نرخ بهره در ایران دیگر یک متغیر اقتصادی نیست؛ به مانعی ساختاری تبدیل شده است. وقتی اوراق اخزا در اواخر سال ۱۴۰۴ با سود ۴۱ درصدی معامله میشود، عملاً پیامش این است: تأمین مالی برای پروژههای معدنی نیز گران خواهد بود. این نرخ بدون ریسک بالا، وقتی در تأخیر در زمان اجرای پروژهها همراه میشود، یک مکانیسم بحرانساز را شکل میدهد که هر پروژهای را در آستانه شکست قرار میدهد.
