به گزارش اقتصادنیوز، جنگ 12روزه فقط با حمله به زیرساختهای فیزیکی همراه نبود؛ شبکه بانکی کشور هم هدف حملات سایبری قرار گرفت و سیستم خدماترسانی چند بانک بهشدت مختل شد. نخستین موج حملات در اواخر خرداد ۱۴۰۴، بانک سپه و بانک پاسارگاد را هدف قرار داد. در نتیجه این حملات بسیاری از خدمات الکترونیکی از جمله همراهبانک، اینترنتبانک، خودپردازها و سامانههای پرداخت دچار اختلال یا متوقف شد و مشتریان با مشکلاتی مانند عدم دسترسی به حسابها، اختلال در پرداختها و تاخیر در تسویه تراکنشها مواجه شدند.
بنا بر گزارش مینا علیزاده در هفته نامه تجارت فردا، در این میان، اختلال در بانک سپه، بهدلیل نقش این بانک در ارائه خدمات به بخشهای مختلف اقتصادی و دولتی، بازتاب گستردهتری در کشور داشت. همزمان، مقامات و رسانههای مختلف از وقوع حملات سایبری خبر دادند و برخی گروههای هکری نیز مسئولیت بعضی از این حملات را بر عهده گرفتند. بانک مرکزی و شبکه بانکی نیز برای کاهش آثار این اختلالها، از سازوکارهای پشتیبان و اقدامات اضطراری استفاده کردند.
این رخداد نشان داد که در کنار درگیریهای نظامی، زیرساختهای حیاتی دیجیتال مانند بانکداری نیز میتوانند به هدف حملات سایبری تبدیل شوند و اختلال در آنها مستقیم بر زندگی روزمره مردم و فعالیتهای اقتصادی اثر بگذارد. یک سال بعد و در ادامه تنشهای منطقهای، چهار بانک بزرگ دولتی شامل بانک ملی ایران، بانک تجارت، بانک صادرات ایران و بانک توسعه صادرات ایران نیز هدف حمله سایبری قرار گرفتند و بار دیگر، میلیونها مشتری در انجام امور روزمره مانند خرید، انتقال وجه و پرداخت قبوض با مشکل مواجه شدند.
شورای هماهنگی بانکها سپس اعلام کرد که منشأ این اختلالها یک «حمله سایبری محدود» به زیرساخت ارتباطی مشترک این بانکها بوده است. اگرچه مقامهای بانکی تاکید کردند که دادههای مشتریان نشت نکرده و سامانههای پشتیبان فعال شدهاند، این رویدادها آسیبپذیری زیرساختهای مالی در برابر تهدیدات سایبری را آشکار کرد و ضرورت سرمایهگذاری بیشتر در امنیت سایبری، معماریهای پشتیبان و تابآوری عملیاتی شبکه بانکی را بهخوبی نشان داد. موضوع اصلی این است که پیامدهای هک چهار بانک بزرگ، هنوز بهطور کامل برطرف نشده و خدماترسانی به مشتریان همچنان با نارساییهای قابلتوجهی …
