امامزاده اسماعیل؛ آینه‌ی تمام‌نمای اصفهان زنده - تسنیم

استانها

به گزارش خبرگزاری تسنیم،اصفهان با رگبارهای ریز و خاکستری‌رنگش، لایه‌ای از غبار روزمره را از روی سقف‌های قدیمی می‌شست و من در کوچه‌های باریک نزدیک خیابان هاتف قدم می‌زدم. انگار زمان در این محله، برخلاف شلوغی چهارباغ، دیگر به سرعت نمی‌گذشت؛ اینجا زمان، مثل غلظت هوای اصفهان، کش‌دار و سنگین بود. وقتی وارد محوطه‌ امامزاده اسماعیل(ع) شدم، اولین چیزی که من را در خود غرق کرد، سکوت سنگین آستان مقدس امامزاده اسماعیل (ع) بود.

این بنا یکی از آن بقعه‌های شگفت‌انگیز است که وقتی پا به درون آن می‌گذارید، گویی در دالانی از تاریخ سفر می‌کنید؛ جایی که مذهب، تاریخ پیش از اسلام، دوران سلجوقی و شکوه صفوی در هم آمیخته‌اند. امامزاده اسماعیل (ع)، فرزندی از تبار امام حسن مجتبی (ع)، در خاکی آرام گرفته که روایتگر قرن‌ها اصالت است.

با ورود به این آستان، نخستین چیزی که چشم را خیره می‌کند، معماری چندلایه آن است. پایه‌های اولیه این بنا به دوران پیش از اسلام بازمی‌گردد، اما مناره آجری و باشکوه آن، یادگار تیزهوشی معماران دوره سلجوقی است. کمی که جلوتر می‌روید، کاشی‌کاری‌های هفت‌رنگ، خطوط ثلث و نستعلیق روی کتیبه‌ها و رواق‌های دلگشا، شما را به عصر صفوی می‌برد؛ دورانی که شیفتگان اهل‌بیت(ع)، این بقعه را به اوج زیبایی خود رساندند؛ اما شگفتی اصلی این بارگاه، همسایگی دو پیام‌آور الهی است.

در کنار مزار امامزاده اسماعیل(ع)، مقبره «شعیای نبی» قرار دارد؛ پیامبری از بنی‌اسرائیل که در ساختمانی به نام مسجد شعیا (نخستین مسجد اصفهان) واقع شده است. این همنشینی، فضایی سرشار از تساهل مذهبی، صلح و قداست به این مکان بخشیده است؛ زائران ابتدا بر آستان امامزاده(ع) سلام می‌دهند و سپس در مسجد شعیا به عبادت می‌نشینند. آرامگاه با ضریحی نقره‌فام، نورپردازی‌های سبز و آرامش‌بخش و عطر گلاب، مأمنی برای دل‌های خسته اهالی اصفهان و مسافران است.

این بقعه متبرکه به عنوان یکی از قطب‌های فرهنگی و مذهبی اصفهان، در طول سال میزبان مراسم‌های پرشوری است. در دهه اول محرم و ایام اربعین، صحن امامزاده به سیاهپوشه‌ای بزرگ تبدیل می‌شود. دسته‌های عزاداری و هیئت‌های سنتی اصفهان به این بارگاه می‌آیند و مراسم سینه‌زنی، زنجیرزنی و تعزیه‌خوانی در آن برگزار می‌شود. در طول ماه مبارک رمضان، جلسات جزءخوانی قرآن، افطاری‌های …