به گزارش ایرنا ، سریال «کوری» دست روی بحرانی میگذارد که با وجود تداومش در لایههای پنهان جامعه، اما به دلیل حساسیتهای فرهنگی یا قانونی، کمتر مجال حضور در آثار نمایشی را پیدا کرد و تا پیش از این نیز به عنوان موضوعی مستقل و در مواجهه مستقیم با مراجع قانونی و قضایی به آن پرداخته نشده بود.
همین انتخاب، نخستین امتیاز سریال است. «کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان زاده به جای آنکه یک حادثه تلخ را صرفاً دستاویزی برای شوک و تعلیق قرار دهد، تلاش میکند آن را به مرکز روایت خود تبدیل کند؛ روایتی که اگر بتواند در ادامه، از سطح حادثه عبور کند و به ریشهها و پیامدهای این بحران بپردازد، یکی از معدود درامهای اجتماعی سالهای اخیر خواهد بود که سراغ آسیبی کمتر روایتشده رفته است.
انتخاب چنین سوژهای البته بیارتباط با مسیر حرفهای کاظم دانشی در مقام تهیه کننده نیست؛ فیلمنامهنویس، کارگردان و تهیهکنندهای که در سالهای اخیر علاقه خود را به پروندههای قضایی و تبدیل آنها به روایتهای سینمایی، در آثاری چون «علفزار»، «بیبدن»، «زندهشور» و «اردوبهشت» نشان داده است. «کوری» که او در مقام تهیهکننده آن است نیز در امتداد همین مسیر حرکت میکند و یکی از تلخترین پروندههای سالهای اخیر را دستمایه روایت قرار داده است. البته امتیاز انتخاب سوژه، بهتنهایی برای موفقیت یک اثر کافی نیست. پرسش اصلی این است که آیا «کوری» در ادامه، به واکاوی ریشههای این بحران خواهد پرداخت یا صرفاً از این حادثه بهعنوان موتور تعلیق داستان استفاده میکند.
داستان سریال با روایتی موازی از یک مراسم عروسی و آغاز تحقیقات پلیس درباره مرگ چندین پزشک در اثر مصرف مشروبات الکلی تقلبی آغاز میشود. از همان قسمت نخست، دو مسیر روایی شکل میگیرد؛ از یک سو یونس، بازپرس پروندهای که هر روز با قربانیان تازهای روبهرو میشود و از سوی دیگر خانوادههای عروس و داماد که فرزندانشان به دلیلی مشابه قربانی شدهاند. این دو مسیر به تدریج به یکدیگر گره میخورند و چارچوب اصلی روایت را شکل میدهند.
«کوری» محصول فیلم نت در ذات خود با فاجعهای تلخ و تکاندهنده به میدان آمده است؛ بحرانی که ظرفیت آن را دارد تا از همان قسمتهای نخست مخاطب را درگیر کند. با این حال، شیوه روایت و دراماتیزه کردن …
