فرهنگی
خبرگزاری تسنیم، حمید صنیعی منش:
«لباس شخصی» برای نخستین تجربه بلند امیرعباس ربیعی، فیلمی خوشساخت و قابلقبول است؛ اثری که با وجود برخی کاستیها، نشان میدهد فیلمساز شناخت مناسبی از قواعد تریلر سیاسی داشته و در روزگاری که فیلمهای بیارزش فراوانی تولید میشود، این فیلم ارزش تماشا کردن دارد.
فیلم مدت زمان تقریبی 7 سال را در توقیف بوده و واقعاً سؤال است که چرا باید یک فیلم این همه مدت در توقیف به سر ببرد؟ البته شاید خیر همین بوده که این فیلم در زمانی اکران شود که موضوع اصلی آن با روزگار ما عجین شده است؛ خائن! البته حذفیات فیلم ارتباطی به موضوع خائن در فیلم ندارد و برای همین با وجود اعمال برخی حذفیات، آسیب جدی به پیکره اصلی روایت وارد نشده است. با این حال، اگر امکان تحمل بیشتری وجود داشت، احتمالا برخی خطوط داستانی و جزئیات شخصیتپردازی فرصت بسط بیشتری پیدا میکردند و فیلم بهتری را شاهد بودیم.
فیلم در ژانر تریلر جاسوسی و در فضای تعقیب و گریز است. فیلمهایی از این دست بیشترین بار خود را روی فیلمنامه و اجزایی مانند پرداخت شخصیتها، خطوط داستانی و دیالوگها دارند. از این منظر داستان فیلم با بهرهمندی از ایجاد معما و حس تعلیق کشش و جذابیت را ایجاد کرده است خصوصاً اینکه بخش رد گمکنی و فریب مخاطب با جریان تفتیش خانه کیانوری و پیرنگهای دیگر بهتر شده است. البته دادوبیدادهاکمی زیادی است. هرچند با توجه به اینکه این اثر نخستین فیلم بلند کارگردان است، چنین لغزشهایی تا حدی قابل چشمپوشی است.
فیلم از نظر ریتم روندی صعودی دارد. هرچه به پایان نزدیکتر میشویم، ضرباهنگ روایت تندتر و تعلیق مؤثرتر میشود. اوج فیلم، فرآیند شناسایی و شکار خائن و بهویژه لحظه رونمایی از اوست؛ سکانسی که بهخوبی موفق میشود مخاطب را غافلگیر کند و هیجان قابلتوجهی ایجاد کند. خصوصاً اسلوموشن باعث شده تا تصویر خائن با حس نفرت بیشتری برای مخاطب در ذهن او تصویربرداری شود. بطوری که برای نگارنده که 7 سال قبل این فیلم را دیده بود، هنگامه رونمایی از خائن را لحظه شماری میکرد و این تصویر را به خوبی به خاطر دارد.
ژانر تریلر …
