ماریو دوباره تاریخ‌ساز شد

رویداد۲۴| همسر اکبر عبدی در گفت‌وگویی با تأیید این مطلب بیان کرد: «بخشی از وسایل شخصی و لوح‌های تقدیر این بازیگر سینما به موزه‌ای در اردبیل اهدا شده است.»

گویا قرار است مکان یا خیابانی هم در شهر اردبیل به نام این هنرمند خاطره‌ساز سینما، تئاتر و تلویزیون نامگذاری شود.

همسر اکبر عبدی همچنین در پاسخ به اینکه در آستانه چهلمین روز درگذشت مرحوم عبدی، آیا سنگ نصب شده بر مزار وی تغییر خواهد کرد، گفت: فردی که سنگ را نصب کرده محبت بسیار زیادی داشته و قدردان لطف او هستیم. پیش از این هم چهره‌های مشهوری پیشنهاد تهیه و نصب سنگ را داده بودند که از آن‌ها نیز تشکر می‌کنیم اما در این مورد با المیرا (فرزند اکبر عبدی) سنگی سفارش داده‌ایم، شعر روی سنگ مزار را هم انتخاب کرده‌ایم و چند روز دیگر سنگ مزار را نصب خواهیم کرد.  

اکبر عبدی بازیگر سرشناس سینمای ایران شامگاه جمعه، دوم مردادماه پس از طی یک دوره بیماری و بستری بودن در بیمارستان، در سن ۶۶ سالگی و در منزل خود درگذشت.

عبدی که مشهورترین کمدین سینمای ایران بود، در طول دوران کاری خود در بیش از ۱۰۰ اثر سینمایی و تلویزیونی و نمایشی بازی کرد و نقش‌های ماندگاری را به جا گذاشته است.

فیلم‌های «مردی که موش شد»، «اجاره نشین‌ها»، «گراند سینما»، «هنرپیشه»، «مادر»، «دزد عروسک‌ها»، «ای ایران»، «سفر جادویی»، «دلشدگان»، ‌ «مرد آفتابی»، «قاعده بازی»، «اخراجی‌ها» و «خوابم می‌آد» تنها بخشی از حدود ۸۰ فیلم سینمایی این بازیگر است.

«محله بروبیا»، «محله بهداشت»، «باز مدرسه‌م دیر شد»، «امام علی (ع)»، «به سوی افتخار»، «زیر آسمان شهر»، «معصومیت از دست رفته»، «شوق پرواز» و «در چشم باد» از جمله سریال‌های معروف اکبر عبدی بود.

پیکر این هنرمند چهارم مردادماه در میان جمع زیادی از همکاران و علاقه‌مندانش در قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا آرام گرفت.

این روزنامه با اشاره به دگرگونی اساسی در ماهیت روابط آنکارا و تل‌آویو نوشت که پیوندهای میان دو طرف از سطح همکاری و اتحاد گذشته، به شرایطی شبیه به جنگ سرد بدل شده است؛ وضعیتی که این روزنامه مسئولیت ایجاد آن را متوجه سیاست‌های جدید آنکارا می‌داند.

به نوشته معاریو، رویکرد ترکیه صرفاً تقابل با رژیم صهیونیستی نیست، بلکه این کشور در پی احیای موقعیت خود به‌عنوان یک «امپراتوری منطقه‌ای و حتی فرامنطقه‌ای» است. معاریو با اشاره به حضور و نفوذ ترکیه در مناطقی چون سوریه، سومالی، لبنان، عراق، قطر، لیبی، نوار غزه، کرانه باختری و قبرس، و تمایل آن به اثرگذاری بر مصر، ادعا می‌کند که مسأله رژیم صهیونیستی صرفاً یک بهانه است و هدف اصلی آنکارا تبدیل شدن به بازیگر مسلط و حلقه اتصال آسیا، آفریقا و هند به غرب و اروپا است.

این گزارش تحولات منطقه و تضعیف نفوذ ایران پس از دگرگونی‌ها در سوریه را فرصتی برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک ترکیه ارزیابی کرده و می‌افزاید با این حال، کشورهایی نظیر اردن، لبنان، یونان، قبرس، مصر، امارات و عربستان نیز از این تحرکات احساس فشار و نگرانی می‌کنند.

معاریو همچنین با اشاره به امکان ائتلاف‌سازی منطقه‌ای رژیم صهیونیستی با یونان و قبرس، نسبت به توان واکنش میدانی ترکیه هشدار داده و می‌نویسد: «ترکیه این ظرفیت را دارد که ظرف یک شب، با اعزام تجهیزات مهندسی، زره‌پوش‌ها و سامانه‌های دفاعی به نزدیکی دمشق، پایگاهی نظامی ایجاد کند؛ رخدادی که تل‌آویو را با چالشی جدی روبه‌رو خواهد ساخت.»

در پایان، این تحلیل نتیجه‌گیری می‌کند که کلید اصلی برای مهار این تنش‌ها در کاخ سفید قرار دارد؛ جایی که دونالد ترامپ دلایل متعددی دارد تا با مداخله فوری، ضمن تعیین خطوط قرمز برای حضور ترکیه در سوریه، سازوکاری برای گفت‌وگو و هماهنگی میان این دو شریک پیشین و رقبای کنونی برقرار سازد.

همچنین روزنامه جروزالم پست گزارش داد که «روابط اسرائیل و ترکیه قبل از هفت اکتبر ۲۰۲۳، زمانی که دو طرف روابط کامل دیپلماتیک را از سر گرفتند و سفرهایی را رد و بدل کردند، در حال بهبود بود. بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر، و رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور ترکیه، کمتر از سه هفته قبل از هفت اکتبر در نیویورک دیدار کردند.»

این روزنامه توضیح داد که «از آن زمان، اردوغان بارها از توصیف حماس به عنوان یک سازمان تروریستی خودداری کرده و در عوض آن را «جنبش آزادی‌بخش» نامیده است. اسرائیل دیپلمات‌های خود را از ترکیه فراخواند و آنکارا بعداً سفیر خود را از اسرائیل فراخواند. ترکیه همچنین تجارت دوجانبه با اسرائیل را متوقف کرد. لفاظی‌های اردوغان به شدت افزایش یافته است، از جمله مقایسه نتانیاهو با هیتلر و اشاره به اینکه ترکیه ممکن است در سال ۲۰۲۴ مانند لیبی و قره باغ کوهستانی علیه اسرائیل مداخله کند.»

جروزالم پست اشاره کرد که «سوریه اکنون یک جغرافیای نظامی برای این رقابت دارد» و «نزدیک به سه سال است که اسرائیل مجبور شده است امنیت را در چندین جبهه، از غزه گرفته تا لبنان و ایران، در نظر بگیرد.»

این روزنامه افزود: «ظهور حضور نظامی قوی ترکیه در سوریه تحت حمایت یک دولت به شدت متخاصم در آنکارا، چالشی اساساً متفاوت ایجاد خواهد کرد: رادارها، سیستم‌های دفاع هوایی، هواپیماها و پهپادهای ترکیه می‌توانند آزادی حرکت اسرائیل را محدود کرده و جبهه شمالی که از قبل هم بی‌ثبات بوده را به عرصه‌ای تبدیل کنند که نیروهای مسلح یک کشور عضو ناتو در آن درگیر هستند.»

جروزالم پست ادامه داد که «واشنگتن به وضوح این خطر را درک می‌کند. تام باراک، فرستاده ایالات متحده، اظهار داشت که ایالات متحده پس از حمله ابوالظهور که خطر یک رویارویی ناخواسته را به همراه داشت، در حال کار بر روی یک مکانیسم سه‌جانبه برای کاهش تنش بین اسرائیل، ترکیه و سوریه است».

به نوشته این روزنامه، ارتباطات نظامی ناکافی بین اسرائیل و ترکیه (یک عضو ناتو) می‌تواند منجر به درگیری دقیقی شود که باراک نسبت به آن هشدار داده بود و این موضوع همچنین پرسش ناخوشایندی را در مورد «مکانیسم مشترک رفع اختلاف» که با میانجیگری ایالات متحده ایجاد شده و اسرائیل، سوریه و ایالات متحده در ماه ژانویه برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات و کاهش تنش‌های نظامی توافق کردند، مطرح می‌کند. هر دستاوردی که این مکانیسم داشته باشد، به وضوح برای جلوگیری از وقایع این هفته کافی نبوده است.

این روزنامه ادامه داد: «راه حل نمی‌تواند کاهش گفت‌وگو باشد، بلکه افزایش آن است و سوریه همچنان در وضعیت ناپایداری قرار دارد و اسرائیل دلایل زیادی برای تردید در مورد نیات حاکمان جدید خود و دوام طولانی مدت آنها دارد. با این حال، رئیس موقت احمد الشرع ماه گذشته گفت که سوریه به دنبال توافق امنیتی با اسرائیل است و الشیبانی تأیید کرد که دمشق حتی پس از حمله نیز پذیرای مذاکرات است. این استثنایی است و نیاز به آزمایش دارد.»

این روزنامه در پایان استدلال کرد که «ترکیه یک چالش استراتژیک جدی است و به همین دلیل، اسرائیل باید خطوط قرمز نظامی معتبر را با دیپلماسی مداوم ترکیب کند و وقتی گزینه جایگزین، درگیری تصادفی با ارتش وابسته به ناتو در خاک سوریه است، ارتباط برقرار کردن نقطه ضعف نیست؛ بلکه مسئله امنیت ملی است».

انتهای پیام

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ شاید برای شما هم پیش آمده باشد که با دیدن نمای جانبی برخی خودروهای چهاردر، در نگاه اول اثری از دستگیره درهای عقب پیدا نکنید. این دستگیره‌ها غیب نشده‌اند، بلکه طراحان خودرو آن‌ها را به‌ زیبایی در فریم پنجره‌ها یا ستون C پنهان کرده‌اند تا ظاهری یکدست‌تر و اسپرت‌تر به خودرو ببخشند.

به نقل از motor۱، فلسفه اصلی پشت این ایده، ایجاد خطوط بدنه روان‌تر و القای حس یک خودروی دو در و کوپه است، آن هم بدون آنکه راحتی ورود و خروج سرنشینان عقب فدا شود. اگرچه این حرکت در برخی موارد به بهبودهای جزئی آیرودینامیکی نیز کمک می‌کند، اما هدف اول و آخر طراحان، خلق نمای جانبی جذاب‌تر و تمیزتر است.

آلفارومئو ۱۵۶؛ بنیان‌گذار دستگیره مخفی

بدون شک خودرویی که این خط فکری را در صنعت خودروسازی تثبیت کرد، آلفارومئو ۱۵۶ مدل ۱۹۹۷ بود. تیم طراحی آلفارومئو به سرپرستی والتر دسیلوا، دستگیره درهای عقب را به‌ طور هوشمندانه‌ای درون قاب سیاه پنجره و چسبیده به ستون C جانمایی کرد.

نتیجه این کار یک خطای دید فوق‌العاده بود؛ خودرو یک سدان چهاردر کاملا کاربردی و خانوادگی بود، اما در نگاه اول یک خودروی دودر اسپرت و کوپه به نظر می‌رسید. این ترفند ساده اما هوشمندانه نشان داد که می‌توان بدون تغییر در زیرساخت فنی، چهره خودروهای روزمره را کاملا دگرگون ساخت. چرا طراحان دستگیره‌های عقب را پنهان می‌کنند؟

یک دستگیره برجسته روی درِ عقب، فورا به چشم بیننده یادآوری می‌کند که با یک خودروی چهاردر معمولی روبه‌رو است. وقتی دستگیره به ستون C منتقل می‌شود، امتداد خطوط بدنه و سقف بدون هیچ مانعی جریان پیدا می‌کند. امروزه این ترفند را روی طیف وسیعی از خودروها، از هاچ‌بک‌ها گرفته تا کراس‌اوورها و سدان‌های مدرن نظیر هوندا HR-V، کیا K۴، تویوتا پریوس و تویوتا C-HR می‌بینیم. تاثیر آیرودینامیک؛ واقعی اما فرعی

جدا از مسائل زیبایی‌شناختی، هموارتر کردن سطح بدنه به عبور روان‌تر جریان هوا نیز کمک می‌کند. دستگیره‌های سنتی کمی از بدنه بیرون می‌زنند و در سرعت‌های بالا آشفتگی‌های کوچک هوایی ایجاد می‌کنند. اگرچه حذف این برجستگی‌ها به تنهایی تاثیر شگرفی روی مصرف سوخت ندارد، اما به عنوان بخشی از پازل بزرگ آیرودینامیک خودرو، به عبور بی‌صداتر و کم‌مقاومت‌تر هوا کمک می‌کند. با این حال، در اکثر خودروها جنبه‌های آیرودینامیکی در اولویت دوم قرار دارند و جنبه‌های بصری علت اصلی این نوع جانمایی هستند. دلایل پایداری این ترفند در صنعت خودروسازی

خودروسازان همچنان علاقه زیادی به استفاده از این سبک طراحی دارند، زیرا مزایای متعددی برای آن‌ها به همراه می‌آورد:

نمای شبه‌کوپه: فرم چهاردر خودرو را خلوت‌تر و جسورانه‌تر نشان می‌دهد.

برجسته‌سازی خطوط بدنه: با حذف دستگیره‌ها، برجستگی‌ها و قوس‌های روی بدنه بهتر به چشم می‌آیند.

حفظ دسترسی آسان: سرنشینان عقب همان درهای استاندارد را در اختیار دارند.

جریان هوای یکدست‌تر: به کاهش نویز باد و بهبود جزئی آیرودینامیک کمک می‌کند. نظر علاقه‌مندان خودرو درباره دستگیره‌های مخفی

در میان عاشقان خودرو درباره این سبک طراحی نظرات متفاوتی وجود دارد. گروهی از مالکان، نمای جانبی خلوت و اسپرت خودروهایشان را بسیار می‌پسندند و آن را امتیازی ویژه در طراحی می‌دانند. در مقابل، برخی دیگر دستگیره‌های معمولی را به دلیل استفاده ساده‌تر و ارگونومی واضح‌تر ترجیح می‌دهند. با این وجود، همگی متفق‌القول هستند که این ترفند هوشمندانه موفق شده است بدون لطمه زدن به جنبه‌های کاربردی خودرو، ظاهر آن را متمایز و جذاب‌تر کند.