به گزارش سایت دیدبان ایران، بدن انسان با افزایش سن و همچنین با ابتلا به بیماریهای مزمن که تحرک را محدود میکنند، تودهی عضلانی خود را از دست میدهد. گروهی از دانشمندان برای یافتن درمانی بالقوه برای این تحلیلرفتگی عضلانی، به نوعی از سلولهای بنیادی به نام سلولهای ماهوارهای روی آوردهاند. سلولهای ماهوارهای در اطراف رشتههای عضلات اسکلتی قرار دارند و نقش حیاتی در بازسازی عضلات ایفا میکنند. ماهیچهها در حین استفاده، آسیبهای میکروسکوپی متحمل میشوند و همین آسیب، سلولهای ماهوارهای را به تکثیر و بازسازی بافت عضلانی فرا میخواند. با افزایش سن، این سلولهابه خوبی فعال نمیشوند و درنتیجه، عضلات تحلیل میروند.
اکنون پژوهشی جدید نشان میدهد که شاید بتوان سلولهای ماهوارهای را از حالت خاموش خارج و دوباره فعال کرد. کلید این فرآیند، پروتئینی به نام فاکتور رشد سلولهای کبدی (HGF) است که هنگام پارگی عضلات در حین ورزش آزاد میشود و با اتصال به گیرندههای روی سلولهای ماهوارهای، آنها را فعال میسازد.
با بالا رفتن سن، سلولهای بنیادی که وظیفه ترمیم عضلات را دارند، به خوبی عمل نمیکنند و به همین دلیل عضلات ضعیف میشوند
مطالعات قبلی نشان داده بود که HGF در موشهای پیر به خوبی کار نمیکند، زیرا ساختار آن توسط ترکیبی شیمیایی به نام پراکسینیتریت (peroxynitrite) تغییر میکند. این تغییر که نیتراسیون نام دارد، باعث میشود HGF نتواند به خوبی به گیرندهی خود روی سلولهای ماهوارهای متصل شود.
پراکسینیتریت از واکنش رادیکالهای آزاد نیتروژن و اکسیژن تولید میشود که در طول متابولیسم طبیعی بدن ایجاد میشوند، اما سطح آنها با افزایش سن بالا میرود. در نتیجه، حتی اگر مقدار خودِ HGF کاهش نیابد، سلولهای ماهوارهای نمیتوانند به طور مؤثر برای تحریک رشد عضلات فعال شوند.
لایوساینس، در مطالعهی جدید، دانشمندان دو ترکیب را آزمایش کردند تا ببینند آیا میتوانند …
