به گزارش اطلاعات آنلاین، بارانک درختی بلند است که ارتفاع آن تا بیش از ۲۵ متر میرسد. پوست تنه آن به رنگ خاکستری تیره ولی شاخههایش به رنگ قهوهای هستند. شاخههای جوان نیز به رنگ بنفش تیره یا قرمز تیره دیده میشوند.
برگهایی به طول ۵ تا ۲۰ سانتیمتر دارد. رنگ برگ ها سبز، بدون کرک و دارای دندانههای نامنظم هستند. گل ها به صورت آذین و به قطر ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر و میوههای آن کروی تا گلابی شکل به قطر تا ۲ سانتیمتر هستند.
میوه این درخت در پاییز می رسد و طعمی شبیه رطب دارد. در ابتدا به رنگ قهوه ای تا سبز است و مزه ترشی دارد اما وقتی به رنگ سرخ در می آید رسیده و قابل خوردن است. از میوه آن در طب سنتی اروپایی برای درمان دلپیچه استفاده می کنند. در ایران و در استان مازندران از میوه بارانک برای تهیه دوشاب استفاده می شود. دوشاب نوعی عصاره غلیظ شده است که از جوشاندن برخی میوه ها بدست می آید.
بارانک از گونه های درختی کمیاب و با ارزش جنگل های هیرکانی و ارسباران به شمار می رود. در فصل بهار شکوفه می دهد و معمولاً در نواحی کوهستانی تا ارتفاع ۳۰۰۰ متری می روید. در ایران در دامنه های شمالی البرز با آب و هوای خزری از ارسباران تا پارک ملی گلستان دیده می شود.
دارای نام های محلی گوناگون در استان های گلستان، مازندران و گیلان است. در تالش «میانْز»، در بخش هایی از مازندران اَلَندَری، در رامسر و شهسوار «گارِن» و در کلاردشت به آن «الم دلی» می گویند. از نظر علمی، بارانک و اَلَندَری دو گونه جدا هستند ولی بومیان، آنها را یکی می دانند.
درختی کمیاب است که معمولاً به صورت پراکنده و در میان درختان دیگر جنگل دیده می شود. چوب آن بسیار با ارزش است و در خراطی کابرد زیادی دارد و اغلب در اروپا از چوب این درخت در ساخت آلات موسیقی، چوب بیلیارد و اشیاء تزیینی گرانقیمت استفاده می کنند. این ویژگی باعث بهره برداری و قطع بی رویه و کاهش شدید جمعیت آن شده است.
