به گزارش ایرنا اربعین اولیها با شور و اشتیاقی وصفناشدنی پا در این مسیر میگذارند و خاطراتی ماندگار از این سفر معنوی در ذهنشان ثبت میشود، بسیاری از آنها سالها آرزوی این سفر را در دل داشتهاند و امسال توانستهاند به این آرزو برسند، برخی نیز به دلیل محدودیتهای سنی یا شرایط خاص، تاکنون موفق به حضور در این مراسم نشدهاند.
این نسل که با تکنولوژی و دنیای مجازی عجین شده است، حال در میانه بیابانهای عراق، پیوندی عمیق با تاریخ و معنویت برقرار کرده است، حضور آنها نه تنها نشان از تداوم راه عاشقی دارد بلکه گویای آن است که مکتب حسینی مرزهای زمانی را درنوردیده و در هر نسلی، روایتگر خود را مییابد.
«هنوز نرفتهام اما انگار روحم زودتر از خودم به کربلا رسیده است» این جملهای است که از زبان بسیاری از زائران اولی شنیده میشود.
جادههای منتهی به کربلا، این روزها بیش از هر زمان دیگری شاهد روایت داستان کسانی است که با کولهپشتیهای خود از هیجان دیدن حرم، بیقرارند. اینها زائرانی هستند که برای نخستین بار با دعوت نام حسین(ع) به این مسیر بیانتها قدم میگذارند.
وقتی به میان جمعیت نگاه میکنید، تفاوت رفتاری زائران کهنهکار با زائران اولی به وضوح دیده میشود در حالی که برخی با قدمهایی استوار و تجربهای از مسیر، با آرامش حرکت میکنند، زائران اولی با نگاهی حیرتزده، هر گوشه از موکبها و هر لبخند خادم را با دقت تمام در حافظه خود ثبت میکنند.
برای بسیاری از این زائران، این سفر تنها یک پیادهروی طولانی نیست بلکه یک جهش معنوی است، آنها که پیش از این، اربعین را تنها از دریچهی قابهای تلویزیونی یا تصویر عکسهای شبکههای اجتماعی میدیدند، اکنون در میانه این اقیانوس انسانی، با واقعیت ملموس عشق رو به رو شدهاند.
در یکی از مسیرهای اصلی با رضا آشنا میشویم، جوانی که با لبخندی مضطرب و چشمانی اشکبار، به خبرنگار ایرنا میگوید: تا لحظه حرکت، فکر میکردم فقط یک سفر زیارتی است اما وقتی اولین قدم را در خاک عراق گذاشتم، انگار تمام دنیا در مقابل چشمانم کوچک شد، حس میکردم در یک دنیا دیگر هستم که در آن فقط محبت جاری است.
رضا که برای نخستین بار عازم این سفر شده گفت: بزرگترین چالش او پیش از سفر، تردید در توانایی جسمیاش بوده است.
رضا ادامه …
