رویداد۲۴ | رحیم محمدزاده- شاید کمتر کسی بداند حدود دو درصد از ارزش کل بازار سرمایه ایران به شبکهای از شرکتها تعلق دارد که نام همه آنها در نهایت به یک گروه اقتصادی گره میخورد؛ گلرنگ. گروهی که فعالیتش را از تولید مواد شوینده آغاز کرد، اما امروز از قفسه فروشگاههای افق کوروش تا کارخانههای دارویی، از صنایع غذایی و بستهبندی تا لجستیک، فناوری، خودروسازی، حملونقل اینترنتی و بازار سرمایه امتداد یافته است.
در مرکز این شبکه، نام مهدی فضلی قرار دارد؛ مدیری که بررسی سوابق ثبتی نشان میدهد نام او در ۱۳۵ شرکت و شخصیت حقوقی به عنوان مدیرعامل، رئیس یا عضو هیئتمدیره ثبت شده است؛ عددی که بهتنهایی تصویری از گستره نفوذ یکی از بزرگترین هلدینگهای خصوصی ایران ارائه میدهد.
اما پرسش اصلی این نیست که چرا گلرنگ بزرگ شده است؛ پرسش این است که این امپراتوری چگونه ساخته شد، منابع توسعه آن از کجا تأمین شد و مرز گسترش آن تا کجاست؟ از یک کارخانه کوچک صابون سازی تا یک امپراتوری اقتصادی
از راست به چپ؛ مهدی فضلی و محمدکریم فضلی
داستان گلرنگ به بیش از نیم قرن قبل بازمیگردد.
سال ۱۳۵۰، محمدکریم فضلی کارخانهای با نام «پاکشو» را در تهران راهاندازی کرد؛ کسبوکاری که ریشه آن به کارگاههای کوچک تولید مواد شوینده در دهه چهل میرسید. پدر محمدکریم هم به کار صابونسازی مشغول بود و او از کودکی با صنعت شویندهها آشنا شد. او در اواخر دهه چهل کارگاهی برای تولید مواد شوینده تأسیس کرد که به مرور زمین به یکی از بزرگترین مجموعههای تولید شوینده ایران تبدیل شد.
پس از تأسیس رسمی گروه صنعتی گلرنگ در سال ۱۳۸۲، مدیریت توسعه این مجموعه به نسل دوم خانواده رسید.
مهدی فضلی فرزند محمدکریم فضلی، بنیانگذار گروه صنعتی گلرنگ است. گلرنگ یا همان پاکشو از جمله معدود شرکتهای تجاری بود که پس از انقلاب مورد مصادره و برخورد جدی قرار نگرفت. فضلی از دهه ۷۰ وارد کسبوکار خانوادگی شد و در توسعه فعالیتهای تولیدی و تجاری این مجموعه نقش داشت. پس از شکلگیری رسمی گروه صنعتی گلرنگ در سال ۱۳۸۲، فضلی بهعنوان مدیرعامل این گروه فعالیت کرد و امروز نیز در منابع رسمی گروه، رئیس هیئتمدیره و مدیرعامل گروه صنعتی گلرنگ معرفی میشود.
مهدی فقط در حوزه کسبوکار حضور ندارد. بنیاد حامیان دانشگاه …
