جعفر بلوری در کیهان نوشت: بامداد شنبه سوم مرداد ماه بود که در لابهلای اخبار مربوط به جنگ، خبری متفاوت منتشر شد. خبر، «جنگی» بود اما کمی با سایر خبرهای مربوط به جنگ فرق داشت: حمله اوکراین به یک شناور تجاری ایرانی حامل آهن! در دریای خزر. عجیبتر این بود که، بلافاصله بالاترین مقام اجرائی اوکراین یعنی زلنسکی رسماً مسئولیت این حمله را برعهده گرفت و مدعی شد، کشتیهایی را هدف قرار داده است که «محمولههای مرتبط با تأمین تسلیحات ایران برای روسیه» را حمل میکردند!
این در حالی است که منطقی به نظر نمیرسد ایران در این جنگ که وجودی و تمام عیار است، برای کشور دیگری سلاح یا مواد لازم برای ساخت سلاح ارسال کند! در این اتفاق بیسابقه یک ملوان ایرانی به شهادت رسید و چند نفر دیگر زخمی شدند. حمله اوکراین به کشتی تجاری ایران در دریای خزر، یک هشدار راهبردی است.
این اقدام که با پذیرش رسمی زلنسکی همراه شد، نشان میدهد دامنه منازعه از شرق اروپا به منطقه قفقاز و داخلی ایران کشیده شده است. اما چرا اوکراین کشتی ما را هدف قرار داد؟ پاسخ ایران باید چگونه باشد؟ آیا جنگ بین ایران با آمریکا و اسرائیل در حال گسترش و جهانی شدن است؟ با دو مقدمه کوتاه، سراغ پاسخ این سؤالها میرویم.
یک- این روزها تا دلتان بخواهد در رسانهها و اندیشکدههای غربی و آمریکایی-چه دموکرات و چه جمهوریخواه- اذعان میکنند، ترامپ در این جنگ قافیه را باخته و به قول ستوننویس «نیویورک تایمز»، «در دام جنگ ایران گرفتار شده و برای نجات دست و پا میزند.» میتوانیم در این سطور نام دهها روزنامه و کارشناس متبحر و معتبر غربی و از طیفهای مختلف را نام ببریم که ترامپ و آمریکا را «بازنده بزرگ جنگ با ایران» میدانند و برای این ادعای خود دلایل اقناعکننده میآورند.
دو- اسرائیل با بهرهبرداری از فرصت شخصیت احمق و خودشیفتهای مثل ترامپ، آمریکا و کل منطقه را وارد جنگ کرده و خود مدتی است کنار کشیده و در حال تماشای این جنگ است! اسرائیل نشان داده است که، نابودی کشورهای عربی و غیر عربی و حتی تضعیف آمریکا و کشته شدن نظامیان …
