هر طور شده می‌خواستند مسی صعود کند

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، 

در میان لیگ‌های خارجی که بازیکنان ایرانی در آن فعالیت می‌کنند، نام لیگ عراق برای مخاطبان فوتبال ایران تازگی دارد. هرچند پیش از این نیز برخی بازیکنان ایرانی به‌صورت مقطعی راهی فوتبال عراق شده بودند، اما حالا شرایط متفاوت است و حضور چهره‌های شناخته‌شده ایرانی، توجه بیشتری را به این لیگ جلب کرده است.

در گذشته، بیشتر بازیکنان ایرانی که به عراق می‌رفتند، به دلیل نزدیکی جغرافیایی و فرهنگی با این کشور راهی لیگ عراق می‌شدند؛ اما حالا داستان تغییر کرده است. حضور مربیان و بازیکنان ایرانی باعث شده فوتبال عراق به یکی از گزینه‌های قابل توجه برای فوتبالیست‌های کشورمان تبدیل شود.

فوتبال در عراق شباهت‌های زیادی به ایران دارد. این رشته در فرهنگ مردم این کشور ریشه دارد و هواداران نیز ارتباط عمیقی با تیم‌های محبوب خود دارند. شاید لیگ عراق از نظر امکانات و کیفیت فنی قابل مقایسه با لیگ‌های عربستان، قطر و امارات نباشد، اما شور و هیجان روی سکوها و علاقه هواداران به فوتبال، فضای متفاوتی را در این کشور ایجاد کرده است. از منصوریان تا گل‌محمدی؛ موج تازه ایرانی‌ها

روند حضور چهره‌های ایرانی در لیگ عراق فصل گذشته با حضور علیرضا منصوریان روی نیمکت الطلبه آغاز شد؛ اتفاقی که نشان داد فوتبال عراق می‌تواند برای مربیان ایرانی نیز یک مقصد جدی باشد.

این روند در فصل جدید سرعت بیشتری گرفته است. یحیی گل‌محمدی، سرمربی سابق پرسپولیس، هدایت دهوک عراق را بر عهده گرفته تا حالا دو مربی شناخته‌شده فوتبال ایران در لیگ این کشور فعالیت کنند.

حضور گل‌محمدی در کنار منصوریان تنها بخش کوچکی از این موج تازه است. برخی بازیکنان شاغل در لیگ برتر ایران نیز با توجه به حضور این مربیان، راهی فوتبال عراق شده‌اند تا تجربه جدیدی را در دوران حرفه‌ای خود دنبال کنند.

به نظر می‌رسد لیگ عراق در حال فاصله گرفتن از تصویری است که پیش از این به‌عنوان مقصدی موقت برای برخی بازیکنان ایرانی داشت. حضور مربیان باتجربه و بازیکنان ایرانی می‌تواند این لیگ را به مقصدی جدی‌تر برای فوتبالیست‌های کشورمان تبدیل کند؛ مسیری که اگر ادامه پیدا کند، نام لیگ عراق در فوتبال ایران دیگر چندان غریبه نخواهد بود.

انتهای پیام/

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ لیونل مسی در سال‌های اخیر فعالیت‌های خود را فراتر از زمین فوتبال گسترش داده و در چند کشور به دنیای مالکیت باشگاه‌ها نیز وارد شده است.

مسی در آمریکا برای اینتر میامی بازی می‌کند و طبق گزارش‌های منتشرشده، این امکان را دارد که پس از پایان دوران بازی، به یکی از مالکان باشگاه تبدیل شود.

در آرژانتین نیز خانواده مسی مدیریت باشگاه لئونس د روساریو را بر عهده دارند؛ تیمی که در دسته چهارم فوتبال این کشور فعالیت می‌کند.

در اروگوئه، مسی به همراه لوئیس سوارز مالک مشترک دپورتیوو ال‌اس‌ام است. این تیم در سال ۲۰۲۵ قهرمان دسته چهارم شد و اکنون در دسته سوم حضور دارد.

در اسپانیا نیز نام مسی با باشگاه یوای کرنیا گره خورده است؛ تیمی از دسته پنجم که با خرید آن، پروژه‌هایی برای توسعه امکانات تمرینی و فوتبال زنان دنبال می‌شود.

به این ترتیب، فعالیت‌های فوتبالی مسی دیگر تنها به دوران بازی او محدود نمی‌شود و این ستاره آرژانتینی در حال ساختن یک مجموعه ورزشی و تجاری در کشورهای مختلف است.

به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، اگر قرار باشد مسیر بنیامین فرجی را تنها با تعداد مدال‌هایش اندازه بگیریم، بخش مهمی از داستان او را از دست داده‌ایم. اتفاق مهم درباره این بازیکن ۱۶ ساله، فقط برنز مالمو یا مدال‌هایی که پیش از آن به دست آورده نیست؛ مسئله اصلی این است که فرجی خیلی زودتر از سن معمول، خود را وارد رقابت با بازیکنانی کرده که سال‌ها تجربه حضور در بالاترین سطح تنیس روی میز جهان را دارند.

در اسمش جوانان اروپا در مالمو، فرجی در رده زیر ۱۹ سال به میدان رفت و در مسیر رسیدن به نیمه‌نهایی از فرانچسکو ترویزان ایتالیایی، آنتوان نوآرو فرانسوی، دومینیکاس ساموئلیوس دانمارکی، هونگ چه‌ین از چین‌تایپه و تیاگو آبیودون پرتغالی عبور کرد. پنج پیروزی متوالی او را به جمع چهار بازیکن پایانی رساند. جایی که در یک مسابقه نزدیک و هفت‌گیمه، با نتیجه ۴ بر ۳ مقابل ریوسه‌ای کاواکامی از ژاپن شکست خورد و به مدال برنز رسید. این مدال، نخستین مدال ایران در اسمش جوانان اروپا بود.

اما شاید مهم‌تر از خود مدال، تصویری باشد که این مسابقات از فرجی ارائه کرد. او در شرایطی در یک تورنمنت زیر ۱۹ سال تا نیمه‌نهایی پیش رفت که هنوز از نظر سنی در ابتدای این رده قرار دارد. چنین عملکردی نشان می‌دهد که فرجی برای موفقیت در رده‌های پایه صرفاً به اختلاف سنی یا تجربه بیشتر متکی نیست؛ او توانایی رقابت فنی با بازیکنان بزرگ‌تر را پیدا کرده است.

این ویژگی البته در مالمو برای نخستین بار دیده نشد.

نام بنیامین فرجی از سال ۲۰۲۴ جدی‌تر در سطح بین‌المللی مطرح شد. زمانی که در ۱۴ سالگی در مسابقات قهرمانی آسیا مقابل وانگ چوچین، ستاره سرشناس چین، به پیروزی رسید. همان سال، فرجی در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان نیز به مدال برنز رسید،مدالی که به عنوان نخستین برنز انفرادی ایران در این رقابت‌ها ثبت شد.

فرجی در سال ۲۰۲۵ نیز نشان داد موفقیتش مقابل یک ستاره بزرگسال اتفاقی نبوده است. او در مسابقات قهرمانی آسیا برابر لین شی‌دونگ، یکی دیگر از چهره‌های مطرح تنیس روی میز چین، به پیروزی رسید و بار دیگر توجه‌ها را به خود جلب کرد.در بازی‌های آسیایی جوانان بحرین نیز فرجی به مدال برنز انفرادی رسید.

وجه مشترک این نتایج را باید در نوع بازی فرجی جست‌وجو کرد. او بازیکنی نیست که صرفاً منتظر اشتباه حریف بماند. تلاش برای در اختیار گرفتن ابتکار عمل، بازی رو به جلو و تمایل به تحمیل ریتم مسابقه از ویژگی‌هایی است که باعث شده فرجی بتواند مقابل بازیکنان باتجربه‌تر نیز وارد نبردی برابر شود.

البته این مسیر بدون نقص نیست. بازی در بالاترین سطح تنیس روی میز به جز کیفیت ضربات، نیازمند مدیریت جزئیات است؛ از تصمیم‌گیری در چند امتیاز پایانی گرفته تا کنترل فشار روانی، تغییر تاکتیک در جریان مسابقه و حفظ کیفیت بازی زمانی که حریف ریتم اولیه را از بین می‌برد.

نیمه‌نهایی مالمو دقیقا از همین زاویه قابل بررسی است. فرجی تا گیم هفتم برابر کاواکامی پیش رفت و در نهایت شکست خورد. بنابراین فاصله او با فینال نه یک اختلاف بزرگ، بلکه مجموعه‌ای از جزئیات در یک مسابقه نزدیک بود. همین مسابقه می‌تواند برای فرجی بیش از یک شکست، یک تجربه فنی مهم باشد.

نکته امیدوارکننده برای تنیس روی میز ایران این است که این تجربه‌ها در سن ۱۶ سالگی به دست می‌آیند. فرجی هنوز در مرحله‌ای از دوران حرفه‌ای خود قرار دارد که می‌تواند بخش‌های مختلف بازی‌اش را تکمیل کند؛ از ثبات بیشتر در مسابقات بزرگسالان تا افزایش تجربه تاکتیکی و توانایی مدیریت مسابقات طولانی و پرفشار.

در واقع، شاید بهتر باشد مدال برنز مالمو را نه به عنوان مقصد، بلکه به عنوان یکی از ایستگاه‌های مسیر فرجی ببینیم. او پیش از این مقابل وانگ چوچین و لین شی‌دونگ برنده شده، در نوجوانان جهان مدال گرفته، در بازی‌های آسیایی جوانان روی سکو رفته و حالا در اروپا نیز در رده‌ای بالاتر از سن واقعی خود به نیمه‌نهایی رسیده است.

برای تنیس روی میز ایران، ارزش این مسیر در همین نکته خلاصه می‌شود. فرجی دیگر صرفاً یک استعداد آینده‌دار نیست که باید منتظر رسیدن روزهای بزرگش ماند. او همین حالا در حال ساختن تجربه‌ای است که می‌تواند پایه دوران بزرگسالانش باشد و شاید تا ۲۰ سال آینده بشود روی این قهرمان حساب کرد.

مدال مالمو یک برنز است، اما پیامی که پشت آن قرار دارد بزرگ‌تر از رنگ مدال است. اینکه تنیس روی میز ایران بازیکنی ۱۶ ساله دارد که از رقابت با هم‌نسلان خود عبور کرده و حالا در حال نزدیک شدن به سطحی است که نام‌های بزرگسال جهان در آن حضور دارند.

انتهای پیام/