روزگاری نهچندان دور، دری بود که همیشه به روی مهمان باز میماند. سفرهای که با یک دیس برنج و یک قابلمه خورش،ده نفر را دور خودش جمع میکرد و کسی حساب و کتابش را نگه نمیداشت. مهمانی نه یک رویداد، که یک عادت بود. عادتی که پیوندهای فامیلی را زنده نگه میداشت، کدورتها را آب میکرد و تنهایی را از خانهها بیرون میراند.
