به گزارش خبرنگار ایرنا، تاریخ نظامی جمهوری اسلامی ایران را میتوان در نقاطی خواند که دشمن، با تکیه بر برتری فناوری، تجهیزات پیشرفته، اطلاعات میدانی و طراحیهای دقیق عملیاتی، برای ورود به خاک ایران برنامهریزی کرده اما در نقطهای که قرار بوده برتری نظامی به نتیجه عملیاتی و سیاسی تبدیل شود، میدان واقعیت مسیر دیگری را رقم زده است.
طبس در اردیبهشت ۱۳۵۹، مرصاد در مرداد ۱۳۶۷ و عملیات اخیر آمریکا در کشور، سه روایت از سه دوره متفاوت هستند؛ سه میدان با جغرافیا، تجهیزات، فرماندهی و اهداف متفاوت، اما با یک نقطه اشتراک مهم، فاصله میان آنچه دشمن در اتاقهای فرماندهی طراحی میکند و آنچه در میدان واقعی ایران رخ میدهد.
سه عملیات، سه نسل از جنگ و سه نوع متفاوت از محاسبه نظامی؛ اما هر سه نشان میدهند که ورود به ایران، حتی اگر در مرحلهای با موفقیت همراه شود، الزاماً به معنای دستیابی به هدف نیست.
طبس؛ وقتی فناوری در برابر میدان شکست خورد
پنجم اردیبهشت ۱۳۵۹، آمریکا عملیات موسوم به «پنجه عقاب» را برای آزادی گروگانهای خود در کشور آغاز کرد، واشنگتن برای این عملیات، مجموعهای از هواپیماهای ترابری، بالگردها، نیروهای ویژه و تجهیزات پیشرفته را به کار گرفت و طرحی چندمرحلهای برای ورود به ایران، انتقال نیروها به تهران، آزادی گروگانها و خروج از کشور طراحی کرد.
محاسبه آمریکاییها بر یک عملیات محدود و دقیق استوار بود؛ عملیاتی که قرار بود بدون ورود به یک جنگ گسترده، در عمق خاک ایران اجرا شود و نیروهای آمریکایی پس از تحقق مأموریت، منطقه را ترک کنند.
کویر طبس اما نخستین حلقه این محاسبه را با شکست مواجه کرد، طوفان شن، شرایط محیطی و مشکلات فنی، نظم عملیات را برهم زد به طوری که بخشی از بالگردها از ادامه مأموریت بازماندند و در نهایت، درگیری و آتشسوزی در محل تجمع نیروهای آمریکایی، عملیات را به شکستی آشکار تبدیل کرده و نیروهای آمریکایی ناچار شدند با برجای گذاشتن تجهیزات و اجساد نظامیان خود، منطقه را ترک کنند.
طبس در آن مقطع فقط شکست یک عملیات ویژه نبود؛ شکست تصور ورود آسان به کشور بود. آمریکا با این فرض وارد میدان شده بود که برتری فناوری میتواند پیچیدگی جغرافیایی و شرایط محیطی را کنار بزند، اما محیطی که در نقشه نظامی تنها یک نقطه فرود به نظر …
