در جمعبندی، نویسنده استدلال میکند که یک تناقض اساسی در گفتمان سوسیالیستی وجود دارد: به اعتقاد او، همان سیاستهای مبتنی بر هزینههای عظیم دولتی که موجب افزایش نابرابری و ثروتمندتر شدن صاحبان داراییها شدهاند، اکنون بهعنوان دلیل ضرورت مداخله بیشتر دولت و افزایش هزینههای عمومی معرفی میشوند. او راهحل را نه در گسترش نقش دولت، بلکه در مهار هزینههای عمومی، جلوگیری از کاهش ارزش پول، توسعه تولید انرژی، کاهش مالیاتها و ایجاد شرایطی میداند که رشد اقتصادی و افزایش دستمزدها بتواند بدون ایجاد تورم، رفاه عمومی را افزایش دهد.
