به گزارش ایسنا، تحقیقات کارل لندشتاینر در اوایل دهه ۱۹۰۰ منجر به دستهبندی خون به گروههای مختلف شد. این کشف، شیوههای پزشکی را متحول کرد و انتقال خون ایمنتر را ممکن ساخت.
اهدای خون برای مراقبتهای بهداشتی در سراسر جهان حیاتی است، اما دسترسی به موقع به خون بین کشورها متفاوت است. در رمان دراکولا اثر برام استوکر، کنت دراکولا شبانه به دختر جوانی به نام لوسی حمله میکند. لوسی برای نجات جان او، از چهار اهداکننده خون دریافت میکند و فرصت دیگری برای زندگی به او داده میشود. این کتاب که در سال ۱۸۹۷ منتشر شد، یکی از اولین تصاویر انتقال خون در ادبیات است. اما چیزی که استوکر و خوانندگانش نمیدانستند، این بود که درک مردم از انتقال خون به طور کامل در شرف تغییر بود.
نگاهی به تاریخ انتقال خون
اولین انتقال خون شناخته شده در اواسط دهه ۱۶۰۰ در اروپا انجام شد. در این مدت چندین تلاش برای انتقال خون از گوسفند و سگ به انسان و همچنین بین انسانها انجام شد. با این حال، بسیاری از بیماران در اثر عوارض جانبی جان خود را از دست دادند و به همین دلیل انتقال خون در فرانسه، انگلستان و ایتالیا ممنوع شد.
در اوایل دهه ۱۸۰۰، یک پزشک بریتانیایی اولین انتقال خون موفق انسان به انسان را انجام داد، زمانی که زنی که از خونریزی پس از زایمان رنج میبرد، از شوهرش خون دریافت کرد. با این حال، همه انتقال خونها به خوبی پیش نرفت و در طول بقیه قرن، آنها فقط به عنوان آخرین راه حل انجام میشدند. پزشکان میدانستند که اهداکنندگان خون باید سالم و تندرست باشند، اما نمیتوانستند بفهمند که چرا برخی از انتقالها مؤثر هستند و برخی دیگر نه. حتی آلفرد نوبل مردی که پشت جایزه نوبل بود، در دهه ۱۸۹۰ سعی کرد این معما را حل کند، اما موفق نشد.
سپس، در سالهای اول دهه ۱۹۰۰، یک استاد جوان اتریشی کشفی کرد که همه چیز را تغییر داد.
چسبندگی سلولهای خونی و گروههای خونی
کارل لندشتاینر، در اوایل دهه ۳۰ زندگی خود، در دانشگاه وین در زمینه آناتومی پاتولوژیک و ایمونولوژی کار میکرد که اولین مشاهدات خود را در مورد چسبیدن سلولهای خونی، به اصطلاح آگلوتیناسیون، انجام داد.
تحقیقات لندشتاینر شامل استخراج نمونههای خون از کارکنان تحقیقاتیاش بود. او میخواست ببیند که آیا گلبولهای قرمز …
