علاقمندان هنرهفتم در بهار 1405 چقدر سینما رفتند؟

به گزارش گروه فرهنگ و هنر برنا به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر؛ دهمین رویداد «جمعه‌های تئاتر شهر» روز جمعه ۳۰ مرداد ماه به برگزاری یک نشست تخصصی با موضوع «تاثیر هوش مصنوعی برترجمه» توسط کانون نمایشنامه نویسان ومترجمان خانه تئاتر اختصاص پیدا کرده است.

آبتین گلکار مترجم، پژوهشگر و مدرس دانشگاه، نرگس یزدی مترجم، پژوهشگر و مدرس دانشگاه، حمید دشتی مترجم و مدرس ترجمه، محمدرضا ترک تتاری مترجم، نویسنده و مدرس ترجمه از جمله کارشناسانی هستند که دردهمین رویداد «جمعه‌های تئاترشهر» با موضوع «تاثیرهوش مصنوعی برتر جمعه» به ارائه نقطه نظرات خود می‌پردازند.

دهمین ویژه برنامه «جمعه‌های تئاترشهر» توسط کانون نمایشنامه نویسان و مترجمان خانه تئاتر ساعت ۱۹:۳۰ روز جمعه ۳۰ مرداد ماه ۱۴۰۵ در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار و ورود برای علاقه‌مندان و مخاطبان آزاد است.

اکران مستند «چریکه بهرام» با یادی از زنده یاد بهرام بیضایی به کارگردانی فرشید قلی پور، ویژه برنامه «حالا نوبت شماست (بخش اول) با محوریت نقد وبررسی عملکرد تماشاخانه‌های دولتی و خصوصی عرصه نمایش در مواجهه با مخاطبان»، برگزاری مراسم یادبود زنده یاد بهناز نازی و زنده یعقوب صباحی از بازیگران فقید تئاتر با نمایش فیلم تئاتر «درخشش در ساعت مقرر» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی، پخش فیلم تئاتر «رمولوس کبیر» به کارگردانی نادربرهانی مرند، پخش فیلم مستند «تمرین آخر» به کارگردانی زنده یاد ناصر تقوایی و سخنرانی محمدحسین ناصربخت، رونمایی از نمایشنامه و کتاب «دشمن زن» به نویسندگی توفیق الحکیم و کارگردانی رحمت امینی، «نشست تخصصی آسیب شناسی نقد تئاتر ایران» با حضور سعید اسدی، رضا آشفته و رامتین شهبازی و پخش فیلم تئاتر «مکبت» به کارگردانی فرهاد مهندس پور، رونمایی از آلبوم «موسیقی تئاتر» سعید ذهنی از جمله رویداد‌هایی بوده که طی هفته‌های گذشته در قالب پروژه «جمعه‌های تئاترشهر»  برگزار شد.

ویژه برنامه «جمعه‌های تئاترشهر» از جمله رویداد‌های جنبی مجموعه تئاترشهر است  که طی آن برنامه هایی، چون «اکران فیلم تئاتر‌های موفق به صحنه رفته در تئاترشهر»، «اکران آثار سینمایی مستند مرتبط با حوزه تئاتر»، «رونمایی از کتاب‌های تخصصی حوزه تئاتر»، «نشست‌های پژوهشی و تخصصی حوزه هنر‌های نمایشی»، «مراسم نکوداشت چهره‌های شاخص عرصه تئاتر در ادوار مختلف»، «کارگاه‌های آموزشی»، «جلسات نمایشنامه خوانی» و برنامه‌های متنوع دیگر پیش روی مخاطبان قرار خواهد گرفت.

انتهای پیام/

۱۹ آگوست (مصادف با ۲۸ مردادماه) در تقویم بسیاری از کشورهای جهان به عنوان روز جهانی عکاسی نام‌گذاری شده است.     

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا، ۱۹ آگوست در واقع همان روز مهمی است که داگرئوتایپ یا داگرئوتیپ ( daguerréotype ) به عنوان نخستین روش موفق در ثبت عکس‌های دائمی و استفاده تجاری از عکاسی معرفی شد. این روش را لوئی داگر - مخترع و عکاس فرانسوی - به همراه ژوزف نیسه فور نیپس در سال ۱۸۳۷ میلادی اختراع کرد.  

اما حالا پس از سال‌ها دوربین عکاسی فقط در دستان حرفه‌ای‌ها و قشر محدودی نیست و هرکسی با توجه به دیدگاه و سلیقه شخصی‌اش با استفاده از دوربین‌های عکاسی و گوشی موبایل می‌تواند لحظاتی را که دوست دارد، برای خودش ثبت کند.

اغلب در چنین مناسبت‌هایی به یاد اولین‌ها می‌افتیم. مثلا اینکه مخترع دوربین عکاسی چه کسی است؟ اولین عکاس جهان که بود؟ اولین سوژه‌ای که با دوربین عکاسی ثبت شد، چه بود؟ و یا اینکه اولین عکاس ایرانی چه کسی بود؟

اما در این گزارش بد نیست، درباره کسی بخوانیم که اولین عکس «سلفی» را از خود ثبت کرد. سلفی‌ها در واقع همان خودنگاره‌ها و پرتره‌هایی هستند که توسط خود فرد و این روزها اغلب به‌ وسیله دوربین تلفن‌های همراه گرفته می‌شوند.  

برخی، نخستین عکس سلفی ایران را به تصویری از ملک قاسم میرزا نسبت می‌دهند. تاریخ ثبت این عکس نامعلوم است اما صاحب آن متولد ۱۸۰۷ و درگذشته ۱۸۵۹ است.

سلفی ملک قاسم میرزا

برخی دیگر از اسناد تاریخی نیز می‌گویند که نخستین عکس سلفی ایران را ناصرالدین شاه قاجار گرفته است. او که خود یک عکاس مشتاق بود، برای ثبت این تصویر، دوربین را روی سه‌پایه مقابل یک آینه بزرگ قرار داد و خودش در مقابل آن ایستاد و شاتر را زد.

پادشاه قاجار در یکی از این خودنگاره‌ها دوربین عکاسی سه‌پایه‌ خود را در برابر یک آیینه بزرگ قرار داد و خود به همراه جمعی از زنان حرمسرایش در برابر آن ایستاد و شاتر را زد تا تصویر همگی آن‌ها در آیینه، بر روی صفحه حساس دوربین نقش ببندد.

ناصرالدین‌شاه که خود سوژه و عکاس تصویرش بود، با شرحی که بر حاشیه آن نگاشته، نگاه خودش را برای ما تفسیر کرده است. او در یکی از این دست‌نوشته‌ها آورده است: «توی تالار آینه، عکس توی آینه انداخته شده که من هم پیدا هستم.» و در جای دیگر، با صراحت بیشتری نوشته است: «این عکس خودم را خودم در اندرون انداخته‌ام».

سلفی ناصرالدین‌شاه قاجار

این توضیحات ساده اما پرمعنا، نشان از آگاهی کامل او از ماهیت این کار هنری و لذتی دارد که از خلق این تصویر برده است. او که به دلیل وزن سنگین دوربین‌های ابتدایی و حساسیت پایین صفحات عکاسی، ناگزیر برای استفاده از سه‌پایه بود، با اتصال یک سیم بلند به شاتر دوربین (دکلانشور)، این امکان را برای خود فراهم می‌کرد تا همزمان در قاب تصویر حاضر باشد و هم نقش عکاس را ایفا کند.

امروز اما با گذشت بیش از یک قرن از ثبت این تصویر، نگاه ما به آن فراتر از یک عکس تاریخی است. سلفی ناصرالدین‌شاه نه‌تنها سندی بر شیفتگی یک پادشاه به این هنر نوین است، بلکه روایتی است از تلاقی سنت و مدرنیته و نگاهی است به درون اندرونی‌های قاجار و شاهدی است بر خلاقیت انسانی در به‌کارگیری ابزاری نوپا برای ثبت لحظه‌ای از بودن...

این تصویر، میراثی است که نشان می‌دهد میل به «دیده شدن» و ثبت «خود»، ریشه‌ای دیرینه در تاریخ و فرهنگ این سرزمین دارد.

عصرایران- ترلان پروانه در مورد یک رابطه عجیب این گونه گفت:

 من تا ۱۸-۱۹ سالگی با داداشم رابطه خوبی نداشتم. چون غیرتی بازی در می آورد. مثلا می گفت خانه دوست دخترم نرم‌ آخه چرا نرم‌. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر نیوشا ضیغمی: تنها مردی که زبانم را بند آورد او بود ... خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : دختران عشایر لرستان در کنار سیاه چادر؛ 140 سال قبل (عکس) بیشتر بخوانید: ترلان پروانه و مربی سوارکاری‌اش (عکس) عکس هنری "ترلان پروانه" با یک اسب ترلان پروانه دیشب در یک مراسم (عکس) تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

آرمان امروز : محاکمه قتل توپاک شکور، اسطوره موسیقی هیپ‌هاپ سرانجام سه دهه پس از مرگ این خواننده در یک تیراندازی در هنگام حرکت در لاس‌وگاس آغاز شد و دوین دیویس به طراحی این قتل متهم شده است. دادستان و وکیل مدافع دیویس، اظهارات آغازین خود را ارائه کردند.

به گزارش سی‌بی‌اس نیوز، بینو پالال، معاون دادستان منطقه، به هیات منصفه گفت که دیویس قتل را به عنوان «اقدامی برای انتقام» برنامه‌ریزی کرده است، پس از اینکه شکور به برادرزاده‌اش اورلاندو اندرسون، حمله کرده بود.

دیویس که در سال ۲۰۲۳ دستگیر و به قتل متهم شد، تنها فردی است که تاکنون در این پرونده بدنام دستگیر شده است. او در سال ۲۰۱۹ خاطرات خود را با عنوان «افسانه خیابانی کامپتون» منتشر کرد که در آن گفت اسلحه مورد استفاده در این جنایت را فراهم کرده است. این موضوع به یکی از مدارک کلیدی پرونده دادستان تبدیل شده است.

معاون دادستان منطقه گفت: «اجازه دهید واضح بگویم، دوین دیویس ماشه را نکشید. اما او تیراندازی را در تلافی کتک خوردن برادرزاده‌اش برنامه‌ریزی کرد.» با این حال، مایکل سانفت، وکیل دیویس، در اظهارات آغازین خود از هیات منصفه خواست تا این خاطرات را به عنوان داستانی تخیلی در نظر بگیرد.

آرمان امروز :نشست تخصصی «بن‌بست اطلاع‌رسانی» با حضور نمایندگانی از دولت‌های دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم برگزار شد. در این نشست به این موضوع پرداخته شد که چرا در سال‌های اخیر با وجود برخورداری از نهادهای رسمی نتوانسته‌اند تحولات اجتماعی را به موقع تشخیص داده و پاسخگو باشند. نشست «بن‌بست اطلاع‌رسانی» با محوریت بررسی چالش‌های اطلاع‌رسانی دولت، تغییرات محیط ارتباطی جامعه و ضرورت حرکت از اطلاع‌رسانی یک‌سویه به ارتباطی دوسویه میان دولت و مردم برگزار شد. این نشست که در روز سه‌شنبه ـ ۲۷ مرداد ۱۴۰۵ ـ از ساعت ۱۰ تا ۱۳ در دفتر توسعه رسانه برگزار شد، با حضور نمایندگانی از رسانه‌ها همراه بود.

در این نشست محمد خدادی، روزنامه‌نگار و معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت دوازدهم، احسان صالحی، روزنامه‌نگار و دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت سیزدهم و محمد گلزاری، روزنامه‌نگار و دبیر شورای اطلاع‌رسانی دولت چهاردهم، از زوایای مختلف به موضوع مورد بحث پرداختند.

وقتی افکار عمومی از روایت رسمی جلو می‌زند

در این نشست مطرح شد که محیط ارتباطی جامعه نسبت به گذشته دستخوش تغییرات اساسی شده و سرعت گردش اطلاعات در شبکه‌های اجتماعی به اندازه‌ای افزایش یافته است که در بسیاری از موارد، افکار عمومی پیش از اعلام رسمی نهادهای دولتی درباره یک موضوع شکل می‌گیرد. بر همین اساس، گاهی یک خبر یا روایت پیش از آنکه از سوی نهادهای رسمی اعلام شود، در شبکه‌های اجتماعی به مسئله‌ای عمومی تبدیل می‌شود. در این نشست با اشاره به تجربه دولت‌های گذشته، از جمله دولت‌های حسن روحانی، ابراهیم رئیسی و مسعود پزشکیان، تأکید شد که یکی از مشکلات تکرارشونده در مواجهه با بحران‌ها، وجود حلقه مفقوده در حوزه اطلاعات و ارتباطات بوده است. حتی دولت‌هایی که از تریبون‌های رسمی بیشتری برخوردار بوده‌اند نیز در برخی بحران‌ها نتوانسته‌اند همگام با سرعت شکل‌گیری روایت‌ها در جامعه حرکت کنند.

بر اساس مباحث مطرح‌شده، بخش قابل توجهی از عملکرد دولت‌ها در مواجهه با بحران‌ها ماهیتی واکنشی داشته و کمتر شاهد رویکردهای پیش‌بینانه و کنشی بوده‌ایم. در چنین شرایطی، مسئله اطلاع‌رسانی تنها به این موضوع محدود نمی‌شود که دولت چه پیامی را منتقل می‌کند، بلکه زمان اطلاع‌رسانی، زبان مورد استفاده، مسیر انتقال پیام و میزان توانایی دولت در برقراری ارتباط با جامعه نیز اهمیت پیدا می‌کند.

یکی از پرسش‌های محوری این نشست این بود که آیا مشکل اصلی اطلاع‌رسانی دولت، کمبود اطلاعات و پیام است یا اینکه مسئله عمیق‌تر بوده و به کاهش اعتماد عمومی، فاصله گرفتن زبان رسمی از زبان جامعه و ضعف در شنیدن و درک افکار عمومی بازمی‌گردد.

بن‌بست اطلاع‌رسانی؛ چرا روایت رسمی همیشه عقب‌تر است؟

در ادامه عنوان شد که انتخاب عنوان «بن‌بست اطلاع‌رسانی» نیز با هدف بررسی همین چالش صورت گرفته است؛ اینکه چرا اطلاع‌رسانی دولت‌ها در بسیاری از مواقع واکنشی است، چرا روایت رسمی گاهی از روایتی که پیش‌تر در جامعه شکل گرفته عقب می‌ماند و چگونه می‌توان اطلاع‌رسانی صرف را به ارتباطی دوسویه میان دولت و مردم تبدیل کرد.

هدف از برگزاری این نشست، مقایسه دولت‌ها یا ارزیابی عملکرد افراد عنوان نشد، بلکه تمرکز اصلی بر شناخت ریشه‌های مشکلات اطلاع‌رسانی دولت، موانع ارتباط مؤثر میان دولت و جامعه و تغییرات مورد نیاز در ساختار و شیوه اطلاع‌رسانی بود.

سرمایه‌اجتماعی؛ گمشده اصلی نظام اطلاع‌رسانی

احسان صالحی ـ دبیر شورای اطلاع رسانی دولت سیزدهم ـ درخصوص ارتباط دولت و رسانه و سرمایه اجتماعی گفت: ما در حوزه اطلاع‌رسانی و در نهاد حاکمیت از جمله دولت، می‌توانیم در سه سطح ساختاری، سیاسی و رویکردی و کارگزاری که ابزاری که در اختیار اوست و مسئولیت دارد صحبت کنیم.

صالحی با توجه به اهمیت سرمایه اجتماعی ادامه داد: این سه سطح، یک مقدمه و زمینه‌ای دارند که به نظرم بر همه آنها حاکم است و آن، سرمایه اجتماعی است. اگر همه این عوامل وجود داشته باشند، میزان اثرگذاری آنها متناسب با میزان سرمایه اجتماعی خواهد بود. ما در تجربه‌های مختلف نیز این مسئله را دیده‌ایم. هر زمان سرمایه اجتماعی کشور و دستگاه‌های مختلف دچار فراز و فرود شده، به همان نسبت، وثاقت و ارتباط افکار عمومی مردم با سیستم اطلاع‌رسانی و خروجی‌های اطلاع‌رسانی نیز کم و زیاد شده است. در مقاطع مختلفی مانند افزایش تحریم‌ها در سال ۹۷ و خروج ترامپ از برجام و آبان ۹۸ و گرانی بنزین شاهد همین اشکالات در کارکرد نظام ارتباطی و تضعیف سرمایه اجتماعی بودیم.دبیر شورای اطلاع رسانی دولت سیزدهم با اشاره به تعدد ساختارها و موازی‌کاری در اطلاع رسانی گفت: در مقاطع مختلف، وقتی احساس کرده‌ایم یک ساختار موجود کارایی لازم را ندارد، به جای اصلاح و تقویت آن، به سمت ایجاد یک ساختار جدید رفته‌ایم. هر چه بحران‌ها غلیظ‌تر شده‌اند ساختارهای جدیدی ایجاد شدند و نمی‌خواهم بگویم بی‌اثر بوده‌اند اما در برخی موارد، این ساختارها به جای تکمیل یکدیگر، وارد حوزه فعالیت یکدیگر شده و عملاً دست‌وپای همدیگر را بسته‌اند.

موازی‌کاری؛ وقتی ساختارها دست و پای هم را می‌بندند

صالحی با بیان این که موازی‌کاری یکی از پیامدهای تعدد ساختارهاست تصریح کرد: برای مثال، وقتی یک بحران امنیتی می‌شود، دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی فعال می‌شود. وقتی موضوع به فضای مجازی مربوط می‌شود، ساختارهای مرتبط با فضای مجازی وارد می‌شوند. دستگاه‌های امنیتی نیز برای خود ساختارهایی دارند. در کنار آنها شورای اطلاع‌رسانی دولت و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز در این حوزه فعال هستند.

در نتیجه، مجموعه‌ای از ساختارها شکل گرفته که در برخی موارد باعث موازی‌کاری شده و در نهایت مشخص نیست متولی اصلی کیست و چه کسی باید پاسخگو باشد. اکنون با توجه به تجربه انباشته‌ای که طی سال‌های گذشته به دست آمده، باید یک بازنگری جدی در ساختارهای موجود انجام و مشخص شود که اساساً چه ساختارهایی مورد نیاز هستند و هرکدام دقیقاً چه حوزه‌ای را باید بر عهده داشته باشند.

وی افزود: باید تقسیم کار مشخصی میان دستگاه‌ها صورت گیرد و از ابتدا روشن باشد که پیش از وقوع یک بحران، در زمان وقوع آن و پس از بحران، مسئولیت هر دستگاه چیست. همچنین لازم است یک دستگاه مشخص، مسئولیت هماهنگی و پاسخگویی در قبال تصمیمات این حوزه را بر عهده داشته باشد.

تصمیم‌گیری بدون پیوست رسانه‌ای؛ فاجعه‌ای تکرارشونده

احسان صالحی یکی از مشکلات اصلی را نحوه تصمیم‌گیری در دستگاه‌های دولتی عنوان کرد و گفت: وجود تأکیدهای مکرر بر اهمیت رسانه، افکار عمومی و «پیوست رسانه‌ای»، در بسیاری از موارد تصمیمات بدون ارزیابی دقیق پیامدهای اجتماعی و رسانه‌ای آنها اتخاذ می‌شوند و رسانه پس از نهایی شدن تصمیم وارد میدان می‌شود تا پیامدهای آن را مدیریت کند.