سوگ در رفسنجان؛ غرق‌شدگی دو نوجوان در استخر کشاورزی منجر به جان باختن آن‌ها شد

نورنیوز-گروه اجتماعی : وبگاه سای‌تِک‌دِیلی در گزارشی آورده است:

پیش‌دیابت یکی از معضلات سلامت عمومی در سطح جهان است و آمارها نشان می‌دهد که بخش عمده‌ای از مبتلایان از بیماری خود بی‌خبرند. این عارضه معمولاً هیچ علامت واضحی ندارد، اما خطر ابتلا به دیابت نوع ۲، بیماری‌های قلبی و سکته مغزی را به‌شدت افزایش می‌دهد. حالا پژوهشگران ابزاری برخط و رایگان طراحی کرده‌اند که با استفاده از یک اندازه‌گیری غیرمنتظره، این خطر پنهان را آشکار می‌سازد. ابزاری با یک اندازه‌گیری غیرمنتظره

ابزار مِدوَکس/ MEDWACS که سرواژه عبارت سامانه ارزیابی خطر دیابت با استفاده از دور بازو، دور کمر و طول ران است، از هفت عامل برای تخمین خطر دیابت یا پیش‌دیابت استفاده می‌کند:

سن

جنسیت

شاخص توده بدنی (BMI)

دور کمر

فشارخون سیستولیک (عدد بالای فشار خون که هنگام انقباض قلب اندازه‌گیری می‌شود)

دور بازو

طول ران

همه این اندازه‌گیری‌ها را می‌توان در خانه با متر نواری، ترازو و فشارسنج انجام داد. پژوهشگران این هفت عامل را از میان نزدیک به ۳ هزار و ۷۰۰ متغیر احتمالی، با کمک یک سامانه هوش مصنوعی به نام یادگیری ماشین انتخاب کرده‌اند که از داده‌ها الگوهای پنهان را کشف می‌کند. ارتباط شگفت‌انگیز طول پا با دیابت

در میان این هفت عامل، طول ران غیرمنتظره‌ترین آن‌هاست. حتی خود پژوهشگران نیز ابتدا از اینکه این اندازه‌گیری می‌تواند اطلاعات مفیدی ارائه دهد، شگفت‌زده شدند.

دکتر اومبرتو ماجیوره (Umberto Maggiore)، پزشک و پژوهشگر ایتالیایی دانشگاه پارما و یکی از اعضای گروه پژوهشی، توضیح می‌دهد: طول استخوان ران (فمور) نشان‌دهنده وضعیت تغذیه در دوران کودکی است. تغذیه نامناسب در سال‌های نخست زندگی، رشد استخوان را اندکی کاهش می‌دهد و با افزایش خطر دیابت در دهه‌های بعدی زندگی ارتباط نزدیکی دارد. از سوی دیگر، بزرگ‌ترین گروه عضلانی بدن در ران‌ها قرار دارد و این عضلات وظیفه جذب قند خون را بر عهده دارند. به‌طور کلی، پاهای کوتاه‌تر به معنای عضله‌ کم‌تر برای جذب قند است که همین امر خطر دیابت را افزایش می‌دهد. دستاورد گروه پژوهشی

این ابزار توسط دکتر دانیل یو (Daniel Yoo)، پژوهشگر پسادکتری در دانشگاه فنی دانمارک (DTU)، همراه با پروفسور اولیویه ژولیه (Olivier Jolliet) از همان دانشگاه و دکتر اومبرتو ماجیوره از دانشگاه پارما ساخته شده است. جزئیات پژوهش آن‌ها که در نشریه تخصصی مجله اپیدمیولوژی بالینی/ Journal of Clinical Epidemiology منتشر شده، بر اساس ۳۰ سال داده‌های پژوهشی از بزرگسالان ۱۸ سال به بالا در آمریکا و کره جنوبی تدوین شده است. اعتبارسنجی ابزار جدید

پژوهشگران با استفاده از داده‌های جداگانه از آمریکا و کره جنوبی، دقت این ابزار را سنجیدند. از آنجا که محققان از قبل می‌دانستند کدام یک از شرکت‌کنندگان به پیش‌دیابت یا دیابت مبتلا هستند، توانستند پیش‌بینی‌های ابزار را با نتایج واقعی مقایسه کنند.

نتایج نشان داد که مِدوَکس در هر دو مرحله اعتبارسنجی، عملکردی برابر با روش‌های موجود ارزیابی خطر یا بهتر از آن داشته است. پژوهشگران نتیجه گرفته‌اند که این ابزار می‌تواند راهی در دسترس برای شناسایی افرادی باشد که نیاز به آزمایش خون و مراجعه به پزشک دارند. لازم به تأکید است که این ابزار یک روش غربالگری اولیه است و تشخیص قطعی دیابت همچنان نیازمند آزمایش خون خواهد بود. چرا چنین ابزاری ضروری است؟

دکتر دانیل یو، سرپرست پژوهشگران، توضیح می‌دهد: تشخیص دیابت نوع ۲ با آزمایش خون کار ساده‌ای است، اما اگر کسی گمان نکند که به این بیماری مبتلا است، هرگز به پزشک مراجعه نمی‌کند تا آزمایش بدهد. به همین دلیل، وجود یک آزمایش برخط در خانه می‌تواند مردم را ترغیب کند که به پزشک مراجعه کنند.

افرادی که دارای سابقه خانوادگی ابتلا به دیابت هستند، اضافه‌وزن دارند یا بیش از۴۰ سال سن دارند، می‌توانند با این ابزار، احتمال ابتلا به پیش‌دیابت یا دیابت را در خانه برآورد کنند و در صورت بالابودن این احتمال، برای تشخیص قطعی به پزشک مراجعه کنند و آزمایش خون بدهند. نکته کلیدی؛ ارتباط دیابت با عضلات ران

عضلات اسکلتی (همان عضلاتی که به استخوان‌ها متصل هستند و برای حرکت استفاده می‌شوند) بخش بزرگی از قند موجود در خون را جذب و از آن برای تولید انرژی یا ذخیره‌سازی استفاده می‌کنند. بنابراین داشتن عضله‌ کمتر در ناحیه ران، توانایی بدن را برای پاکسازی قند از خون کاهش می‌دهد و همین امر خطر ابتلا به دیابت را افزایش می‌دهد. گام‌های بعدی پژوهش

گروه پژوهشی قصد دارد با آزمایش این ابزار در جمعیت‌های گسترده‌تر، کاربرد آن را در نقاط مختلف جهان بررسی کند. آن‌ها امیدوارند که این ابزار بتواند به ابزاری مؤثر در غربالگری اولیه دیابت، به‌ویژه در مناطقی با دسترسی محدود به خدمات درمانی، تبدیل شود.

به گزارش تجارت نیوز، رئیس و نایب‌رئیس انجمن سکته مغزی ایران با تأکید بر ضرورت تکمیل زنجیره درمان سکته مغزی، از مرحله انتقال سریع بیمار تا درمان‌های پیشرفته و توانبخشی، بر توسعه زیرساخت‌های تشخیص و درمان این بیماری و افزایش دسترسی بیماران به خدمات تخصصی تأکید کردند.

به گزارش انجمن سکته مغزی ایران، دکتر بابک زمانی، رئیس انجمن سکته مغزی ایران، در حاشیه هفدهمین کنگره کشوری و بین‌المللی سکته مغزی و نورواینترونشن ایران با انتقاد از وضعیت زنجیره درمان سکته مغزی در کشور گفت: ایران هنوز یک زنجیره کامل برای اقدامات درمانی این بیماری ندارد و حتی در مقایسه با کشورهایی مانند ترکیه نیز به‌شدت عقب هستیم، بنابراین تکمیل این زنجیره باید مورد توجه جدی نظام سلامت قرار گیرد.

او افزود: در مرحله حاد سکته مغزی، بیماران باید هرچه سریع‌تر به بیمارستان منتقل شوند و امکان دسترسی بیماران واجد شرایط به درمان‌های پیشرفته‌ای مانند ترومبکتومی و خارج کردن لخته از عروق مغزی فراهم باشد. همچنین ایجاد واحدهای تخصصی سکته مغزی و توسعه آمبولانس‌های مجهز به  سی‌تی‌ اسکن و واحدهای سیار سکته مغزی از نیازهای مهم کشور است. کارایی درمان در سکته مغزی

زمانی با اشاره به خلأ موجود در مراقبت از بیماران پس از مرحله حاد اظهار کرد: بیمار مبتلا به سکته مغزی پس از عبور از مرحله حاد در بسیاری از موارد نباید مستقیماً به منزل منتقل شود، بلکه باید مدتی در مراکز توانبخشی تحت نظر باشد و پس از فراهم شدن شرایط لازم به منزل منتقل شود، چرا که برخی بیماران ممکن است سال‌ها با درجاتی از ناتوانی زندگی کنند.

او تأکید کرد: برای کارایی درمان سکته مغزی، هیچ‌یک از اجزای این زنجیره را نمی‌توان به تنهایی در نظر گرفت و ایجاد واحدهای سکته مغزی، تأمین امکانات، تهیه آمبولانس‌های مجهز، دسترسی به درمان‌های مداخله‌ای و فراهم کردن خدمات توانبخشی همگی در کنار یکدیگر ضروری هستند. اهمیت زمان در درمان سکته مغزی

در ادامه، دکتر مهدی فرهودی، نایب‌رئیس انجمن سکته مغزی ایران، با تأکید بر اهمیت زمان در درمان این بیماری گفت: در سکته مغزی هر دقیقه اهمیت دارد و هرچه بیمار سریع‌تر به مرکز درمانی مناسب برسد، شانس نتیجه بهتر و کاهش ناتوانی بیشتر خواهد بود. زمان معمول برای درمان ترومبولیز حدود ۴.۵ ساعت است، اما هرچه درمان زودتر انجام شود، نتیجه بهتر خواهد بود.

او افزود: اختلال ناگهانی تعادل، اختلال دید، انحراف صورت، ضعف یک‌طرفه بدن و اختلال تکلم پنج علامت مهم سکته مغزی هستند و با بروز حتی یکی از این علائم باید سریعاً با ۱۱۵ تماس گرفته تا بیمار به مرکز درمان سکته مغزی منتقل شود.

فرهودی با هشدار نسبت به روش‌های غیرعلمی گفت: اقداماتی مانند سوزن‌زدن به نوک انگشتان و لاله گوش، استفاده از زالو و اقدامات مشابه جایگاهی در درمان سکته مغزی ندارند و انجام آنها موجب از دست رفتن زمان طلایی درمان می‌شود.

او با اشاره به اجرای برنامه ملی سکته مغزی یا برنامه ۷۲۴ اظهار کرد: طی سال‌های اخیر این برنامه موجب بهبود درمان سکته مغزی در کشور شده و اکنون بیش از ۱۴۰ مرکز مراقبت از سکته مغزی در کشور وجود دارد، اما با توجه به حجم بیماری و وسعت کشور، توسعه این مراکز همچنان ضروری است.

فرهودی تأکید کرد: درمان‌های حاد سکته مغزی از جمله ترومبولیز و ترومبکتومی علاوه بر نجات‌بخشی بیماران، از نظر اقتصاد سلامت نیز مقرون‌به‌صرفه هستند و می‌توانند با کاهش ناتوانی، از تحمیل هزینه‌های سنگین بعدی به خانواده‌ها و نظام سلامت جلوگیری کنند.

بیانیه نهم ـ سکوت سازمانی؛ آرامش خطرناک

سکوت سازمانی زمانی آغاز می‌شود که افراد می‌بینند، می‌دانند و می‌فهمند؛ اما دیگر نمی‌گویند. نوشته های مشابه انتقاد روزنامه اصولگرا به سن معاون اول رئیس جمهور / انتظار می رفت فردی جوانتر با روحیه عملیاتی منصوب شود 1403/05/08 سوال یک نماینده از وزیر راه/ چرا در بلیط هواپیماهای داخلی انگلیسی نوشته می‌شود؟ 1404/09/15

خطا دیده می‌شود، اما هشدار داده نمی‌شود.

تصمیم نادرست تشخیص داده می‌شود، اما نقد نمی‌شود.

نظر کارشناسی وجود دارد، اما هرگز به میز مدیر نمی‌رسد.

اینجا مسئله کمبود دانش نیست؛

مسئله، خاموش شدن صدای دانایی است.

وقتی نقد هزینه داشته باشد، صراحت با سوءظن مواجه شود، پرسشگری بی‌اثر بماند و تعریف و تمجید جای حقیقت را بگیرد، کارکنان و کارشناسان یک درس تلخ یاد می‌گیرند:

سکوت، کم‌هزینه‌تر از حقیقت‌گویی است.

از اینجا، آرامشی خطرناک شکل می‌گیرد.

جلسه‌ها آرام‌تر می‌شوند.

گزارش‌ها امیدوارکننده‌تر می‌شوند.

مخالفت‌ها کمتر می‌شوند.

مدیر احساس می‌کند همه با او همراه‌اند.

اما واقعیت ممکن است چیز دیگری باشد.

خبرهای خوب بالا می‌روند و خبرهای بد در طبقات پایین دفن می‌شوند.

و چه خطرناک است مدیری که نبود مخالفت را با وجود موافقت اشتباه می‌گیرد.

⸻

سکوت، نشانه سلامت نیست

سازمانی که در آن هیچ‌کس سؤال نمی‌کند، الزاماً سازمان موفقی نیست.

ممکن است سازمانی باشد که در آن افراد دیگر امیدی به شنیده شدن ندارند.

بهای این سکوت سنگین است:

* خطاهای پنهان؛

* تصمیم‌های نادرست؛

* فرسایش اعتماد؛

* تضعیف انگیزه کارشناسی؛

* و در نهایت، خروج نیروهای توانمند.

تا روزی که مسئله‌ای که ماه‌ها یا سال‌ها کسی جرئت بیانش را نداشته، در قالب یک بحران خودش را نشان دهد.

آن روز دیگر نمی‌توان پرسید:

«چرا کسی قبلاً چیزی نگفت؟»

شاید گفته بود.

فقط کسی نشنیده بود.

⸻

درباره صنعت بیمه

صنعت بیمه بیش از هر چیز به صدای کارشناسی مستقل نیاز دارد.

اگر درباره ناترازی، رسوب منابع، کارمزد، شبکه فروش، پلتفرم‌های آنلاین، انتصابات یا عملکرد نهاد ناظر پرسشی وجود دارد، پاسخ درست، خاموش کردن سؤال نیست.

پاسخ درست، شنیدن سؤال و ارائه سند است.

منتقد الزاماً دشمن نیست.

گاهی منتقد، همان کسی است که پیش از وقوع بحران، خطر را دیده است.

اگر هر نقدی «تخریب» تلقی شود، اگر هر پرسشگری «ذی‌نفع» معرفی شود و اگر هر صدای متفاوتی با فشار رسانه‌ای پاسخ بگیرد، دیر یا زود فقط یک صدا باقی می‌ماند:

صدای کسانی که می‌گویند همه‌چیز خوب است.

اما صنعت بیمه با «همه‌چیز خوب است» اداره نمی‌شود.

با واقعیت اداره می‌شود.

⸻

سخن آخر

هنر مدیریت، خاموش کردن صداهای مخالف نیست؛

شنیدن صداهایی است که شنیدنشان خوشایند نیست.

از سازمانی که در آن نقد می‌شود، نترسیم.

از سازمانی بترسیم که در آن دیگر کسی چیزی نمی‌گوید.

زیرا گاهی سکوت، نشانه رضایت نیست؛ نشانه ناامیدی از شنیده شدن است.

کارشناسان مستقل و پیشکسوتان صنعت بیمه برچسب هاانتقاد صنعت بیمه کپی لینک لینک کپی شد