به گزارش ایسنا، مرکز اسناد انقلاب اسلامی نوشت:
در سالهای پایانی حکومت پهلوی، ایران سفارش خرید دوازده فروند ناوچه سریعالسیر موشکانداز را به شرکت فرانسوی سازنده کشتیهای جنگی داده بود. این ناوچهها که کومبتان یا جنگجو نامیده میشدند، برای عملیاتهای سریع و چشمگیر طراحی شده بودند و اسرائیل نیز از نمونههای مشابه آنها علیه فلسطینیان استفاده میکرد. از مجموع این ناوچهها، تنها چهار فروند پیش از پیروزی انقلاب اسلامی به ایران تحویل داده شد.
پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی، آمریکاییها تلاش گستردهای برای جلوگیری از تحویل بقیه ناوچهها به ایران به عمل آوردند. با این حال، به دلیل اینکه تمامی هزینه این ناوچهها از سوی ایران پرداخت شده بود و جمهوری اسلامی تهدید به طرح شکایت در دادگاههای بینالمللی کرده بود، دولت فرانسه ناچار به تسلیم شد و پذیرفت که هشت فروند باقیمانده را که ساخت آنها به پایان رسیده بود، تحویل دهد.
بر همین اساس، گروهی از افسران نیروی دریایی ایران برای شرکت در آخرین مراحل ساخت و آموزش، به بندر شربورگ در فرانسه اعزام شدند. این دوره آموزشی حدود شش ماه به طول میانجامید و افسران فرماندهی و موتورخانه در آن مدت در شربورگ اقامت داشتند. در میان این افسران، یک ناخدای سوم جوان وجود داشت که در فرانسه خویشاوندی داشت و این خویشاوند در پاریس زندگی میکرد و ارتباط نزدیکی با سازمان موسوم به آزادگان داشت. این سازمان، مجموعهای از مخالفان نظام جمهوری اسلامی بود که توسط بهرام آریانا که بعدها کورش آریانا نیز نامیده شد، رهبری میشد.
این افسر جوان که در روایتها از او با نام ستوده یاد شده است، در یک صبح زود برای ملاقات با کورش آریانا به دفتر سازمان آزادگان در پاریس رفت. تمام تمهیدات برای محرمانه ماندن این دیدار اندیشیده شده بود بهگونهای که غیر از دو نفر، کسی در آن موقع صبح در دفتر حضور نداشت و بهویژه تأکید شده بود که برادر ثریا، همسر آریانا، در جریان این ملاقات قرار نگیرد. این افسر پس از دو ساعت مذاکره کاملاً محرمانه، دفتر را ترک کرد.
دو ماه از این ماجرا گذشت و ظاهراً هیچ تحرک خاصی در تشکیلات آزادگان دیده نمیشد. اما ناگهان در فاصله دو یا سه روز، رفتوآمدهای غیرعادی در دفتر سازمان آغاز شد. ابتدا …
