ارده یکی از مواد غذایی پرکاربرد در آشپزی خاورمیانه است و در غذاهایی مانند حمص و بابا غنوج استفاده میشود. در ایران نیز بیشتر ارده را به شکل شیرینشده و برای صبحانه مصرف میکنیم. اگر دوست دارید ارده خالص و تازه در خانه تهیه کنید، میتوانید با چند مرحله ساده آن را آماده کنید.
مواد لازم
کنجد خام و سفید: به مقدار دلخواه
روغن کنجد: در صورت نیاز
روش تهیه ارده خانگی
ابتدا کنجدهای خام را داخل یک تابه بریزید و روی حرارت بسیار کم قرار دهید. کنجدها را بهآرامی تفت دهید و مرتب هم بزنید تا نسوزند.
این مرحله ممکن است حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان ببرد. زمانی که دانههای کنجد کمی حجیمتر شدند، به هم چسبیدند و چند دانه نیز به قاشق چسبید، یعنی کنجدها به اندازه کافی تفت خوردهاند و روغن طبیعی آنها آزاد شده است.
در مرحله بعد، کنجدها را در حالی که هنوز گرم هستند داخل آسیاب بریزید. آسیاب را به صورت مداوم و در چند نوبت روشن کنید و بین هر نوبت به دستگاه استراحت بدهید.
آسیاب کردن را تا زمانی ادامه دهید که کنجدها به شکل یک کرم نرم و غلیظ دربیایند. در این مرحله میتوانید با ادامه آسیاب، میزان روان یا غلیظ بودن ارده را مطابق سلیقه خود تنظیم کنید.
نکات مهم برای تهیه ارده
برای تهیه ارده بهتر است از کنجد خام و سفید استفاده کنید.
اگر ارده را روانتر میپسندید، میتوانید مقدار کمی روغن کنجد به آن اضافه کنید.
پس از خنک شدن، ارده را داخل یک ظرف کاملاً تمیز و خشک بریزید.
پیش از هر بار مصرف، ظرف ارده را به خوبی هم بزنید یا تکان دهید تا روغن و بخش غلیظ آن دوباره با هم ترکیب شوند.
ارده خانگی را میتوانید در تهیه حمص، بابا غنوج، انواع سس و دیگر غذاها و میانوعدهها استفاده کنید.
انتهای پیام/
مهدی طارمی، کاپیتان تیم ملی کشورمان از «یک باشگاه دبی» پیشنهاد دارد در همین رابطه سایت novasports امروز(پنجشنبه) از 3 مقصد احتمالی ستاره ایرانی در شهر دبی پرده برداشت.شباب الاهلی، النصر و الوصل 3 باشگاه شهر دبی هستند که میتوانند میزبان طارمی باشند. روز گذشته بود که اکثر رسانههای یونان از رسیدن یک پیشنهاد اماراتی از شهر دبی به باشگاه المپیاکوس برای جذب طارمی خبر دادند.
حالا سایت novasports مینویسد که شباب الاهلی متمولترین باشگاه فوتبال شهر دبی به شمار میآید و میتواند نزدیکترین مقصد برای طارمی باشد.اما النصر و الوصل هم تیمهای ریشهداری در شهر دبی به شمار میآیند و پروژه جذب طارمی برای این دو باشگاه هم میتواند جذاب باشد.
رویداد۲۴ | علیرضا نجفی- در مارس ۱۹۷۶، نشریه «الاتحاد»، ارگان اتحادیه ملی دانشجویان کویت، گزارشی مفصل دربارهٔ گسترش قدرت اقتصادی و سیاسی ایران منتشر کرد. گزارش در فضای جنگ سرد و با نگاه انتقادی نیروهای چپ و ملیگرای عرب نوشته شده بود: ایران در چشم نویسندگانش، نگهبان نظم مطلوب غرب در خلیج فارس، شریک آمریکا و اسرائیل و در پی گسترش نفوذ بر بازارهای همسایه بود. بااینحال، ارزش سند فقط در داوری سیاسی آن نیست. آمار نفت، قراردادهای نظامی و خبرهای تجاریاش تصویری زنده از کشوری به دست میدهد که میکوشید ثروت نفت را به صنعت، ارتش و منزلت منطقهای تبدیل کند.
این دادهها را نمیتوان بیچونوچرا پذیرفت؛ بعضی ارقام از منابع ناهمگون آمدهاند و گاه سفارش، برنامه و تحویل واقعی در هم آمیخته است. اما پس از سنجش گزارش با اسناد اقتصادی و دیپلماتیک، مسئلهای روشن باقی میماند: ایران چگونه در مدتی کوتاه چنین بزرگ شد و چرا قدرتی که ساخت، از همان آغاز ناموزون بود؟ نفت و جابهجایی موازنه ثروت
رشد ایران را نمیتوان تنها با تصمیمهای دولت توضیح داد. جهان پس از جنگ جهانی دوم با شتاب نفت بیشتری مصرف میکرد و خلیج فارس بخش بزرگی از ذخایر شناختهشده و تولید روزانهٔ جهان را در اختیار داشت. مخازن عظیم، چاههای پربازده و نزدیکی میدانها به ساحل، هزینهٔ استخراج را نیز بسیار پایین نگه میداشت. «الاتحاد» برای نشاندادن این مزیت، هزینهٔ هر بشکه نفت در کویت را پنج تا شش سنت و در میدانهای خشکی دبی نزدیک به سیوپنج سنت برآورد میکرد؛ ارقامی که با هزینههای بسیار بالاتر در آمریکا و دریای شمال مقایسه میشدند. روش محاسبه در همهجا یکسان نبود، اما اصل تفاوت تردیدبردار نبود: نفت خلیج فارس حاشیه سودی استثنایی داشت.
داشتن نفت، البته، با تسلط بر اقتصاد نفت یکسان نبود. استخراج، حمل، بیمه، پالایش، توزیع و مالیات هرکدام بخشی از قیمت نهایی را میبردند و بیشتر این حلقهها در اختیار شرکتها و دولتهای غربی بود. ارقام «الاتحاد» دربارهٔ سهم تولیدکنندگان و شرکتهای خارجی همیشه با یکدیگر سازگار نیست، اما جهت استدلال درست است: کشوری که فقط نفت خام میفروخت، بخش بزرگی از ارزش افزوده را واگذار میکرد. از همینجا تلاش تولیدکنندگان برای افزایش سهم خود در قالب اوپک، توافق تهران در ۱۹۷۱ …
اعتماد
روزنامه اعتماد گفتگوئی را با ابوالقاسم دلفی منتشر کرده است:
خروج از بحران کنونی تنها از مسیر احیای تفاهم ۱۴ مادهای اسلامآباد و شکلگیری مذاکره مستقیم میان تهران و واشنگتن امکانپذیر است، زیرا مذاکرات غیرمستقیم در مرحله اجرا با ابهام و اختلاف روبهرو میشوند. این درحالی است که امریکا تلاش دارد با استفاده از تحریمها و فشار اقتصادی در میز مذاکره امتیاز بیشتری کسب کند، اما ادامه این روند بدون راهحل سیاسی، هزینههای بیشتری برای همه طرفها چالشهای جدی ایجاد خواهد کرد.
ابوالقاسم دلفی، سفیر پیشین ایران در فرانسه و کارشناس مسائل بینالملل، در پاسخ به پرسش نخست «اعتماد» درباره مواضع امریکا در برابر توافق احتمالی ایران و عمان بر سر «نقشه جدید تردد» در تنگه هرمز و همچنین شروط تهران برای بازگشایی این شاهراه گفت: توافق ایران و عمان به تنهایی به معنای بازگشایی تنگه هرمز نخواهد بود، زیرا این توافق تنها بخشی از یکی از بندهای «یادداشت تفاهم ۱۴ مادهای» میان ایران و امریکا است، از همین رو اگر قرار باشد عبور و مرور در تنگه هرمز برای همه کشورها به وضعیت عادی بازگردد، امریکا باید به دیگر شروط و مطالبات اعلامی ایران که سهشنبه توسط محمدباقر قالیباف، رییس مجلس کشورمان رسانهای شد نیز پاسخ دهد. بنابراین، مساله اصلی پذیرش یا عدم پذیرش توافق ایران و عمان ازسوی واشنگتن نیست، بلکه باید دید آیا زمینه برای یک «مذاکره جامع و مستقیم» میان ایران و امریکا فراهم خواهد شد یا نه.
احیای تفاهم اسلامآباد تنها راه خروج از بحران است
دلفی با اشاره به محدودیتهای میانجیگران باتوجه به خطوط قرمز ایران گفت: در شرایط فعلی، اگر گفتوگویی میان تهران و واشنگتن جریان داشته باشد، از طریق واسطههاست؛ اما تجربه نشان داده مذاکرات غیرمستقیم، حتی وقتی به توافق میرسد، در مرحله اجرا و تفسیر مفاد با مشکل روبهرو خواهد شد. او به مذاکرات پیشین در عمان و پاکستان اشاره و خاطرنشان کرد: این تجربهها نتوانستند مانع بازگشت بحران و درگیری شوند. این دیپلمات پیشین در ادامه تاکید داشت: «مذاکرهای میتواند به نتیجه برسد که مذاکره مستقیم است؛ دوطرف باید بر سر میز گفتوگو بنشینند، مواضع خود را بیواسطه مطرح کنند و به جمعبندی مشترک برسند.» دلفی …
شرق
روزنامه شرق در گزارشی نوشت:
جنگ ایران با گذشت نزدیک به هفت ماه، حالا از خلیج فارس فراتر رفته و آرایش جهانی ارتش آمریکا را تحت فشار گذاشته است؛ ناو جورج واشینگتن از ژاپن راهی خاورمیانه میشود، پنتاگون بازسازی پایگاههای آسیبدیده را قطعی نمیداند و واشینگتن همزمان نباید چشم از چین در اقیانوس آرام بردارد. در واقع اعزام جورج واشینگتن از ژاپن به خاورمیانه برای گسترش نمادین حضور آمریکا نیست، بلکه برای آن است که جای ناو آبراهام لینکلن را بگیرد.
لینکلن پس از انتقال از اقیانوس هند و آرام، ماهها در خاورمیانه مانده و مأموریتی را پشت سر گذاشته که از برنامه معمول استقرار ناوها طولانیتر شده است. اکسیوس گزارش داد نتیجه این جابهجایی احتمالا دورهای خواهد بود که آمریکا هیچ ناو هواپیمابری در غرب اقیانوس آرام ندارد؛ منطقهای که چین سالهاست حضور دریایی و نظامی خود را در آن گسترش میدهد. نبود موقت ناو آمریکایی در این منطقه اتفاق بیسابقهای نیست، اما اهمیت ماجرا جای دیگری است. علت خلأ این بار نه تعمیرات برنامهریزیشده یا یک گردش عادی ناوگان، بلکه نیازهای جنگ با ایران است. مارک کنسیان، سرهنگ بازنشسته تفنگداران دریایی و مشاور ارشد مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی، میگوید چین در گذشته نیز از دورههای مشابه برای نزدیکترکردن ناو گروههای رزمی خود به تایوان و ژاپن استفاده کرده است. به باور او، پکن برای بهرهبرداری از این فرصت حتی لازم نیست جنگی آغاز کند؛ نمایش حضور میتواند برای متحدان آمریکا به اندازه کافی پیام لازم را داشته باشد. نیروی دریایی آمریکا ۱۱ ناو هواپیمابر دارد و برایان کلارک، پژوهشگر ارشد مؤسسه هادسون، معتقد است این تعداد در شرایط عادی امکان استقرار پیوسته دو ناو در هر قاره را فراهم میکند. اما اگر دو ناو برای دورههای طولانی در خاورمیانه لازم باشند، ممکن است در هر سال ماههایی برسد که حضور ناو هواپیمابر آمریکا در اقیانوس آرام به صفر برسد. ناوهایی که از مأموریتهای طولانی برمیگردند نیز مستقیم به مأموریت بعدی نمیروند؛ تعمیر، نگهداری و استراحت خدمه بخشی از همان معادلهای است که تعداد واقعی ناوهای در دسترس را بسیار کمتر از عدد ۱۱ میکند.
این خلأ در منطقهای شکل میگیرد که دستکم ۶۶ مرکز دفاعی مهم آمریکا را در خود جای …
