بین الملل
به گزارش گروه بینالملل خبرگزاری تسنیم، طی ماهها و سالهای اخیر، منطقه قفقاز جنوبی شاهد یک تغییر ریل آشکار و بیسابقه در سیاست خارجی ارمنستان بوده است. دولت نیکول پاشینیان با اتخاذ رویکردی مخاطرهآمیز، فاصله گرفتن از متحدان سنتی و ساختارهای منطقهای را آغاز کرده و آغوش خود را به روی بازیگران غربی بهویژه فرانسه، آمریکا و اتحادیه اروپا گشوده است.
از انجماد ناپیدای حضور ایروان در سازمان پیمان امنیت دستهجمعی (CSTO) گرفته تا برگزاری مانورهای نظامی مشترک با آمریکا و خرید تسلیحات سنگین از فرانسه، همگی نشان از یک «چرخش راهبردی» دارند.
اما ارزیابی دقیق روندها از منظر تحلیل روابط بینالملل نشان میدهد که این گرایش شتابان به سمت غرب، ناشی از یک اشتباه محاسباتی فاحش در برآورد قدرت و نیات واقعی بازیگران فرامنطقهای است.
محور غربی با سوءاستفاده از احساس شکست و شکنندگی امنیتی ارمنستان پس از تحولات قرهباغ، در حال اجرای سناریویی است که هدف نهایی آن نه حفظ امنیت و تمامیت ارضی ارمنستان، بلکه تبدیل این کشور به مرز مقدم مقابله با ایران و روسیه است؛ سناریویی که در نهایت، ایروان را به قربانی بعدی شطرنج هژمونیک غرب تبدیل خواهد کرد.
فرانسه؛ از فروش توپهای «سزار» تا رویاپردازیهای استعماری ماکرون
در میان کشورهای غربی، فرانسه تحت رهبری امانوئل ماکرون پیشتاز نفوذ نظامی و سیاسی در ارمنستان شده است. پاریس با مانور روی لابی قوی ارمنی در فرانسه و ارائه وعدههای پوچ حمایتی، قراردادهای تسلیحاتی از جمله فروش توپهای خودکششی «سزار»، خودروهای زرهی «باستیون» و سامانههای راداری پیشرفته را با ایروان به امضا رسانده است.
اما پشت این سخاوتمندی ظاهری فرانسه چیست؟
1. جبران تحقیر در آفریقا: دولت ماکرون که در سالهای اخیر به شکلی تحقیرآمیز از کشورهای غرب و مرکز آفریقا (مانند مالی، نیجر و بورکینافاسو) اخراج شده، به شدت در پی یافتن حوزه نفوذ جدیدی برای بازسازی اعتبار آسیبدیده بینالمللی خود میگردد. قفقاز جنوبی برای پاریس، زمین بازی ارزانقیمتی برای خودنمایی ژئوپلیتیکی است.
2. دمیدن در آتش مسابقه تسلیحاتی: تسلیحات ارسالی فرانسه نه توان ایجاد موازنه نظامی واقعی در برابر قدرتمندترین ارتشهای منطقه را دارند و نه مشکل بازدارندگی ارمنستان را …
