اقتصاد ایران همچنان با منطق کارخانه، مالکیت و انباشت سرمایه اداره میشود. منطقی که توسعه را در گسترش ظرفیت تولید و مصرف بیشتر منابع جستوجو میکند. اما اقتصاد جهانی سالهاست وارد مرحلهای تازه شده است. مرحلهای که در آن ارزش، نه از «داشتن»، بلکه از «اتصال»، «اشتراکگذاری» و «بهرهبرداری هوشمندانه از منابع» خلق میشود. این همان نقطهای است که اقتصاد اشتراکی را از اقتصاد صنعتی متمایز میکند.
