اقتصادی
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، تشدید ناترازی برق در روزهای گرم سال بار دیگر صنعت را در معرض خاموشی و توقفهای ناخواسته قرار داده است؛ وضعیتی که نهفقط برنامه تولید واحدهای صنعتی را مختل میکند، بلکه هزینههای پنهان و آشکار زیادی بر دوش کارفرمایان، کارگران و زنجیره تأمین میگذارد. در همین شرایط، دولت از تدوین بستهای تازه برای مدیریت برق صنایع خبر داده است؛ بستهای که بر اساس اعلام مسئولان وزارت صمت، قرار است با اختصاص 500 مگاوات برق به شهرکهای صنعتی، محدودیتها را از دو روز در هفته به یک روز کاهش دهد و سپس طی 10 تا 12 روز آینده، این محدودیتها را بهطور کامل برطرف کند. با این حال، تجربه سالهای گذشته نشان میدهد که فاصله میان اعلام تصمیم و اجرای پایدار در حوزه انرژی، معمولاً بیشتر از آن چیزی است که در نشستهای رسمی و وعدههای اولیه تصور میشود.
لاهوتی اشکوری، معاون وزیر صمت، از این برنامه بهعنوان گامی برای کاهش فشار بر صنایع یاد کرده و گفته است که بخشی از برق مورد نیاز شهرکهای صنعتی تأمین خواهد شد. در ظاهر، چنین تصمیمی میتواند نشانهای از توجه دولت به حفظ تولید باشد؛ اما پرسش اصلی اینجاست که این 500 مگاوات تا چه اندازه پاسخگوی نیاز واقعی شبکه صنعتی کشور است و آیا اساساً میتوان با چنین تزریق محدودی، در بازهای کوتاه، بر بحران ناترازی غلبه کرد؟ واقعیت آن است که مشکل برق صنعت صرفاً به کمبود چندصد مگاواتی در یک مقطع زمانی محدود نمیشود، بلکه ریشه در شکاف عمیق میان تولید و مصرف، فرسودگی زیرساختها، رشد تقاضا، و کمسرعتی سرمایهگذاری در تولید برق دارد. از این رو، هرچند کاهش محدودیتها میتواند برای واحدهای تولیدی خبر مثبتی باشد، اما هنوز روشن نیست این وعده تا چه حد پشتوانه اجرایی و فنی دارد.
از سوی دیگر، آرمان خالقی، دبیرکل خانه صنعت، معدن و تجارت ایران، در توضیح این بسته به مجموعهای از راهکارهای جانبی اشاره کرده که هدف آنها کاهش فشار بر شبکه برق و استمرار تولید است. یکی از این راهکارها، انتقال ساعات کاری برخی صنایع انرژیبر مانند سیمان به بازه کمباری، یعنی از 2 بامداد تا 10 صبح، است. این پیشنهاد در نگاه اول میتواند منطقی به نظر برسد، زیرا بخشی از بار مصرف را از ساعات اوج به ساعات کممصرف منتقل میکند. اما از منظر …
