به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، اگر قرار باشد مسیر بنیامین فرجی را تنها با تعداد مدالهایش اندازه بگیریم، بخش مهمی از داستان او را از دست دادهایم. اتفاق مهم درباره این بازیکن ۱۶ ساله، فقط برنز مالمو یا مدالهایی که پیش از آن به دست آورده نیست؛ مسئله اصلی این است که فرجی خیلی زودتر از سن معمول، خود را وارد رقابت با بازیکنانی کرده که سالها تجربه حضور در بالاترین سطح تنیس روی میز جهان را دارند.
در اسمش جوانان اروپا در مالمو، فرجی در رده زیر ۱۹ سال به میدان رفت و در مسیر رسیدن به نیمهنهایی از فرانچسکو ترویزان ایتالیایی، آنتوان نوآرو فرانسوی، دومینیکاس ساموئلیوس دانمارکی، هونگ چهین از چینتایپه و تیاگو آبیودون پرتغالی عبور کرد. پنج پیروزی متوالی او را به جمع چهار بازیکن پایانی رساند. جایی که در یک مسابقه نزدیک و هفتگیمه، با نتیجه ۴ بر ۳ مقابل ریوسهای کاواکامی از ژاپن شکست خورد و به مدال برنز رسید. این مدال، نخستین مدال ایران در اسمش جوانان اروپا بود.
اما شاید مهمتر از خود مدال، تصویری باشد که این مسابقات از فرجی ارائه کرد. او در شرایطی در یک تورنمنت زیر ۱۹ سال تا نیمهنهایی پیش رفت که هنوز از نظر سنی در ابتدای این رده قرار دارد. چنین عملکردی نشان میدهد که فرجی برای موفقیت در ردههای پایه صرفاً به اختلاف سنی یا تجربه بیشتر متکی نیست؛ او توانایی رقابت فنی با بازیکنان بزرگتر را پیدا کرده است.
این ویژگی البته در مالمو برای نخستین بار دیده نشد.
نام بنیامین فرجی از سال ۲۰۲۴ جدیتر در سطح بینالمللی مطرح شد. زمانی که در ۱۴ سالگی در مسابقات قهرمانی آسیا مقابل وانگ چوچین، ستاره سرشناس چین، به پیروزی رسید. همان سال، فرجی در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان نیز به مدال برنز رسید،مدالی که به عنوان نخستین برنز انفرادی ایران در این رقابتها ثبت شد.
فرجی در سال ۲۰۲۵ نیز نشان داد موفقیتش مقابل یک ستاره بزرگسال اتفاقی نبوده است. او در مسابقات قهرمانی آسیا برابر لین شیدونگ، یکی دیگر از چهرههای مطرح تنیس روی میز چین، به پیروزی رسید و بار دیگر توجهها را به خود جلب کرد.در بازیهای آسیایی جوانان بحرین نیز فرجی به مدال برنز انفرادی رسید.
وجه مشترک این نتایج را باید در نوع بازی فرجی جستوجو کرد. او بازیکنی نیست که صرفاً منتظر اشتباه حریف بماند. تلاش برای در اختیار گرفتن ابتکار عمل، بازی رو به جلو و تمایل به تحمیل ریتم مسابقه از ویژگیهایی است که باعث شده فرجی بتواند مقابل بازیکنان باتجربهتر نیز وارد نبردی برابر شود.
البته این مسیر بدون نقص نیست. بازی در بالاترین سطح تنیس روی میز به جز کیفیت ضربات، نیازمند مدیریت جزئیات است؛ از تصمیمگیری در چند امتیاز پایانی گرفته تا کنترل فشار روانی، تغییر تاکتیک در جریان مسابقه و حفظ کیفیت بازی زمانی که حریف ریتم اولیه را از بین میبرد.
نیمهنهایی مالمو دقیقا از همین زاویه قابل بررسی است. فرجی تا گیم هفتم برابر کاواکامی پیش رفت و در نهایت شکست خورد. بنابراین فاصله او با فینال نه یک اختلاف بزرگ، بلکه مجموعهای از جزئیات در یک مسابقه نزدیک بود. همین مسابقه میتواند برای فرجی بیش از یک شکست، یک تجربه فنی مهم باشد.
نکته امیدوارکننده برای تنیس روی میز ایران این است که این تجربهها در سن ۱۶ سالگی به دست میآیند. فرجی هنوز در مرحلهای از دوران حرفهای خود قرار دارد که میتواند بخشهای مختلف بازیاش را تکمیل کند؛ از ثبات بیشتر در مسابقات بزرگسالان تا افزایش تجربه تاکتیکی و توانایی مدیریت مسابقات طولانی و پرفشار.
در واقع، شاید بهتر باشد مدال برنز مالمو را نه به عنوان مقصد، بلکه به عنوان یکی از ایستگاههای مسیر فرجی ببینیم. او پیش از این مقابل وانگ چوچین و لین شیدونگ برنده شده، در نوجوانان جهان مدال گرفته، در بازیهای آسیایی جوانان روی سکو رفته و حالا در اروپا نیز در ردهای بالاتر از سن واقعی خود به نیمهنهایی رسیده است.
برای تنیس روی میز ایران، ارزش این مسیر در همین نکته خلاصه میشود. فرجی دیگر صرفاً یک استعداد آیندهدار نیست که باید منتظر رسیدن روزهای بزرگش ماند. او همین حالا در حال ساختن تجربهای است که میتواند پایه دوران بزرگسالانش باشد و شاید تا ۲۰ سال آینده بشود روی این قهرمان حساب کرد.
مدال مالمو یک برنز است، اما پیامی که پشت آن قرار دارد بزرگتر از رنگ مدال است. اینکه تنیس روی میز ایران بازیکنی ۱۶ ساله دارد که از رقابت با همنسلان خود عبور کرده و حالا در حال نزدیک شدن به سطحی است که نامهای بزرگسال جهان در آن حضور دارند.
انتهای پیام/
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ یوفا و کونکاکاف در حال بررسی پروژهای هستند که در صورت عملی شدن میتواند یکی از بزرگترین تغییرات سالهای اخیر در تقویم فوتبال ملی را رقم بزند؛ ایجاد یک لیگ ملتهای مشترک بیم اروپا و آمریکای شمالی که قرار است تمامی 96 تیم ملی عضو این دو کنفدراسیون را شامل شود.
این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و جزئیات نهایی آن مشخص نشده، اما بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانههای بریتانیایی، مسابقات احتمالا از سال 2028 و پس از پایان جام ملتهای اروپا آغاز خواهد شد.
این طرح در شرایطی مطرح شده که روابط کنفدراسیونهای قارهای و فیفا به ریاست جانی اینفانتینو بسیار پرتنش شده است. یوفا و کونکاکاف در ماههای اخیر همکاری نزدیکتری داشتهاند و حتی گفته میشود دو کنفدراسیون در حال بررسی گزینهای جایگزین برای انتخابات ریاست فیفا در مارس سال آینده هستند.
اروپا و آمریکای شمالی؛ یک لیگ ملتهای متفاوت
ایده مطرحشده قرار است تا حد زیادی از ساختار لیگ ملتهای فعلی یوفا و کونکاکاف استفاده کند. تیمها در چند سطح مختلف تقسیم خواهند شد و پس از مرحله گروهی، مسابقات حذفی و در نهایت یک تورنمنت نهایی به سبک فاینال فور برگزار خواهد شد.
در بالاترین سطح، تیمهایی مثل اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان میتوانند با قدرتهای فوتبال آمریکای شمالی مثل مکزیک، آمریکا و کانادا روبرو شوند.
در چنین شرایطی، دیدارهای رسمی تیمهای بزرگ اروپایی و نمایندگان آمریکای شمالی به شکل قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ مسابقاتی که هم از نظر ورزشی جذابیت بالایی دارند و هم میتوانند بازار بزرگی را هدف قرار دهند.
حداقل در شکل فعلی طرح، قرار نیست برنامهریزی مسابقات تاریخهای جدیدی به تقویم ملی اضافه کند. یعنی فیفا دِیهای اضافی نخواهیم داشت. مرحله گروهی احتمالا در پنجرههای ملی سپتامبر، اکتبر و نوامبر برگزار میشود، دیدارهای حذفی در ماه مارس و تورنمنت نهایی در ژوئن برگزار خواهد شد.
به این ترتیب، مسابقات جدید قرار است جای بخشی از دیدارهای ملی فعلی را بگیرد، نه اینکه تقویم بازیکنان را بیشتر فشرده کند. همچنین تلاش خواهد شد بازیها در مناطق جغرافیایی نزدیک به هم برگزار شوند تا میزان سفرهای طولانی کاهش پیدا کند.
پروژهای با گردش مالی بالا
تمام 96 فدراسیون عضو یوفا و کونکاکاف در این پروژه حضور خواهند داشت و بخشی از درآمد حاصل از مسابقات میتواند بین آنها توزیع شود.
این برای تیمهای ملی کشورهای کوچکتر اهمیت ویژهای دارد؛ چرا که علاوه بر درآمد بیشتر، فرصت رویارویی با تیمهای قدرتمندتر را به دست خواهند آورد.
البته قدرتهای بزرگ هم دلایل اقتصادی کافی برای حمایت از این پروژه دارند. دیدار تیمهای مطرح اروپا و تیمهای ملی آمریکا، مکزیک و کانادا میتواند بازار تجاری بسیار بزرگی در آمریکای شمالی ایجاد کند.
مکزیک هم میتواند یکی از برندگان این طرح باشد. فدراسیون فوتبال این کشور در گذشته احتمال جدایی از کونکاکاف و پیوستن به کونمبول (آمریکای جنوبی) را بررسی کرده بود. این تلاش مکزیک دلایل ورزشی و اقتصادی داشت. برگزاری منظم مسابقات مقابل تیمهای قدرتمند اروپایی میتواند جذابیت چنین تغییری را برای مکزیک کاهش دهد.
یک چالش تازه برای اینفانتینو؟
این پروژه در شرایطی شکل میگیرد که اختلافات یوفا و کونکاکاف با فیفا افزایش یافته است. دو کنفدراسیون با طرح جانی اینفانتینو برای جذب سرمایهگذاران خصوصی در مسابقات فیفا مخالفت کردهاند و پس از مطرح شدن این پروژه، همکاری آنها افزایش پیدا کرده است.
یوفا و کونکاکاف در ماه آوریل و در کنگره فیفا در ونکوور تفاهمنامهای برای تقویت همکاری بین دو سازمان امضا کردند و در هفتههای اخیر این همکاری در پی اختلافات بر سر مدیریت فوتبال جهان جدیتر شده است.
خ
نوز مشخص نیست لیگ ملتهای مشترک برای برگزاری به تأیید فیفا نیاز خواهد داشت یا نه. از آنجا که مسابقات قرار است در پنجرههای ملی موجود برگزار شود، برگزارکنندگان احتمالا استدلال خواهند کرد که نیازی به ایجاد تاریخهای جدید نیست. با این حال، اگر این پروژه به عنوان جایگزینی برای مسابقات تحت مدیریت فیفا تلقی شود، میتواند به موضوعی حساس تبدیل شود.
آسیا هم چشم به پروژه دوخته است
ماجرا شاید در آینده به اروپا و آمریکای شمالی محدود نماند. کنفدراسیون فوتبال آسیا هم علاقه خود را به حضور احتمالی در چنین پروژهای نشان داده است، هرچند اضافه شدن AFC در شرایط فعلی بیشتر یک هدف بلندمدت محسوب میشود.
آسیا در حال حاضر لیگ ملتهای مستقلی ندارد و نداشتن لیگ ملتها پیوستن فوری این کنفدراسیون به طرح مشترک را دشوار میکند. با این حال، ساختار مسابقات میتواند به شکلی طراحی شود که در آینده امکان گسترش آن وجود داشته باشد.
یوفا هنوز به صورت رسمی درباره این گزارشها اظهار نظر نکرده و کونکاکاف تنها بر آمادگی خود برای همکاریهای بینالمللی تأکید کرده است.
اگر این پروژه از مرحله مذاکره عبور کند و به واقعیت برسد، لیگ ملتهای مشترک اروپا و آمریکای شمالی میتواند یکی از مهمترین تغییرات تقویم فوتبال ملی در سالهای اخیر باشد؛ تغییری که پای اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان را به مسابقات رسمی مقابل آمریکا، مکزیک و کانادا باز میکند و شاید فصل تازهای از فوتبال ملی را رقم بزند. اگر آسیا هم به این پروژه بپیوندد میتوان از برگزاری یک جام جهانی جدید حرف زد.
به گزارش ورزش سه، دیان متالی، مدافع چپ 20 ساله فرانسوی، رسما بازیکن ساندرلند شد. باشگاه انگلیسی که فصل گذشته لیگ برتر را در رتبه ششم به پایان رساند، امروز بهطور رسمی از جذب مدافع جوان تولوز خبر داد؛ بازیکنی که انتقالش به انگلیس تا آستانه لغو پیش رفت اما در نهایت قرارداد پنجسالهای با گربههای سیاه" امضا کرد.
این انتقال در حالی نهایی شد که چند روز پیش، به دلیل مشکلی که در تستهای پزشکی متالی پیش آمده بود، آینده این جابهجایی در هالهای از ابهام قرار گرفت.
متالی که پیش از این چهار بازی برای تیم زیر 21 سال فرانسه انجام داده، برای نهایی کردن انتقال راهی انگلیس شده بود و همه چیز آماده به نظر میرسید. با این حال، در جریان معاینات پزشکی ساندرلند، مشکلی در ناحیه کمر او شناسایی شد و باشگاه انگلیسی را وادار کرد روند انتقال را موقتاً متوقف کند.
برای بررسی دقیقتر شرایط، متالی به جنوب فرانسه بازگشت تا آزمایشهای تکمیلی را پشت سر بگذارد. نتایج این بررسیها اما نگرانی اولیه را برطرف کرد و آزمایشهای جدید نشان داد مشکل جدی و نگرانکنندهای وجود ندارد.
به این ترتیب، دو طرف بار دیگر به توافق رسیدند و ساندرلند امروز بهطور رسمی انتقال این بازیکن جوان را اعلام کرد. متالی فصل گذشته یکی از چهرههای قابل توجه تولوز بود. این دفاع چپ در مجموع 30 مسابقه برای این تیم به میدان رفت و 2078 دقیقه بازی کرد که 28 بازی آن در لیگ یک فرانسه بود.
سرعت و قدرت انفجاری او در سمت چپ زمین، خیلی زود توجهها را به خود جلب کرد و متالی توانست زیر نظر کارلس مارتینز نوبل جایگاه ویژهای در ترکیب تولوز پیدا کند. عملکرد او در فصل 2025/26 باعث شد ساندرلند برای جذبش وارد عمل شود.
