تیم فوتبال سپاهان در دو بازی ابتدایی پیشفصل خود، ابتدا مقابل فولاد به نتیجه تساوی بدون گل دست یافت و سپس توانست گلگهر را با نتیجه یک بر صفر مغلوب کند. تنها گل سپاهان در این دو مسابقه تدارکاتی توسط احسان حاجصفی با شوتی از فاصله دور به ثمر رسید. این عملکرد باعث شده مسئله انتخاب مهاجم اصلی تیم برای محرم نویدکیا به یک چالش جدی تبدیل شود. چالش انتخاب مهاجم اصلی
در دیدار مقابل فولاد، نویدکیا از علی خدادادی بهعنوان مهاجم نوک استفاده کرد. خدادادی بازیکنی سریع و پرانرژی است، اما تخصص او در پست وینگر قرار دارد. فصل گذشته نیز به طور موقت و در شرایط خاص ترکیب، وظیفه بازی بهعنوان مهاجم را برعهده گرفت. در دومین دیدار برابر گلگهر، رضا جعفری در نقش مهاجم نوک در سیستم ۴-۲-۳-۱ به میدان رفت و یک نیمه در این پست بازی کرد.
رضا جعفری قابلیتهای لازم برای بازی در مرکز خط حمله را دارد، اما ویژگیهای او با یک مهاجم هدف کلاسیک تفاوت اساسی دارد. او با قد ۱۷۷ سانتیمتر، بیشتر به عنوان مهاجمی متحرک عمل میکند. توانایی او در حرکت به کنارهها، جاگیری پشت مدافعان، و استفاده از فضا برجسته است، اما کمتر در تمام طول بازی پشت به دروازه میان مدافعان میایستد یا در نبردهای هوایی برتری دارد. راهکارهای ممکن برای خط حمله سپاهان
این مسئله به معنای عدم توانایی جعفری در این پست نیست، بلکه نیاز به هماهنگی با نقش وینگرها و هافبکهای هجومی دارد تا با حرکتهای بدون توپ، جای خالی او را در محوطه جریمه پر کنند. در غیر این صورت، عقب آمدن جعفری برای دریافت توپ ممکن است موجب خالی شدن محوطه در هنگام ارسال از جناحها و کاهش تاثیرگذاری تیم شود.
یک گزینه دیگر برای سپاهان استفاده از سیستم ۴-۴-۲ است. در این آرایش، کاوه رضایی میتواند بهعنوان مهاجم مرکزی بازی کند و رضا جعفری با آزادی بیشتر کنار او بهعنوان مهاجم دوم ایفای نقش کند. این نقش با ویژگیهای جعفری سازگارتر است و به او اجازه میدهد بدون درگیری دائمی با مدافعان به توپهای دوم دست یابد و فرصتهای بیشتری برای گلزنی خلق کند.
در حال حاضر، باتجربهترین گزینه سپاهان …
