رکود، مهمان بازار خودرو

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ موسی رضایی رئیس کل بیمه مرکزی از تسویه وام‌های دارای پوشش بیمه عمر مانده بدهکار شهدای جنگ‌های تحمیلی اخیر خبر داد و گفت: تاکنون ۱۴۱۹ فقره وام به ارزش ۱۰۰۰ میلیارد ریال توسط صنعت بیمه تسویه شده و ۱۸۳ مورد نیز در حال پیگیری و انجام است.

وی اظهار داشت: در جنگ‌های اخیر کل خسارات وارد شده در رشته هواپیما بالغ بر ۱۱۲ میلیون دلار بود که تاکنون بیش از ۳۳ میلیون دلار آن پرداخت شده که این میزان در رشته کشتی به عدد ۱۴۰ میلیون دلار می رسد که ۹۰ میلیون دلار آن به زیان‌دیدگان پرداخت شده است.

رضایی با ارائه آمار مرتبط با خسارات خودروهای آسیب‌دیده در ایام جنگ، اظهار داشت: از مجموع ۴۲ هزار خودرو آسیب‌دیده تاکنون خسارات بیش از ۳۰ هزار خودرو به میزان ۳۵۰۰ میلیارد تومان از سوی صنعت بیمه، تسویه شده است./تسنیم

وقتی اسم ماموت را می‌شنوید‌احتمالاً یاد تریلر، کامیون و بطور کل خودرو می‌افتید. اما این گروه صنعتی در نمایشگاه صنعت ساختمان نشان داد که در پس خودرو، دنیای دیگری هم در این برند در حال شکل‌گرفتن است؛ دنیایی که این‌بار به‌جای موتور و گیربکس، حول محور مهندسی نما و محصولات هوشمند ساختمانی می‌چرخد.

آنچه در این نمایشگاه جلب توجه کرد حضور هم‌زمان دو زیرمجموعه گروه ماموت بود: «ماموت ساختمان» و «سازه پوشش ماموت». نکته جالب اینجاست که این دو شرکت تصادفی کنار هم نیستند؛ آن‌ها دو نیمه یک زنجیره واحدند. یکی محصول تولید می‌کند، دیگری همان محصول را به یک پروژه واقعی تبدیل می‌کند.

سازه پوشش؛ از پانل صنعتی تا Space Cabin 

سازه پوشش، شرکتی که سال‌هاست در صنعت ساختمان با تولید ساندویچ‌پانل شناخته می‌شود (در دو گرید B1 مقاوم در برابر حریق و B2 استاندارد صنعتی)، اینبار سراغ چیزی رفته که از یک برند انتظار نمی‌رفت: کانکس‌های هوشمند. همان ساختار مقاوم و سریع‌الاجرای کانکس، اما این‌بار با سیستم‌های کنترل هوشمند که تجربه استفاده از آن را به یک فضای مدرن نزدیک‌تر می‌کند.

محصول تازه‌تر این شرکت، Space Cabine، یک قدم جلوتر می‌رود: فضایی مستقل، قابل‌جابه‌جایی و کاملاً قابل‌شخصی‌سازی که هم می‌تواند اقامتگاه شخصی باشد، هم بخشی از یک مجموعه گردشگری.

ماموت ساختمان؛ نمای پیچیده و مدرن برج‌های تهران

اما تولید محصول فقط نصف داستان است. در سوی دیگر، ماموت ساختمان کاری می‌کند که این محصولات و مهندسی پیچیده‌تر، در پروژه‌های واقعی پیاده شوند، از طراحی سازه گرفته تا اجرای نمای ساختمان‌های بلندمرتبه. پروژه «سامان فراز» نمونه‌ای از این سطح از مهندسی نماست؛ حوزه‌ای که در ایران بازیگران کمی واقعاً از پس آن برمی‌آیند.

چرا این ترکیب مهم است؟

نکته اصلی این‌جاست که هیچ‌کدام از این دو شرکت به‌تنهایی داستان کامل  یا قهرمان صنعت خود نیستند. سازه پوشش محصول را می‌سازد، ماموت ساختمان آن را در دنیای واقعی اجرا می‌کند، دقیقاً همان الگویی که ماموت پیش‌تر در صنعت خودرو هم امتحان کرده بود: حضور یکپارچه همه زیرمجموعه‌های خودرویی‌اش زیر یک سقف در نمایشگاه بین‌المللی خودروی تهران.

حالا همین منطق دارد در صنعت ساختمان هم تکرار می‌شود؛ نشانه‌ای از این‌که ماموت به‌جای چند برند پراکنده دارد یک زنجیره کامل از تولید تا اجرا می‌سازد. شاید این خبر آن‌قدر که یک گجت جدید هیجان‌انگیز نباشد اما نشان می‌دهد فناوری و مهندسی پیشرفته، فقط سهم صنایع دیجیتال نیست.

تعادل |

در شرايطي كه توزيع خودرو ميان خانوارها و افراد در ايران نابرابر است و بخش قابل ‌ توجهي از تقاضاي بازار همچنان بدون پاسخ مانده، بار ديگر بحث واردات خودروهاي كاركرده سه تا پنج ساله به صدر اخبار بازار خودرو بازگشته است؛ وارداتي كه اگرچه قانون و آيين ‌ نامه آن از قبل وجود داشته، اما به گفته فعالان اين حوزه، هنوز در مرحله اجرا با ابهامات و موانع متعددي روبه ‌ رو است.

بررسي وضعيت مالكيت خودرو نشان مي ‌ دهد از مجموع حدود ۸۹.۱ ميليون خودرو، نزديك به ۳۲.۲ ميليون دستگاه در اختيار خانوارها و حدود ۵۶.۹ ميليون دستگاه در اختيار افراد قرار دارد. در ميان خانوارها نيز بيشترين تعداد مربوط به خانوارهاي داراي يك خودرو، با حدود ۱۲.۹ ميليون خانوار است و پس از آن خانوارهاي داراي دو خودرو قرار دارند. با افزايش تعداد خودرو، تعداد خانوارها به ‌ طور محسوسي كاهش مي ‌ يابد؛ موضوعي كه نشان ‌ دهنده تمركز خودرو در بخشي از جامعه و سهم بالاي خانوارهاي كم ‌ خودرو است.

در چنين بازاري، افزايش عرضه يكي از مهم ‌ ترين راهكارهاي تعديل قيمت و پاسخ به تقاضاي انباشته محسوب مي ‌ شود. حالا پس از چند سال كش ‌ وقوس، بار ديگر اعلام شده است كه امكان واردات خودروهاي سواري كاركرده با عمر سه تا پنج سال براي اشخاص حقيقي فراهم شده و سقف واردات خودروهاي سواري در سال ۱۴۰۵ نيز ۲۰ هزار دستگاه تعيين شده است.

  بر اساس اظهارات فرشاد ابراهيم ‌ پور، عضو هيات ‌ رييسه مجلس، سقف واردات خودروهاي سواري در سال جاري ۲۰ هزار دستگاه تعيين شده و خودروهاي كاركرده نيز مي ‌ توانند در اين ظرفيت وارد كشور شوند؛ سياستي كه با هدف افزايش رقابت، تنوع انتخاب براي خريداران و پاسخ به بخشي از تقاضاي انباشته بازار دنبال مي ‌ شود.

يكي از نكات مهم اين طرح، امكان تأمين ارز از محل سپرده ارزي متقاضي يا ارز متعلق به ديگران است؛ رويكردي كه در صورت اجراي صحيح مي ‌ تواند وابستگي واردات به ارز دولتي را كاهش داده و مسير مشاركت اشخاص حقيقي را  باز كند.

با اين حال، اجراي اين طرح تنها به صدور مجوز واردات محدود نمي ‌ شود و موضوع خدمات پس از فروش و تأمين قطعات نيز اهميت زيادي دارد. ابراهيم ‌ پور با اشاره به فعاليت بسياري از واردكنندگان با تيراژ پايين، بر ضرورت تسهيل ايجاد شبكه خدمات پس از فروش تأكيد كرده است؛ چراكه نبود ارتباط مستقيم با شركت ‌ هاي مادر و دشواري تأمين ارز قطعات يدكي مي ‌ تواند در ادامه به مشكل مصرف ‌ كنندگان تبديل شود. از سوي ديگر، خودروهاي وارداتي احتمالا بايد ضوابطي از جمله محدوديت سني، حجم موتور، استاندارد آلايندگي يورو ۵ به بالا و تأييديه ‌ هاي سازمان ملي استاندارد و سازمان حفاظت محيط زيست را رعايت كنند. همچنين احتمال اعمال محدوديت براي خودروهاي راست ‌ فرمان و برخي برندها نيز وجود دارد. در نهايت، اگرچه واردات خودروهاي كاركرده مي ‌ تواند به افزايش عرضه و رقابت در بازار كمك كند، اثر واقعي آن به نحوه اجراي طرح، ميزان تعرفه، تأمين قطعات و دسترسي واقعي متقاضيان به فرآيند واردات بستگي خواهد داشت.

  قانون هست، اما اجرا  نمي ‌ شود

مهدي دادفر، دبير انجمن واردكنندگان خودرو، معتقد است واردات خودروهاي كاركرده موضوع جديدي نيست و قانون آن از قبل وجود داشته، اما تاكنون اجرايي نشده است.

به گفته او، وزارت صمت هنوز آيين ‌ نامه اجرايي، دستورالعمل ‌ ها، حدود و ثغور واردات، نحوه تأمين ارز و شيوه تعيين ارزش خودروهاي وارداتي را به ‌ صورت روشن مشخص نكرده است. دادفر تأكيد مي ‌ كند حتي واردات خودروهاي صفركيلومتر نيز همچنان با بروكراسي ‌ هاي اداري و مشكلاتي مانند تعيين ارزش خودرو و دريافت مجوز ترخيص مواجه است و در چنين شرايطي، اجراي طرح واردات خودروهاي كاركرده بدون تعيين يك چارچوب مشخص مي ‌ تواند با مشكلات بيشتري روبه ‌ رو  شود. او همچنين به ابهام درباره واردكنندگان اشاره كرده و اين پرسش را مطرح مي ‌ كند كه آيا اشخاص حقيقي و حقوقي عملا  امكان واردات خواهند داشت، چه تعداد خودرو مشمول اسقاط مي ‌ شود و تعرفه و عوارض واردات به چه ميزان خواهد  بود. اين ابهامات در حالي مطرح مي ‌ شود كه به گفته دادفر، سياستگذاري در حوزه خودرو از انسجام كافي برخوردار نيست. از يك سو هزينه ‌ هاي واردات افزايش پيدا مي ‌ كند و از سوي ديگر از رشد قيمت خودرو گلايه مي ‌ شود؛ در حالي كه همزمان بحث افزايش تعرفه برخي خودروهاي وارداتي نيز مطرح است.

  تعرفه؛ تعيين ‌ كننده سرنوشت كاركرده ‌ ها

در ميان تمام ابهامات موجود، تعرفه واردات مي ‌ تواند مهم ‌ ترين عامل در تعيين ميزان اثرگذاري خودروهاي كاركرده بر بازار باشد. اگر يك خودروي مدل ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ با قيمت حدود ۱۰ هزار دلار وارد كشور شود، اما پس از اعمال تعرفه و ساير هزينه ‌ ها قيمت آن به شكل قابل ‌ توجهي افزايش يابد، بخش مهمي از مزيت قيمتي آن از بين خواهد رفت. به همين دليل، واردات كاركرده تنها زماني مي ‌ تواند براي  مصرف ‌ كننده جذاب باشد كه  هزينه ‌ هاي واردات متناسب با قيمت خودرو تعيين  شود. از سوي ديگر، محدوديت ‌ هايي مانند حجم موتور، استاندارد آلايندگي يورو ۵ به بالا، تأييديه سازمان ملي استاندارد و سازمان حفاظت محيط زيست، ممنوعيت خودروهاي راست ‌ فرمان و احتمال محدوديت براي برخي برندها نيز مي ‌ تواند دامنه خودروهاي قابل ورود را مشخص كند.مساله ديگري كه مي ‌ تواند اجراي اين طرح را با چالش مواجه كند، خدمات پس از فروش و تأمين قطعات است. بسياري از واردكنندگان فعلي با تيراژ پايين فعاليت مي ‌ كنند و ايجاد شبكه گسترده خدمات پس از فروش براي آنها از نظر اقتصادي دشوار است. نبود ارتباط مستقيم با شركت مادر و مشكلات تأمين ارز قطعات يدكي نيز مي ‌ تواند اين مساله را تشديد كند.در نتيجه، حتي اگر خودروهاي كاركرده وارد كشور شوند، بدون ايجاد سازوكار مناسب براي تأمين قطعه و خدمات، ممكن است بخشي از مزيت اين خودروها براي مصرف ‌ كننده از بين برود و در نهايت نارضايتي جديدي در بازار شكل بگيرد.

  ۲۰ هزار دستگاه؛ كافي يا ناكافي؟

با وجود تمام اين مسائل، سقف ۲۰ هزار دستگاهي واردات در سال ۱۴۰۵ نشان مي ‌ دهد حتي در صورت اجراي كامل طرح، نبايد انتظار داشت خودروهاي كاركرده به ‌ تنهايي بازار را متحول كنند. اين تعداد در مقايسه با ابعاد بازار خودرو و تقاضاي انباشته كشور محدود است، اما مي ‌ تواند به افزايش تنوع، ايجاد رقابت و پاسخ به بخشي از تقاضاي موجود كمك كند.از همين منظر، بر يك پرسش اساسي قابل طرح است: اگر قانون و آيين ‌ نامه واردات خودروهاي كاركرده وجود دارد، چرا اجراي آن تاكنون با چنين كندي همراه بوده است؟ به اعتقاد او، زماني كه افزايش عرضه يكي از نيازهاي اصلي بازار براي تعديل قيمت ‌ هاست، بايد مشخص شود چه موانعي همچنان بر سر راه واردات قرار دارد.در نهايت، مساله اصلي ديگر «آزاد شدن» يا «آزاد نشدن» واردات خودروهاي كاركرده نيست؛ چراكه اصل اين واردات پيش ‌ تر در قانون پيش ‌ بيني شده است. آنچه بازار انتظار دارد، تعيين دقيق قواعد، تعرفه ‌ هاي منطقي، مشخص شدن نحوه تأمين ارز و ثبت سفارش، تعيين تكليف واردكنندگان و ايجاد امكان خدمات پس از فروش است.به بيان ديگر، بازار خودرو ديگر به اعلام دوباره واردات نياز ندارد؛ آنچه بايد اتفاق بيفتد، عبور خودروهاي كاركرده از مسير قانون و رسيدن واقعي آنها به بازار است. تنها در اين صورت مي ‌ توان درباره اثر اين سياست بر قيمت، رقابت و تقاضاي انباشته خودرو قضاوت كرد.