به گزارش "ورزش سه"، نشریه مارکا در این رابطه مینویسد: احترام به سایر باشگاهها به این معنا نیست که هر کدام کارتهای خود را به صورت مستقل بازی نکنند، بهویژه در مورد بازیکنان تیمهای ثالث. بهترین نمونه آن چیزی است که در عملیات جذب دیومانده رخ داد یا آنچه در طول جام جهانی برای کوکوریا یا برناردو سیلوا و رئال مادرید اتفاق افتاد؛ اقداماتی سریع، مشخص و در کمال پنهانکاری که در آنها اراده و خواست بازیکن تعیینکننده بوده است.
در پاریس به هیچ وجه خوشایند نبود که بازیکن ساحل عاجی دست روی باشگاه سپیدپوش بگذارد، آن هم در حالی که لوئیس انریکه روی حضور این بازیکن سابق لگانس در ترکیبش حساب کرده بود تا او را جایگزین بارکولا کند که قراردادش را تمدید نمیکند.
در این مورد، رقابتی برای جذب یک بازیکن وجود داشت که هر دو باشگاه در شرایطی برابر آغاز کردند و رئال مادرید برنده آن شد؛ همین و بس.
پاری سن ژرمن برای توجیه کنار کشیدن خود از این رقابت، از ارقام سرسامآوری صحبت میکند که مانع از رعایت عقل سلیم و سیستم مالی آنها شده است، در حالی که آنچه آنها را مجبور به خداحافظی کرد، تصمیم خود بازیکن بود.
واقعیت این است که این بار پول دلیل اصلی پاسخ مثبت دیومانده به رئال مادرید نبوده است؛ هرچقدر هم که بخواهند اتفاقات را پشت یک مذاکره سریع برای بازیکنی پنهان کنند که اگرچه در فصل ۲۵-۲۰۲۴ در لگانس حضور داشت، اما شکوفایی نهایی او فصل گذشته در بوندسلیگا و در لایپزیش رخ داد، درست مانند بسیاری از بازیکنان دیگر نظیر گواردیول، ششکو یا سوبوسلای.
مبلغ ۱۲۰ میلیون یورویی که این معامله با آن بسته خواهد شد (همه چیز توافق شده است) رقمی بسیار نزدیک به پیشنهادی است که باشگاه پاریسی ارائه داده بود. پاری سن ژرمن به ایجنتهای او اشاره میکند، اما آنچه در واقعیت رخ داده این است که باشگاه سپیدپوش هدف خود را تعیین کرد، مدیرانش سفر کردند، کادر فنی تماس گرفتند و در گفتگوهای رو در رو توانستند تعهد بازیکن را برای پایهریزی این انتقال با باشگاه آلمانی به دست آورند.
بین پاری سن ژرمن و بازیکن مذاکراتی وجود داشت و مواضع به هم نزدیک بود، اما هرگز تعهد امضا شدهای در کار نبود. با این رفتارهای پاریسیها، انگشت اتهام به سمت شرکت مدیر برنامهها …
