نسل‌های مختلف هنری سخن گفت و بر اهمیت حمایت و تقویت موسسه برای تکریم شایسته بزرگان فرهنگ و هنر کشور تاکید کرد.

وی با اشاره به تورم و مشکلات اقتصادی کشور، درباره اختصاص بودجه‌های سالانه موسسه بدون توجه به نرخ تورم و افزایش نرخ کالا و خدمات انتقاد و گفت: از سال ۹۸ تاکنون نه تنها رقم واقعی بودجه موسسه افزایش نداشته بلکه به تناسب تورم کاهش هم داشته است و عملا هر سال دریغ از پارسال!

این بازیگر سینما و تلویزیون سال گذشته را بی‌رونق‌ترین سال موسسه برای ارائه خدمات به هنرمندان پیشکسوت دانست و بیان کرد: این اتفاق ناشی از کم‌لطفی متولیان امر است که به قول و قرارهای خودشان برای بهتر شدن شرایط در این موسسه عمل نکرده‌اند در حدی که شرمنده پیشکسوتان برای ارایه کمترین خدمات شده‌ایم.

دیدار با عبدالرحیم حسن‌خان‌مکری

در ادامه دیدارهای سیدعباس عظیمی مدیرعامل موسسه هنرمندان پیشکسوت، وی با حضور در منزل عبدالرحیم حسن‌خان‌مکری هنرمند پیشکسوت موسیقی، نویسنده، مترجم، مدرس و پژوهشگر حوزه موسیقی، خواننده اپرا و مدیر پیشکسوت حوزه فرهنگ و هنر و عضو موسسه هنرمندان پیشکسوت، با وی دیدار و ادای احترام کرد.

در این دیدار، درباره سال‌های فعالیت هنری، خاطرات و تجربیات حسن‌خان‌مکری گفتگو شد.

عظیمی در این دیدار با تاکید بر اهمیت حفظ ارتباط مستمر با هنرمندان پیشکسوت گفت: دیدار با استادان و شنیدن خاطرات و تجربه‌های ارزشمند آنان، تنها یک دیدار دوستانه نیست بلکه فرصتی برای حفظ بخشی از حافظه فرهنگی و هنری کشور است. سرمایه اصلی موسسه، همین هنرمندانی هستند که سال‌های عمر خود را صرف اعتلای فرهنگ و هنر ایران کرده‌اند.

انتهای پیام/