نمایی نزدیک از جنگ | مکران هنوز زنده است | چابهار دیگر شهری بین‌المللی نیست | «بیچاره» اینجا واقعا بی‌چاره است | اینجا مشکلی مهمتر از جنگ وجود دارد زیرا....

به گزارش اقتصادنیوز به گزارش روزنامه دنیای اقتصاد، این نخستین قسمت از روایتی طولانی است؛ روایت سفر مصطفی مسجدی‌آرانی خبرنگار گروه رسانه‌ای دنیای‌اقتصاد به جنوب ایران، از جنوب شرقی تا جنوب غربی، جایی که از شانزدهم تیرماه، به صورت کم‌وبیش مستمر آماج حملات و تجاوزهای ایالات متحده بود.

این در حالی است که این تجاوزگری زمینه‌ساز حملات انتقامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و ارتش ایران به پایگاه‌های ایالات متحده در کشورهای منطقه، از اردن در غرب تا امارات در شرق شد.

فصل اول این روایت به چابهار در استان سیستان‌وبلوچستان و جاسک در استان هرمزگان می‌پردازد. پروازی که در سیستم نبود

سفر که قرار بود آغاز شود؛ فقط یک گزینه برای رفتن از تهران به چابهار وجود داشت: اتوبوس. می‌گفت امروز راه می‌افتد و فردا، نیم ساعت قبل از اینکه بشود ۲۴ساعت می‌رسد به آنجا. با این حال یکی دو روز بعد، پروازی مستقیم آمد روی وب‌سایت‌های بلیت‌فروشی هواپیما تهران-چابهار، پرواز شماره ۱۵۲ هواپیمایی ساها. روز قبل از پرواز، خانم مهاجرانی رفت فرودگاه چابهار: برای اولین بار دیدم که برج مراقبتی وجود ندارد.

برای همین در اینکه پرواز انجام شود، شک کردم. تا کمتر از ۱۲ساعت قبل از اینکه پرواز انجام شود، نه روی سیستم پروازی اطلاعات پرواز مهرآباد آمده بود و نه روی تابلوی آنلاین فرودگاه. نهایتا، آخر شب چهارشنبه گفتند با یک ساعت تاخیر هواپیما خواهد پرید.

قیمت بلیت؟ ۱۱‌ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان. چرا؟ معلوم نیست. همان روز می‌شد از تهران تا زاهدان را با کمتر از ۶‌میلیون تومان رفت. اطلاعات پرواز گفت که باید به ترمینال یک فرودگاه مهرآباد بروم. آنجا ولی گفتند باید به فرودگاه ساها مراجعه کرد. تا به حال اسمش را نشنیده بودم. البته ساها خودش هم پیامک داده بود و آدرس را با لینک فرستاده بود، ولی به اطلاعات پرواز اعتماد کرده بودم.

به هرحال، با خرج کردن حدود ۶۰۰هزار تومان اضافی دیگر رسیدم به فرودگاه ساها؛ جایی در حوالی میدان «شیر پاستوریزه» و بزرگراه فتح تهران، ضلع جنوبی فرودگاه مهرآباد. تابلوی فرودگاه «پایانه مسافربری پروازهای پشتیبانی آجا» یا همان ارتش جمهوری اسلامی را نشان می‌داد. کارت پرواز چیزی نبود جز یک مقوای کوچک که جای صندلی را با برچسب در آن مشخص می‌کردند و بالایش نوشته …