استانها
خبرگزاری تسنیم ـ عباس نورزائی، فعال سیاسی و اجتماعی | نسل جدید، نسل پرسش، تحلیل و عبور از قالبهای سنتی است. طبیعی است که جوان امروز بپرسد: «در عصر فناوری، هوش مصنوعی و ارتباطات دیجیتال، چرا میلیونها انسان مسیری طولانی را پیاده طی میکنند؟ این حرکت چه نسبتی با زندگی انسان معاصر دارد؟»
نگارنده تاکنون توفیق حضور در 10 بارهی زیارت عتبات عالیات را داشتهام و امسال نیز، در 66 سالگی، بار دیگر رهسپار این مسیر نورانی هستم. از تجربهای که با جان و دل لمس کردهام، میگویم: اربعین تنها یک آیین عزاداری یا یک سفر زیارتی نیست؛ بلکه تجربهای زنده از نوعی «زیست انسانی» است که میتواند به بسیاری از نیازهای انسان امروز پاسخ دهد.
اگر از نگاه دادهمحور نسل جدید به این پدیده بنگریم، آمارها خود گویای عظمت آن هستند. بر اساس آمار رسمی آستان مقدس عباسی، سال گذشته بیش از 21 میلیون و 100 هزار زائر از کشورهای مختلف جهان در مراسم اربعین حضور داشتهاند. مدیریت اسکان، تغذیه، حملونقل، خدمات و امنیت چنین جمعیتی ـ که از نظر تعداد، چندین برابر زائران حج است ـ آن هم در گرمای شدید تابستان عراق، عمدتاً بر دوش مردم و موکبهای داوطلب قرار دارد. این سطح از مشارکت و همبستگی اجتماعی، یکی از کمنظیرترین نمونههای همکاری داوطلبانه در جهان معاصر است.
برای شناخت اربعین باید از ظاهر آن عبور کرد و به کارکردهای عمیق اجتماعی، روانشناختی و فرهنگی آن نگریست.
نخست آنکه اربعین پاسخی به بحران تنهایی و فردگرایی انسان معاصر است. در جهانی که بسیاری از روابط بر پایهی منفعت و سود مادی شکل گرفتهاند، در مسیر اربعین جامعهای موقت اما واقعی پدید میآید که در آن خدمت، ایثار، مهماننوازی و همدلی جایگزین رقابت و منفعتطلبی میشود. انسانها بدون توجه …
