چندین دهه است که ستارهشناسان در مورد جمعیت عظیمی از ذرات پادماده یا ضد ماده یا پوزیترونها که با الکترونها برخورد میکنند تا در تابش پرتوهای گاما در اطراف مرکز کهکشان ما نابود شوند، سردرگم بودهاند.
به گزارش ایسنا، مشکل این است که منابع اخترفیزیکی شناخته شده نمیتوانند تعداد پوزیترونهایی را که کهکشان راه شیری تولید میکند، توضیح دهند و اکنون دو فیزیکدان شواهدی را گزارش کردهاند که میتواند این مسئله را حادتر کند.
طبق مقاله جدیدی از توماس سیگرت(Thomas Siegert) از دانشگاه جولیوس ماکسیمیلیان وورتسبورگ در آلمان و هیروکی یوندا(Hiroki Yoneda) از دانشگاه کیوتو در ژاپن، ممکن است برای اولین بار اثر پرتو گامای نابودی ماده-پادماده در خارج از کهکشان راه شیری شناسایی شده باشد.
پادماده (Antimatter) در فیزیک نوین، مادهای با خاصیت دیامغناطیسی و رنگ شعله بنفش است که ذرات بنیادین و زیراتمی سازنده آن از ذراتی به نام پادذره یا جفت کوانتومی ذرات عادی تشکیل شده است. پادذرهها در مدل استاندارد، به مفهومی مخالف ذرات زیراتمی تشکیل دهنده مواد قلمداد میشوند و در برابر ذرات معمولی قرار میگیرند.
میزان بسیار اندکی از ذرات پاد ماده به شکل روزانه در آزمایشگاههای شتابدهنده ذرات تولید میشود. میزان پادماده تولید شده توسط این سامانهها یا در موارد طبیعی مانند برخورد اشعههای کیهانی با جو زمین، یا واپاشی هستهای از چند نانوگرم بیشتر نمیشود.
در روشهای آزمایشگاهی از تمامی این تکنیکها برای ایجاد پاداتمها استفاده شده است. تاکنون به دلیل هزینه بسیار بالا، پیچیدگی تکنولوژیکی فراوان و ناپایداری پادماده در مجاورت ماده، امکان ایجاد پادماده در اندازههای ماکروسکوپی فراهم نیامده است.
به لحاظ تئوری، یک ذره و پادذره مقابل آن (به عنوان مثال پروتون و پادپروتون) جرم یکسانی دارند، اما بار الکتریکی آنها مخالف یکدیگر است، همچنین دیگر اعداد و ویژگیهای کوانتومی آنها با یکدیگر متفاوت است. به عنوان نمونه، یک پروتون بار مثبت دارد، درحالی که پادپروتون دارای بار منفی است.
برخورد هر ذره با پادذره متقابلش (جفت کوانتومیاش) به عنوان مثال میون با پادمیون به نابودی هر دو ذره منجر میشود و نتیجه این واکنش کوانتومی، افزایش سطح فوتونهای پر انرژی(پرتو گاما) یا نوترینوها و …
