تجمع بازنشستگان کارگری در شوش و رشت

اجتماعی

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، تهران در آستانه اجرای الگویی تازه برای توسعه فضاهای آموزشی قرار گرفته است؛ الگویی که در آن مدرسه دیگر صرفاً مجموعه‌ای از کلاس‌های درس نیست و قرار است بخشی از ظرفیت‌های فرهنگی، ورزشی، مهارتی و اجتماعی محله را نیز در خود جای دهد. این برنامه با همکاری وزارت آموزش و پرورش، استانداری تهران و شهرداری تهران دنبال می‌شود و احداث 10 مجتمع آموزشی چندمنظوره و آینده‌محور را در چند منطقه پایتخت دربرمی‌گیرد.

ماجرا از جایی اهمیت پیدا می‌کند که این پروژه‌ها قرار نیست صرفاً با هدف افزایش تعداد کلاس‌های درس ساخته شوند. زمین‌های در نظر گرفته‌شده برای این طرح در مناطقی انتخاب شده‌اند که از نظر سرانه آموزشی و دسترسی به خدمات با کمبودهایی مواجه‌اند و قرار است مجتمع‌های جدید علاوه بر پاسخ به نیاز آموزشی، بخشی از نیازهای روزمره محله را نیز پوشش دهند. در واقع، قرار است مدرسه در مقیاس محله دیده شود، نه به‌عنوان یک ساختمان منفک از محیط اطراف خود.

این برنامه در چارچوب تفاهم‌نامه‌ای که چهارم اسفندماه 1404 میان وزارت آموزش و پرورش، استانداری تهران و شهرداری تهران در راستای نهضت توسعه عدالت در فضاهای آموزشی به امضا رسید، دنبال می‌شود. در این همکاری، ظرفیت‌های دستگاه‌های مختلف برای نوسازی و توسعه فضاهای آموزشی کنار هم قرار گرفته تا پروژه‌هایی با مقیاس بزرگ‌تر و کارکردهای متنوع‌تر شکل بگیرد.

علی‌اصغر کمالی‌زاده، مدیرعامل سازمان نوسازی شهرداری تهران، با اشاره به همین رویکرد می‌گوید توسعه فضاهای آموزشی باید از ساخت مدرسه‌های منفرد عبور کند و به سمت مجموعه‌هایی برود که «همزمان پاسخگوی نیازهای آموزشی و بخشی از نیازهای اجتماعی و خدماتی محله باشند».

مدرسه‌ای فراتر از کلاس‌های درس

بر اساس برنامه‌ریزی انجام‌شده، 10 زمین در مناطق 15، 17، 18، 19، 20 و 22 برای احداث این مجتمع‌ها در اولویت قرار گرفته‌اند. انتخاب زمین‌ها صرفاً بر اساس وسعت یا قابلیت فنی نبوده و میزان کمبود سرانه آموزشی، جایگاه زمین در ساختار محله، دسترسی و امکان ارائه خدمات مکمل به ساکنان نیز در این ارزیابی‌ها مورد توجه قرار گرفته است.

این موضوع باعث شده ترکیب فضاهای پیش‌بینی‌شده در پروژه‌ها نیز با یک مدرسه معمولی تفاوت داشته باشد. در مجتمع‌های جدید، علاوه بر فضاهای آموزشی مقاطع مختلف، هنرستان، کارگاه، آزمایشگاه، فضاهای ورزشی و فرهنگی و بخش‌های مهارت‌آموزی پیش‌بینی شده است. در برخی پروژه‌ها نیز فضاهایی مانند پارکینگ و پناهگاه محلی در نظر گرفته شده تا مجموعه بتواند در کنار کارکرد آموزشی، بخشی از نیازهای خدماتی محله را نیز پاسخ دهد.

این همان مفهومی است که در شهرداری تهران از آن با عنوان «مدرسه شهر» یاد می‌شود؛ ایده‌ای که تلاش دارد رابطه میان مدرسه و محله را دوباره تعریف کند. یاسر جعفری، مدیرکل معماری و ساختمان شهرداری تهران، معتقد است مدرسه امروز دیگر نمی‌تواند «فقط فضایی برای استقرار کلاس‌های درس باشد». از نگاه او، تغییرات اجتماعی، فناوری، شیوه‌های یادگیری و مسائل زیست‌محیطی، طراحی فضاهای آموزشی متناسب با نیازهای نسل جدید را ضروری کرده است.

در این مدل، حتی طراحی معماری نیز قرار است متناسب با همین نگاه تغییر کند. رشد همه‌جانبه دانش‌آموزان، سلامت و نشاط، مهارت‌های آینده، پایداری، تاب‌آوری، انعطاف‌پذیری و ارتباط با جامعه از جمله مؤلفه‌هایی هستند که در طراحی مجتمع‌ها مورد توجه قرار گرفته‌اند. همزمان، هویت ملی و دینی، اصول معماری ایرانی ـ اسلامی، کاهش مصرف انرژی، آسایش محیطی، تهویه مناسب، دسترسی ایمن و ملاحظات روان‌شناسی محیط نیز در برنامه طراحی دیده شده است.

ابوذر؛ نخستین آزمون «مدرسه شهر»

در میان 10 پروژه پیش‌بینی‌شده، مجتمع آموزشی ابوذر در منطقه 17 قرار است به‌عنوان یکی از نخستین نمونه‌های این الگو وارد مرحله اجرا شود. زمین این پروژه که بیش از دو هکتار وسعت دارد و در مالکیت شهرداری تهران است، برای احداث مجموعه‌ای با بیش از 40 هزار مترمربع زیربنا در نظر گرفته شده است.

قرار است در این مجتمع، فضاهای آموزشی دبستان، دبیرستان و هنرستان در کنار کارگاه‌ها، آزمایشگاه‌ها و استودیوهای یادگیری قرار بگیرند. سالن ورزش، زمین چمن، فضاهای مهارت‌آموزی، فضاهای عبادی، پارکینگ و پناهگاه محلی نیز بخشی از برنامه کالبدی پروژه است. هزینه اجرای آن حدود 2 همت برآورد شده و اجرای پروژه توسط شهرداری تهران انجام خواهد شد.

نصراله آبادیان، معاون شهرسازی و معماری شهرداری تهران، در بازدید از زمین این پروژه، بر شکل‌گیری «رویکردی منسجم میان دولت و مدیریت شهری» برای توسعه فضاهای آموزشی پایتخت تأکید کرده و گفته است احداث 10 مجتمع آموزشی جدید، بخشی از برنامه مشترک دولت و شهرداری برای تغییر الگوی توسعه فضاهای آموزشی تهران است.

پراکندگی پروژه‌ها برای پاسخ به نیاز محله‌ها

مجموع زمین‌های پیش‌بینی‌شده برای این 10 پروژه حدود 417 هزار و 500 مترمربع اعلام شده و برآورد اولیه بودجه اجرای مجموعه نیز حدود 149 هزار میلیارد ریال است. پراکندگی پروژه‌ها در مناطق مختلف تهران نیز از این جهت اهمیت دارد که قرار نیست توسعه فضاهای آموزشی صرفاً در نقاط برخوردار شهر متمرکز شود؛ بلکه انتخاب زمین‌ها با توجه به کمبودهای آموزشی و ظرفیت‌های محله‌ای انجام شده است.

برای نمونه، در منطقه 15 زمین‌هایی در کیانشهر و مشیریه، در منطقه 17 زمین ابوذر غربی، در منطقه 18 چند محدوده از جمله شمسی‌آباد و باقرآباد، در منطقه 19 عبدل‌آباد، در منطقه 20 زمین‌های بهشتی و شهید رجایی و در منطقه 22 هوانیروز در فهرست پروژه‌های منتخب قرار گرفته‌اند.

آنچه قرار است در نهایت از این همکاری شکل بگیرد، صرفاً چند ساختمان آموزشی جدید نیست؛ بلکه تجربه‌ای برای آزمودن یک مدل متفاوت از توسعه فضاهای آموزشی در تهران است. مدرسه‌ای که بخشی از محله باشد، در ساعات و موقعیت‌های مختلف بتواند ظرفیت‌های ورزشی، فرهنگی و مهارتی خود را در اختیار جامعه محلی قرار دهد و در عین حال، محیطی متناسب با نیازهای جدید دانش‌آموزان ایجاد کند.

کمالی‌زاده نیز بر همین ویژگی تأکید دارد و می‌گوید «موضوع فقط افزایش تعداد کلاس‌های درس نیست»، بلکه هدف ایجاد زیرساختی جامع و ماندگار برای محله است. حالا پروژه ابوذر قرار است نخستین آزمون جدی این ایده باشد؛ پروژه‌ای که اگر مطابق برنامه پیش برود، می‌تواند الگوی طراحی و اجرای 9 مجتمع دیگر و در ادامه، مبنایی برای توسعه «مدرسه شهر» در محلات مختلف پایتخت قرار گیرد.

تجهیز 72 هزار مدرسه و احداث 3000 فضای ورزشی جدید

انتهای پیام/  

داود کشوری، رئیس انجمن صنفی گچکاران استان قم، در گفتگو با ایلنا افزود: «کارگر ساختمانی هر روز با خطرات مختلف از جمله سقوط، ریزش آوار و حوادث کاری روبه‌رو هستند. انتظار ما این است که سازمان تأمین اجتماعی به جای بازرسی‌هایی که باعث نگرانی و فشار بر کارگران می‌شود، به محل پروژه‌ها برود و وضعیت ایمنی کارگاه‌ها را بررسی کند.» 

کشوری ادامه داد: «با مرگ یک کارگر، فقط یک خانواده داغدار نمی‌شود؛ هزینه‌های سنگین اجتماعی و اقتصادی نیز به جامعه، سازمان تأمین اجتماعی و حتی نهادهای حمایتی مانند کمیته امداد تحمیل می‌شود. بنابراین پیشگیری از حادثه باید اولویت اصلی باشد.» 

رئیس انجمن صنفی گچکاران استان قم تأکید کرد: «حفظ جان کارگر، وظیفه همه دستگاه‌های مسئول است. کارگران ساختمانی نیازمند حمایت واقعی، بیمه پایدار و محیط کار ایمن هستند، نه اینکه هر روز با مشکلات جدید روبه‌رو شوند.»

  انتهای پیام/

سیلاب ناشی از طوفان‌های سهمگین، شهر «گری» واقع در ایالت ایندیانا را ویران کرده و از ۱۰ روز پیش باعث قطع برق در بخش‌های زیادی از آن شده است. 

روزنامه نیویورک‌تایمز می‌گوید یک‌سوم ساکنان این شهر زیر خط فقر زندگی می‌کنند و انتظار نمی‌رود برق آن تا هفته آینده به‌طور کامل وصل شود.

دیگر رسانه‌های آمریکا از جمله روزنامه یواس‌ای‌ تودی گزارش داده‌اند قفسه‌های فروشگاه‌های مواد غذایی در این شهر روزهاست خالی مانده‌اند. کودکانی که تازه سال تحصیلی را آغاز کرده بودند، بیش از یک هفته است که کلاس‌های درس خود را ندیده‌اند. 

انسولین در یخچال‌های بدون برق، فاسد شده و افرادی که برای زنده ماندن به کسیژن وابسته‌اند، دیگر نمی‌توانند کپسول‌های خود را پر کنند.

در بخش بزرگی از گری در ایالت ایندیانا، از زمان وقوع طوفان‌های مرگباری که باعث قطع درختان و خطوط انتقال برق شد ۱۰ روز است برق قطع شده است. 

ساکنان این منطقه روز جمعه به نیویورک‌تایمز گفتند که نزدیک شدن موج دیگری از بارندگی باعث شده که آنها بیش از پیش مستأصل شوند.

«هر روز گریه می‌کنم»؛ این را رنیتا تیوس، ۴۱ ساله، بیرون از آپارتمان تاریک خود به نیویورک‌تایمز می‌گوید؛ خودروی او همانجا زیر یک درخت سقوط‌کرده گرفتار مانده است.

او گفت: «داخل خانه خیلی گرم است. مدام غلت می‌زنم و نمی‌توانم بخوابم. پیاده تا فروشگاه دالر استور رفتم، اما آنجا هم دیگر نه شمع مانده و نه باتری.»

 طوفان‌ از روز ۱۱ اوت شروع شد و سراسر منطقه شیکاگو و بخش‌هایی از شمال ایندیانا را با سیلاب و خسارت‌های گسترده روبه‌رو کرد.  

 شهر گری شدیدترین آسیب‌ها را متحمل شد.

شرکت خدمات عمومی شمال ایندیانا روز جمعه اعلام کرد هنوز برق ۴۳ هزار و ۴۰۰ مشترک در این منطقه قطع است. 

طبق نوشته نیویورک‌تایمز با گذشت هر روز و وصل نشدن برق بسیاری از ساکنان می‌گویند احساس می‌کنند نادیده گرفته شده‌اند.

ریدیا مارتین از ساکنان این منطقه می‌گوید در روزهایی که ساکنان گری چشم‌انتظار بازگشت برق هستند، بارها یک گلایه تکراری را از زبان آنها شنیده است؛ گلایه‌ای که ریشه در سال‌ها افول این شهر صنعتی دارد.

گری زمانی یکی از مراکز مهم صنعت فولاد آمریکا بود، اما با تعطیلی کارخانه‌ها و انتقال صنایع به مناطق دیگر، به‌تدریج از رونق افتاد.

او می‌گوید: «خیلی وقت‌ها از مردم می‌شنوم که احساس می‌کنند گری در خیلی از مسائل همیشه در اولویت آخر قرار دارد. این شهر سال‌هاست از کمبود سرمایه‌گذاری رنج می‌برد. همیشه این احساس وجود داشته که کسی واقعاً به گری اهمیت نمی‌دهد.»

جایگاه‌های سوخت هم از کار افتاده‌اند

داتی جانسون، راننده ۴۹ ساله روز جمعه وارد یک جایگاه سوخت با برند آمُکو شد. این سومین جایگاه سوختی بود که او آن روز به آن سر زده بود، اما خیلی زود فهمید که این بار هم وقتش را تلف کرده است.

او گفت: «برق ندارند، بنابراین بنزین هم ندارند.»

یک ژنراتور برق فروشگاه پمپ‌بنزین را تأمین می‌کرد و فروشگاه همچنان باز بود، اما یکی از کارکنان به نیویورک‌تایمز گفت پمپ‌های بنزین ۱۰ روز است که کار نمی‌کنند.

جانسون گفت وضعیت خانه خودش نیز همین‌طور است. او شرکت برق را مقصر می‌داند و می‌گوید اجازه داده است درختان بیش از حد به خطوط انتقال برق نزدیک شوند.

روز جمعه، چند نفر از ساکنان دادخواست گروهی علیه شرکت برق تنظیم کردند و این شرکت را متهم کردند که برای هرس پیشگیرانه درختانی که روی خطوط برق سقوط کرده‌اند و باعث قطعی برق شده‌اند، اقدام کافی نکرده است.

مشکلات با بازگشت برق تمام نمی‌شود

برای ساکنانی مانند تیوس، مشکلات حتی پس از بازگشت برق نیز پایان نخواهد یافت.

او باید راهی پیدا کند تا درخت سقوط‌کرده را از روی خودروی خود بردارد و همچنین منبع درآمد جدیدی پیدا کند.

او چند روز پیش شغل نظافت خود در شیکاگو را از دست داد، زیرا نتوانست به محل کارش برود.

تیوس گفت برخی دیگر شرایط دشوارتری دارند.

او گفت: «آدم‌های زیادی اینجا در حال دست‌وپنجه نرم کردن با مشکلات هستند. برای نوزادان تازه متولدشده و افرادی که به دستگاه تنفس مصنوعی وابسته‌اند، واقعاً ناراحت می‌شوم. فکر می‌کنم اگر این منطقه ثروتمندتر بود، اوضاع فرق می‌کرد.»