یک کافه در شمال تهران پلمب شد

دیجی‌کالا مگ: آیس کارامل ماکیاتو یکی از محبوب‌ترین نوشیدنی‌های سرد در کافه‌هاست که تهیه آن در خانه از آنچه فکر می‌کنید، ساده‌تر است. طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو در خانه به دو روش امکان‌پذیر خواهد بود؛ در روش اول به اسپرسوساز نیاز دارید و در روش دوم باید از قهوه فوری استفاده کنید. این نوشیدنی به‌خاطر طعم شیرین کاراملی و شکل لایه‌لایه ظاهر جذاب‌تری نسبت به لاته دارد. در مقاله زیر اول تفاوت این نوشیدنی با لاته را یاد می‌گیریم و سپس ابزار و مواد لازم و آموزش مرحله به مرحله آن را با دستگاه و قهوه فوری توضیح می‌دهیم. همچنین چون خیلی‌ها عاشق سس کارامل خانگی این نوشیدنی هستند، روش درست کردن سس را هم به شما آموزش خواهیم داد.

آیس کارامل ماکیاتو چیست و چه تفاوتی با لاته دارد؟

نوشیدنی که به اسم آیس کارامل ماکیاتو در کافه‌ها سرو می‌شود، از ترکیب اسپرسو، شیر سرد، یخ، سیروپ وانیل و سس کارامل تهیه می‌شود. تفاوت اصلی این نوشیدنی با آیس لاته در ترتیب لایه‌ها و نحوه سرو است. در آیس کارامل ماکیاتو اول سیروپ وانیل و شیر را در لیوان می‌ریزند، سپس یخ اضافه شده و اسپرسو به آرامی روی یخ ریخته می‌شود تا لایه‌بندی ایجاد شود. سس کارامل هم در قدم آخر روی سطح نوشیدنی تزئین می‌شود.

اما هنگام تهیه آیس لاته، اسپرسو و شیر با هم مخلوط می‌شوند و لایه‌بندی مشخصی ندارند. این لایه‌بندی و ترتیب ریختن مواد همان چیزی است که ماکیاتو را از لاته جدا می‌کند و ظاهر جذاب‌تری به نوشیدنی می‌دهد. در لاته میزان شیر بیشتر و فوم کمتر است اما در ماکیاتو اسپرسو نقش اصلی را دارد. 

ابزار لازم برای تهیه آیس کارامل ماکیاتو

اغلب ابزار لازم برای درست کردن این نوشیدنی در خانه‌ها موجود است. لیوان شیشه‌ای بلند (بهتر است از لیوان شفاف استفاده کنید تا لایه‌ها مشخص باشند) اسپرسوساز یا موکاپات (برای تهیه اسپرسو) قاشق بلند برای هم زدن پارچ کوچک برای ریختن اسپرسو دستگاه فوم‌گیر شیر (این گزینه اختیاری است) ترازو یا پیمانه اندازه‌گیری (برای دقت بیشتر) مواد لازم برای تهیه آیس کارامل ماکیاتو یک یا دو شات اسپرسو (۳۰ تا ۶۰ میلی‌لیتر) ۱۸۰ تا ۲۰۰ میلی‌لیتر شیر سرد (پرچرب یا شیر گیاهی مثل بادام یا جو دوسر) یخ به مقدار کافی (ترجیحا یخ مکعبی درشت) ۲۰ میلی‌لیتر سیروپ وانیل (اختیاری) ۲۰ میلی‌لیتر سیروپ کارامل + مقداری برای تزئین خامه (اختیاری) پودر دارچین یا کاکائو برای تزئین (اختیاری)

اگر علاقه‌ای به شیر پرچرب ندارید می‌توانید سراغ شیر معمولی یا شیر بادام و شیر کم‌چرب بروید. طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو کافی‌شاپی با دستگاه

در این بخش مراحل تهیه آیس کارامل ماکیاتو با اسپرسوساز را توضیح می‌دهیم. هر مرحله مهم است و رعایت دقیق آن‌ها باعث می‌شود نوشیدنی شما خوشمزه و باکیفیت شود. مرحله اول؛ آماده کردن سیروپ وانیل و شیر در لیوان

اول سیروپ وانیل را در کف لیوان شیشه‌ای بریزید. اگر سیروپ وانیل ندارید، می‌توانید از چند قطره عصاره وانیل استفاده کنید. سپس شیر سرد را به آرامی روی سیروپ بریزید. شیر باید کاملا سرد باشد تا با اسپرسو ترکیب نشود و لایه‌بندی حفظ شود. می‌توانید سیروپ کارامل را هم به دیواره‌های لیوان بمالید تا ظاهر زیباتری داشته باشد. مرحله دوم؛ اضافه کردن یخ

لیوان را تا لبه با یخ پر کنید. پر کردن کامل لیوان از یخ باعث می‌شود نوشیدنی رقیق نشود و اسپرسو به آرامی روی یخ و شیر قرار گیرد. مراقب باشید یخ‌ها تمیز باشند و بوی یخچال ندهند. یخ مکعبی درشت دیرتر آب می‌شود و طعم نوشیدنی را بهتر حفظ می‌کند. مرحله سوم؛ تهیه شات اسپرسو با اسپرسوساز

با استفاده از اسپرسوساز یک یا دو شات اسپرسو تهیه کنید. کیفیت اسپرسو نقش مهمی در طعم این نوشیدنی دارد. پس از تهیه اسپرسو اجازه دهید کمی خنک شود تا هنگام ریختن روی یخ، آن‌ها را آب نکند. اگر می‌خواهید قهوه سریع خنک شود، می‌توانید کمی یخ به قهوه داغ اضافه کنید تا شوک حرارتی به آن وارد شود. مرحله چهارم؛ ریختن اسپرسو روی یخ برای ایجاد لایه‌بندی

اسپرسو را آرام و با استفاده از پشت قاشق روی یخ و شیر بریزید. این کار باعث می‌شود اسپرسو به آرامی روی شیر شناور شود و لایه‌بندی زیباتری داشته باشد. این همان مرحله‌ای است که نام ماکیاتو یعنی لکه‌دارشدن از آن می‌آید. اگر اسپرسو را سریع بریزید، لایه‌ها با هم مخلوط می‌شوند و ظاهر نوشیدنی از بین می‌رود. مرحله پنجم؛ تزئین با سس کارامل و سرو

حالا مقداری سس کارامل روی نوشیدنی بریزید تا ظاهر خوبی پیدا کند. اگر دوست دارید می‌توانید کمی خامه هم روی آن اضافه کنید. نوشیدنی را بلافاصله سرو کنید تا لایه‌بندی حفظ شود. می‌توانید از نی یا قاشق بلند برای هم زدن و نوشیدن استفاده کنید.

: معرفی آیس کارامل ماکیاتو و تفاوت آن با لاته، ابزار و مواد لازم، آموزش مرحله به مرحله با اسپرسوساز، نسخه ساده با قهوه فوری، روش تهیه سس کارامل خانگی و نکات مهم برای لایه‌بندی درست را در این مطلب می‌خوانید طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو با قهوه فوری بدون دستگاه

اگر اسپرسوساز ندارید، می‌توانید از قهوه فوری استفاده کنید. یک قاشق چای‌خوری قهوه فوری را در ۳۰ میلی‌لیتر آب داغ حل کنید تا یک شات قهوه غلیظ داشته باشید. حالا اجازه دهید قهوه خنک شود. یک لیوان بلند را تا نیمه با یخ پر کنید و شیر سرد را به آرامی روی یخ‌ها بریزید. یک تا دو قاشق از سس کارامل را به شیر اضافه کنید و خوب هم بزنید. سپس قهوه حل‌شده را به آرامی و لایه‌لایه روی شیر بریزید تا ظاهر ماکیاتوی حرفه‌ای ایجاد شود. موکاپات یا فرنچ‌پرس هم گزینه‌های جایگزین هستند.

طرز تهیه سس کارامل خانگی برای تزئین

برای تهیه سس کارامل خانگی 100 گرم شکر را در قابلمه‌ای روی حرارت ملایم بگذارید تا ذوب شود و به رنگ کاراملی درآید. سپس 50 میلی‌لیتر خامه و 30 گرم کره را اضافه کنید و هم بزنید تا سس یکدست شود. سیروپ کارامل آماده هم گزینه خوبی است. برای طرز تهیه پودینگ کاراملی نیز می‌توانید از این سس استفاده کنید. نکات مهم برای تهیه آیس کارامل ماکیاتو

اگر چند نکته پیش‌پاافتاده را رعایت کنید، می‌توانید این نوشیدنی را برای مهمانی و دورهمی‌های شلوغ هم آماده کنید. از شیر سرد استفاده کنید تا لایه‌ها با هم مخلوط نشوند. اسپرسو را آرام و از روی پشت قاشق بریزید تا لایه‌بندی حفظ شود. لیوان را کاملا از یخ پر کنید تا نوشیدنی رقیق نشود. قهوه با رست تیره طعم قوی‌تر و با رست روشن طعم ملایمی به نوشیدنی می‌دهد. نوشیدنی را بلافاصله سرو کنید تا لایه‌بندی حفظ شود. برای طرز تهیه سه مدل آیس کافی نیز می‌توانید از همین روش استفاده کنید. اگر می‌خواهید نوشیدنی را در کافه درست کنید، از لیوان‌های شیشه‌ای شفاف استفاده کنید. با این کار لایه‌ها دیده می‌شوند. این نوشیدنی باید بلافاصله بعد از تهیه سرو شود تا طعم و ظاهر خود را حفظ کند. جمع‌بندی

طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو در خانه روشی ساده برای تهیه این نوشیدنی محبوب کافه‌ای است. با رعایت نکات لایه‌بندی و ترتیب ریختن مواد می‌توانید نوشیدنی خوشمزه و باکیفیت تهیه کنید. چه با دستگاه و چه با قهوه فوری این نوشیدنی را می‌توانید به راحتی در خانه درست کنید و از طعم کاراملی و نزدیک به قهوه‌ آن لذت ببرید. طرز تهیه آیس کارامل ماکیاتو کافی‌شاپی در خانه نیاز به ابزار خاصی ندارد و با مواد اولیه ساده قابل تهیه است.

یکی از کسبه‌ی خیابان‌های شلوغ تهران که مغازه‌اش در جریان برخوردهای پس از جنگ پلمب شده بود در این گفت‌وگو داستان بازداشتش در پی برگزاری یک ایونت را برای انصاف نیوز تعریف کرده است.

او با وثیقه‌ی ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شده است. ماموران دادسرای امنیت اخلاقی به او گفته‌اند که ممکن است بین ۲ تا ۶ سال حبس یا جزای نقدی در انتظار او باشد.

این مغازه‌دار مدعی شد که تعدادی مغازه در تهران هستند که همه می‌دانند که الکل سرو می‌کنند اما احتمالا به دلیل صاحبان یا مشتری‌های خاصشان هیچ برخوردی با آن‌ها نمی‌شود.

او داستانش را اینطور شروع کرد: اوایل خردادماه، بعد از دو، سه ماه تعطیلی و دقیقا روز امضای تفاهم‌نامه ایونتی برگزار کردیم تا دوباره مشتری‌هایمان برگردند. من با شخصی قرارداد بستم که کارش برگزاری ایونت است. از جزئیات هم خبر نداشتم فقط قرار بود یک دی‌جی بیاید. خیلی شلوغ شد طوریکه نهایتا من خودم ساعت ۹:۳۰ مراسم را جمع کردم.

بعد از اینکه کلا ایونت تمام شد کلانتری آمد و گفت که «چه خبر است؟» نهایتا گفتند «مدرک شناسایی بده و فردا بیا کلانتری». نیم ساعت بعد اماکن به مغازه‌ی ما آمد. ده، پانزده نفره آمده بودند. دنبال الکل بودند. ما هم که چیزی نداشتیم. رفتند اما هشت صبح فهمیدم آمده بودند و پلمب کرده بودند.

چند روزی من دنبال برگه پلمب بودم. برگه‌ی پلمب را به من نمی‌دادند و می‌گفتند برو یک ماه دیگر بیا. بالاخره به هر شکلی بود یک نفر را راضی کردیم توانستیم برگه را بگیریم. بعد دیگر مراحل اداری بود. بعد از ده روز فک پلمب شدیم.

در همین گیر و دار بود که برای من پیامک آمد که در دادسرای امنیت اخلاقی برای من پرونده تشکیل شده و اگر نیازی باشد احضاریه برای من می ‌فرستند.

یک ماه گذشته بود و من اصلا تهران نبودم که ظهر باز آمدند مغازه‌ی ما را زیر و رو کردند. بچه‌های ما را به دیوار چسبانده بودند و جیب‌هایشان را گشته بودند. تمام سوراخ سنبه‌های مغازه را ریخته بودند بیرون و هیچ چیزی پیدا نکرده بودند.

بعد به من زنگ زدند و گفتند ظرف ۴۸ ساعت مدارک صنفی را بفرست و در اینستاگرام هم هرچه پست داری پاک کن. من همان جا هم گفتم که اصلا پست این چنینی نداریم. مدارک را که فرستادم دیگر جواب تلفن من را نداد. اداره اماکن که رفتم هم تقریبا همین حرف را به من زدند و گفتند که پست‌ها و هایلایت‌ها را پاک کنم.

بعد برای من احضاریه آمد. گفته بودند پنج روز فرصت دارم که به دادسرا بروم. آنجا هم تفهیم اتهام کردند. حجم زیادی اسکرین شات و پرونده قطوری جلوی من گذاشتند. تصاویری که اصلا برای صفحه اینستاگرام من نبود. کسانی که به آن ایونت آمده بودند آن عکس‌ها را در صفحات خودشان منتشر کرده بودند.

گفتند اتهامت انتشار محتوای خلاف امنیت و عفت عمومی است، بازداشت هستی و باید وثیقه بگذاری. گفتم آن مبلغ را ندارم. دستبند زدند و مرا به بازداشتگاه بردند. بحث هم شد چون گفتم اصلا این رفتار شما غیرقانونی‌ست. مقدار وثیقه را پایین‌تر آوردند که به شکلی جور کردم. ۲۰۰ میلیون تومان وثیقه گذاشتم.

صاحب مغازه از افراد دیگری که در بازداشتگاه دیده بود نیز گفت: مغازه‌دارهایی مثل من زیاد بودند. ۵، ۶ نفر بودند که دقیقا مشکل من را داشتند. یکی‌شان می‌گفت بخاطر اینکه یکی از مشتری‌هایش در کیفش عرق بوده مغازه‌اش را پلمب کرده‌اند. یک نفر دیگر را به این خاطر گرفته بودند که روی کاغذی مقابل مغازه‌اش خطاب به مسئولان نظام فحش نوشته بودند. به همین دلیل ممکن است پروانه‌ی کسب آن شخص را باطل کنند یعنی آن فرد دیگر نمی‌تواند در حوزه کاسبی کند.

کاسبی که حاضر به گفتگو با انصاف نیوز شده بود در مورد بالا گرفتن این قسم برخوردها در ماه‌های اخیر گفت: قبلا هم پلمب می‌کردند اما نه به این شکل.

من قبل از جنگ ۱۲ روزه هم هفت، هشت روزی بخاطر حجاب پلمب شده بودم اما برخوردشان این شکلی نبود. چند نفر آمده بودند که دوربین جلوی لباسشان بود. فیلم گرفتند و رفتند. بعد به اداره اماکن رفتیم. آنجا هم پرونده درست کرده بودند اما برخوردشان خوب بود. بعد ده روز هم فک پلمب شدیم. یا اخطار می‌دادند یا می‌خواستند که چیزی روی شیشه مغازه بزنیم یا تاکید می‌کردند که کارکنان باید باحجاب باشند ولی به مشتری کاری نداشتند.

این سری هم می‌گفتند به مشتری کاری ندارند ولی می‌گفتند «تو الکل سرو کردی». گفتم آقا مگر سند و مدرکی دارید؟! می‌گفتند از عکس‌ها مشخص است. عکس مگر بوی الکل می‌دهد؟! بعد اصلا آن ایونت اسپانسر نوشیدنی داشت. گفتم اگر گیر هم باشد متوجه اسپانسر نوشیدنی‌ست نه من. فضای مغازه هم طوری نیست که جایی برای رقصیدن یا کار دیگری باشد.

این کاسب توضیح داد که صندلی‌های خارج از این مغازه هم با هماهنگی مدیریت این مجموعه چیده شده‌اند. او در این مورد و در موضوع خیابان سنایی اضافه کرد: قبلا اینقدر مسئله نداشتیم. حتی در شکل خیابان سنایی هم مشکلی نداشتند. اگر مجوز نداشتند می‌آمدند تذکری می‌دادند و به شکل‌هایی حل می‌شد و برای یک ماه می‌رفتند و کاری نداشتند. اما الآن هرجا پاتوق شده باشد دنبال اینند که آنجا را ببندند.

در دادسرای امنیت اخلاقی به مصاحبه‌شونده‌ی انصاف نیوز گفته‌اند که احتمالا جزای نقدی یا بین ۲ تا ۶ سال حبس در انتظار اوست.

این صاحب مغازه از سلیقه‌ای بودن این برخوردها نیز گلایه داشت و می‌گفت که با تعداد خاصی از کافه‌های مشهور که همه می‌دانند سرو مشروبات الکلی و مسائل دیگری دارند هیچ برخوردی نمی‌شود: همه می‌دانند که در کافه … در … مشروبات الکلی سرو می‌شود. تکیلا میدهند. عملا عین کلاب است اما هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتد. ادعای او این بود که صاحبان این رستوران‌ها و کافه‌ها و مشتریانشان افراد خاصی هستند و هزینه‌های زیادی برای این برخورد نکردن می‌کنند.

انتهای پیام

به گزارش تجارت نیوز، در اقتصادی که بخش بزرگی از سرگرمی و اوقات فراغت را با «تجربه‌های قابل خرید» تعریف می‌کند، کم‌کم این تصور شکل گرفته که تفریح یعنی خرج‌کردن؛ هرچه تجربه گران‌تر، جذاب‌تر و متفاوت‌تر باشد، ظاهراً حال بهتری هم باید به همراه بیاورد. اما بخش مهمی از پژوهش‌های سلامت و بهزیستی تصویر دیگری نشان می‌دهد. پیاده‌روی، بودن در طبیعت، فعالیت بدنی، مطالعه برای لذت، بازی، گفت‌وگو و ارتباط با دیگران، فقط سرگرمی‌های ساده و قدیمی نیستند؛ این فعالیت‌ها می‌توانند با سلامت روان، احساس رضایت، کاهش تنهایی و کیفیت زندگی ارتباط داشته باشند.

شاید مسئله این نباشد که «چقدر برای تفریح پول داریم؟»؛ سؤال مهم‌تر این باشد که چقدر بلدیم از امکاناتی که همین حالا در اختیارمان است استفاده کنیم؟

تفریح را گران کرده‌ایم، نه شادی را

بسیاری از چیزهایی که امروز به عنوان «تفریح» می‌شناسیم، به یک محصول اقتصادی تبدیل شده‌اند. برای رفتن به سفر باید هزینه کرد؛ برای رستوران رفتن باید هزینه کرد؛ برای بسیاری از سرگرمی‌های شهری باید بلیت خرید؛ حتی گاهی برای یک دورهمی خانوادگی هم خرید و سفارش غذا به بخش اصلی ماجرا تبدیل می‌شود.

این روند به خودی خود بد نیست. انسان به تفریح، تجربه تازه و مصرف فرهنگی و اقتصادی نیاز دارد. مسئله از جایی شروع می‌شود که تفریح پولی تنها شکل قابل تصور تفریح شود. آن وقت ممکن است فرد بعد از یک هفته پرتنش، به جای اینکه از خودش بپرسد «چه چیزی به من انرژی می‌دهد؟»، بپرسد:«برای اینکه حالم خوب شود، چه چیزی بخرم؟» در حالی که بسیاری از نیازهای روانی ما الزاماً به خرید پاسخ نمی‌دهند.

گاهی چیزی که نیاز داریم، تغییر فضاست؛ گاهی حرکت، گاهی آفتاب و هوای آزاد، گاهی خندیدن با دوستان، گاهی یک بازی خانوادگی و گاهی فقط یک ساعت فاصله گرفتن از صفحه‌نمایش.

پیاده‌روی؛ شاید ساده‌ترین تفریح دنیا

پیاده‌روی یکی از کم‌هزینه‌ترین تفریح‌هاست و در عین حال می‌تواند به سلامت جسم و روان کمک کند. پژوهشی که در سال ۲۰۲۶ در مجله پزشکی ورزشی بریتانیا منتشر شد و ۳۷۲ مطالعه با بیش از ۳.۳ میلیون نفر را بررسی کرد، نشان داد فعالیت بدنی در اوقات فراغت با سلامت روان بهتر و سطح پایین‌تر مشکلات سلامت روانی ارتباط دارد.

برای شروع هم کار پیچیده‌ای لازم نیست؛ می‌توانیم عصرها در محله قدم بزنیم، با یکی از اعضای خانواده پیاده‌روی کنیم، مسیر تازه‌ای پیدا کنیم یا حتی بخشی از مسیرهای روزانه را به جای خودرو پیاده برویم.

پیاده‌روی فقط ورزش نیست؛ فرصتی برای تغییر فضا، فاصله گرفتن از روزمرگی و کمی وقت‌گذراندن با خودمان یا دیگران است.

طبیعت؛ جایی که برای ورود به آن لازم نیست بلیت بخریم

پارک محله، باغ، فضای سبز، مسیر کنار رودخانه، کوه یا جنگل، همگی می‌توانند مقصد یک تفریح کم‌خرج باشند. حتی یک عصر ساده در پارک، با کمی قدم‌زدن یا نشستن در فضای باز، می‌تواند حال‌وهوای روز را عوض کند.

این فقط یک توصیه برای «هوای تازه خوردن» نیست. در سال‌های اخیر، توجه پژوهشگران به تأثیر حضور در طبیعت بر سلامت بیشتر شده است. یک مطالعه در سال ۲۰۲۳، با بررسی ۹۲ مطالعه درباره برنامه‌های «تجویز طبیعت»، نشان داد وقت‌گذرانی و فعالیت در طبیعت می‌تواند با بهبود برخی شاخص‌های سلامت روان، کاهش فشارخون و افزایش فعالیت بدنی همراه باشد. البته کیفیت مطالعات یکسان نبوده و این نتایج به معنای جایگزین شدن طبیعت با درمان پزشکی نیست.

شاید نکته مهم‌تر این باشد که برای استفاده از این فرصت، همیشه لازم نیست به مقصدی دور سفر کنیم؛ گاهی همان پارک نزدیک خانه، می‌تواند یک تفریح ساده و کم‌هزینه برای چند ساعت فاصله گرفتن از روزمرگی باشد.

کتاب؛ تفریحی که همزمان ذهن را از روزمرگی بیرون می‌برد

کتاب خواندن معمولاً در فهرست «تفریح‌های ارزان» فراموش می‌شود، چون آن را بیشتر فعالیت آموزشی می‌دانیم تا سرگرمی. اما وقتی مطالعه را برای لذت و نه صرفاً برای امتحان، کار یا افزایش اطلاعات ببینیم، ماجرا متفاوت می‌شود.

گاهی می‌شود یک عصر خلوت، کتابی را که مدت‌هاست نیمه‌کاره مانده برداشت و روی نیمکت پارک نشست. یا شب، پیش از اینکه دوباره در شبکه‌های اجتماعی بچرخیم، چند صفحه از یک رمان را خواند. حتی لازم نیست برای شروع، کتاب تازه‌ای بخریم؛ کتابخانه‌ها، کتاب‌های قدیمی خانه، امانت گرفتن از دوستان یا تبادل کتاب می‌توانند این تفریح را تقریباً بدون هزینه کنند.

مزیت کتاب شاید این باشد که برخلاف بسیاری از سرگرمی‌های امروزی، برای خوش گذراندن با آن لازم نیست مدام چیزی تازه دریافت کنیم. کافی است چند صفحه را آرام بخوانیم و اجازه بدهیم ذهن برای مدتی از خبرها، پیام‌ها، اعلان‌ها و شتاب روزانه فاصله بگیرد.

حتی می‌شود مطالعه را به یک قرار کوچک شخصی تبدیل کرد؛ مثلاً هفته‌ای یک عصر، یک کتاب و یک جای دنج. نه با هدف تمام کردن کتاب، نه برای اینکه تعداد کتاب‌های خوانده‌شده‌مان را بالا ببریم؛ فقط برای اینکه چند دقیقه از روز را جور دیگری بگذرانیم. شاید کتاب‌خوان شدن پروژه بزرگی نباشد؛ گاهی فقط کافی است دوباره از خواندن لذت ببریم.

بازی؛ چیزی که بزرگسال‌ها فراموش کرده‌اند

کافی است به بچه‌ها نگاه کنیم؛ برای بازی کردن به مناسبت خاصی احتیاج ندارند. یک توپ، چند تکه کاغذ، یک بازی قدیمی یا حتی یک وسیله ساده می‌تواند بهانه‌ای برای ساعت‌ها سرگرمی باشد. اما همین آدم‌ها وقتی بزرگ‌تر می‌شوند، بازی کم‌کم از برنامه زندگی‌شان حذف می‌شود و جایش را کار، خرید، گوشی و هزار جور مشغله دیگر می‌گیرد.

بزرگسال‌ها معمولاً برای تفریح دنبال چیزی می‌گردند که «ارزش» داشته باشد؛ ورزشی که برای سلامتی باشد، سفری که خاطره بسازد، فیلمی که حرفی برای گفتن داشته باشد یا کافه‌ای که تجربه تازه‌ای بدهد. کمتر پیش می‌آید فقط برای بازی کردن دور هم جمع شویم.

در حالی که لازم نیست بازی حتماً سرگرمی مخصوص کودکان باشد. یک دست شطرنج، اسم‌وفامیل، پانتومیم، کارت‌بازی یا حتی یک مسابقه ساده خانوادگی می‌تواند یک شب معمولی را از حالت تکراری بیرون بیاورد. مهم‌تر از خود بازی هم شاید همان چیزی باشد که در جریان آن اتفاق می‌افتد: چند نفر دور یک میز می‌نشینند، با هم رقابت می‌کنند، می‌خندند و برای مدتی تلفن‌هایشان را کنار می‌گذارند. شاید بد نباشد گاهی تفریح را جدی نگیریم؛ بازی کنیم، فقط چون بازی کردن خوش می‌گذرد.

دورهمی؛ شاید ارزان‌ترین شکل لوکس زندگی

گاهی برای اینکه همدیگر را ببینیم، آن‌قدر دنبال برنامه می‌گردیم که اصل ماجرا فراموش می‌شود. قرار است چند نفر دور هم باشند، اما قبل از آن باید درباره رستوران، کافه، جای مناسب و هزینه‌ها تصمیم بگیریم؛ آن‌قدر که گاهی ترجیح می‌دهیم اصلاً قرار نگذاریم.

در حالی که یک دورهمی می‌تواند خیلی ساده‌تر از اینها باشد. یکی چای بیاورد، یکی میوه یا کیک، یکی هم یک بازی از کمد بیرون بکشد. لازم نیست خانه بی‌نقص باشد یا میز شام مفصلی چیده شود. حتی گاهی چند نفر می‌توانند روی بالکن، حیاط، پارک محله یا یک فضای عمومی نزدیک خانه بنشینند و چند ساعت با هم حرف بزنند.

چیزی که این دورهمی را دوست‌داشتنی می‌کند، احتمالاً همان چیزهایی است که در برنامه‌های تفریحی پرزرق‌وبرق کمتر به چشم می‌آید: اینکه آدم‌ها وقت دارند برای هم حرف بزنند، خاطره تعریف کنند، بخندند، از حال هم باخبر شوند و مدتی گوشی‌ها را کنار بگذارند.

این «با هم بودن» آن‌قدرها هم موضوع ساده‌ای نیست. سازمان جهانی بهداشت در گزارش سال ۲۰۲۵ خود ارتباط اجتماعی، تنهایی و انزوای اجتماعی را از مسائل مهم سلامت عمومی دانسته و بر ایجاد فرصت‌های بیشتر برای ارتباط میان آدم‌ها تأکید کرده است. در همین گزارش، از فضاهایی مثل پارک‌ها، کتابخانه‌ها و دیگر فضاهای عمومی به‌عنوان بخشی از زیرساخت اجتماعی یاد شده که می‌توانند زمینه دیدار و ارتباط مردم را فراهم کنند.

پس شاید برای یک شب خوب، همیشه لازم نباشد جایی رزرو کنیم یا هزینه زیادی بپردازیم. گاهی کافی است به چند نفر زنگ بزنیم و بگوییم: «یایید عصرانه دور هم باشیم.»

محله؛ مقصدی که فراموش کرده‌ایم

یکی از ارزان‌ترین منابع تفریحی، جایی است که هر روز از کنار آن رد می‌شویم: محله خودمان. کتابخانه محله، پارک، فرهنگسرا، زمین ورزشی، مسجد، بازار محلی، برنامه‌های فرهنگی، نمایشگاه‌ها، برنامه‌های اجتماعی، مسیرهای پیاده‌روی و رویدادهای کوچک محلی می‌توانند فرصت‌هایی برای تفریح باشند. مشکل اینجاست که بسیاری از ما برای تفریح دنبال «مقصد» می‌گردیم، نه «فرصت». در حالی که یک محله فعال می‌تواند بخشی از نیازهای تفریحی ساکنانش را بدون سفر و هزینه زیاد تأمین کند.

این موضوع برای شهرها هم اهمیت دارد و شاید یکی از مهم‌ترین سیاست‌های شهری در آینده همین باشد: تفریح نباید فقط چیزی باشد که مردم برای رسیدن به آن مجبور به پرداخت پول و طی کردن مسافت زیاد شوند. پارک خوب، کتابخانه خوب، زمین ورزشی و فضای عمومی مناسب، خودشان زیرساخت شادی‌اند.

تفریح رایگان؛ شادی همیشه پشت ویترین نیست

رایگان بودن، لزوماً به معنای بی‌کیفیت بودن نیست. یک سفر گران یا شام در رستورانی لوکس می‌تواند خاطره‌ساز باشد، اما یک پیاده‌روی دونفره، بازی خانوادگی، دورهمی ساده یا چند ساعت کتاب خواندن در پارک هم می‌تواند حال آدم را عوض کند. تفاوت شاید در این باشد که در بسیاری از تفریح‌های پرهزینه، بیشتر چیزی می‌خریم و در تفریح‌های ساده، خودمان تجربه را می‌سازیم.

خرید می‌تواند لذت‌بخش باشد، اما شادی الزاماً از سبد خرید نمی‌آید. یک عصر جمعه در پارک، گفت‌وگوی طولانی با یک دوست روی نیمکت یا بازی با بچه‌ها، شاید از نظر مالی تجربه‌های کوچکی باشند، اما از نظر خاطره و حال خوب، لزوماً کوچک نیستند.

شاید لازم باشد گاهی از خودمان بپرسیم: برای تفریح واقعاً به چه چیزی نیاز داریم؛ یک خرید تازه یا چند ساعت وقت برای قدم‌زدن، خندیدن، خواندن و با هم بودن؟ بعضی شادی‌ها هنوز قیمت ندارند؛ فقط باید دوباره یادمان بیاید کجا پیدایشان کنیم.

منبع: ایرنا