پیراهن سیاه

پس از سه فصل پر از راز، شورش و حقیقت‌های پنهان، سریال Silo حالا برای فصل چهارم و پایانی خود آماده می‌شود؛ فصلی که قرار است بسیاری از پرسش‌های بزرگ داستان را بالاخره پاسخ دهد. سازندگان و بازیگران سریال نیز وعده داده‌اند که قسمت پایانی، از نظر سرعت، خطر و پیچیدگی، بزرگ‌تر از فصل‌های قبلی خواهد بود.

میشل کروزیه، جامعه‌شناس فرانسوی، در تحلیل خود از قدرت در سازمان‌ها (در کتاب پدیده‌ی بورکراتیک) نکته‌ای دارد که اینجا دقیقاً به کار می‌آید. قدرت واقعی در سازمان، از جایگاه رسمی نمی‌آید؛ از کنترل عدم‌قطعیت می‌آید. هرکس بتواند مشکلی را حل کند که هیچ‌کس دیگر نمی‌تواند، همان لحظه قدرت دارد؛ حالا چارت سازمانی هرچه می‌خواهد بگوید.

نویسنده بزرگ‌ترین تفاوت آفریقا با آسیای شرقی را در زمینه سیاسی می‌بیند. آفریقا با پراکندگی قومی شدید روبرو است. بنابراین، برای اجرای موفق سیاست‌های توسعه، نیاز به ائتلاف‌های سیاسی چندقومیتی و توسعه‌محور است که منافع ملی را بر اختلافات قومی مقدم بدانند. این ائتلاف‌ها می‌توانند دموکراتیک (مانند بوتسوانا و موریس) یا اقتدارگرا (مانند اتیوپی و رواندا) باشند. ویژگی مشترک آن‌ها تمرکز بر اهداف توسعه، مذاکره مؤثر با خارجی‌ها و ایجاد نهادهای برنامه‌ریزی توانمند است.

ویگن در تابستان ۱۳۵۳ پس از چهار سال اقامت در آمریکا به ایران بازگشت؛ بازگشتی که با اختلاف بر سر قراردادهای کاری و حتی مطرح شدن تهدید به قتل همراه شد. او در گفت‌وگویی با «زن روز» از دلیل ترک ایران، تغییرات زندگی‌اش در آمریکا و تصمیمش برای جبران اشتباهات گذشته گفت.

امیرحسن چهلتن؛ نویسنده در بخشی از آیین بدرقه جواد مجابی با اشاره به خاطرات خود از زمستان ۷۷ و قتل محمد مختاری و محمدجعفر پوینده از اتفاقاتی گفت که در جریان قتل‌های زنجیره‌ای روشنفکران و نویسندگان ایران رخ داد. او گفت: «زمستان ۷۷ بر ما معلوم شد که برای از بین بردن نویسندگان بهانه‌ای لازم نیست. پوینده و مختاری کشته شدند و ما فهمیدیم این رشته سر دراز دارد.» به گفته چهلتن، در آن مقطع مجابی نیز از نخستین کسانی بود که واکنش نشان داد.

کامبیز نوروزی، حقوقدان با اشاره به این که «خبر غیررسمی خروج آرشیو صداوسیما از کشور به مقصد بریتانیا، سال‌هاست که به شکلی گسترده مطرح است، اگرچه هیچ‌گاه از سوی سازمان، به شکل رسمی نه تایید شده و نه تکذیب» ادامه می‌دهد: «از این‌که چنین تکذیبی هیچ‌گاه صورت نگرفته و شواهدی در اختیار افکار عمومی قرار داده نشده، می‌توان نتیجه گرفت که سازمان صداوسیما مکلف بود تضییع اموالش را به‌عنوان بخشی از اموال عمومی در سطح محاکم بین‌المللی و به‌خصوص دادگاه‌های بریتانیا؛ کشور محل استقرار تلویزیونی که خود به دست‌یابی‌اش …