به گزارش اقتصادنیوز به نقل از خبرآنلاین، تام نیکولز در یادداشتی برای نشریه آتلانتیک به بررسی اظهارات اخیر دونالد ترامپ پرداخته است. ترامپ در جریان بازدید از عملیات بازسازی ضلع شرقی کاخ سفید، در پاسخ به پرسش یک خبرنگار درباره نامهنگاریهایش با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، ناگهان عددی دقیق و محرمانه از توان هستهای پیونگیانگ را لو داد: «او ۵۷ سلاح هستهای بسیار قدرتمند دارد.» افشای آمار محرمانه؛ ساختگی یا لو رفتن اسناد؟
جامعه اطلاعاتی آمریکا معمولاً هرگز اعداد دقیقی از کلاهکهای هستهای کشورهای بسته ارائه نمیدهد و صرفاً به برآوردهای تقریبی (مانند ۶۰ کلاهک) بسنده میکند. جفری لوئیس، کارشناس کنترل تسلیحات، در ردگیری این اظهارات اشاره میکند که ترامپ یا این عدد را از خود ساخته، یا بخشی از گزارشهای محرمانه را کجفهمی کرده و بر زبان آورده است: «ترامپ سعی دارد رازی را که شنیده به ما بگوید، اما واقعاً نمیتوان فهمید منظور دقیق او چیست.»
با این حال، مسئله اصلی تنها افشای اطلاعات محرمانه نیست، بلکه بیتفاوتی عجیب ترامپ نسبت به خطرات این تسلیحات است. او به جای ابراز نگرانی از توانایی پیونگیانگ برای هدف قرار دادن میلیونها نفر در آسیا و خاک آمریکا، مدعی شد که همه چیز تحت کنترل است زیرا او با کیم «رابطه بسیار خوبی» دارد و توافق با او به هوش رئیسجمهور آمریکا بستگی دارد. استاندارد دوگانه: چرا کره شمالی بله، اما ایران نه؟
ترامپ هرگز توضیح نداده است که بر اساس چه منطقی تسلیحات هستهای کره شمالی (کشوری که فناوری موشکی به دشمنان آمریکا میدهد و تهدید به نابودی شهرهای غربی میکند) پذیرفتنی است، اما ایران نباید به سلاح هستهای دست یابد. آیا او واقعاً تصور میکند رهبران پیونگیانگ معقولتر از تهران هستند، یا صرفاً به این دلیل که با کیم قدم زده و نامههای عاشقانه مبادله کرده، مشکلی با جاهطلبیهای هستهای او ندارد؟
این رفتارهای ناشیانه ترامپ و نگرش او به سلاح هستهای بهعنوان یک «نماد قدرت و پرستیژ»، سیگنالی کاملاً شفاف به تهران ارسال میکند: «بازدارندگی هستهای، حتی با تعداد محدودی بمب، کاملاً کارساز است.» درسی که لیبی و عراق دادند؛ تایید استراتژی کره شمالی توسط آمریکا
کره شمالی و ایران همواره تحولات بینالمللی را دقیق رصد کردهاند. …
