ساعت ۱۶:۳۰ روز یکشنبه هفتم تیرماه ۱۳۶۶ است؛ آفتاب داغ تموز بر سر مظلومترین شهر مرزی ایران میتابد. سردشت، دامن سبز زاگرس را به تن دارد و زندگی در رگهای این شهر ۱۲هزارنفری در جریانی آرام و بیصداست. کودکان در کوچهپسکوچهها میدوند و بازار شهر، نبض تپنده معیشت مردمی است که سالها صبوری را در همسایگی جنگ مشق کردهاند.
