رکود صنعت هتلداری تنها نتیجه جنگ اخیر نیست. فعالان این صنعت میگویند زنجیرهای از حوادث طبیعی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در سالهای گذشته، فرصت بازسازی و بازگشت به شرایط عادی را از هتلها گرفته است. هنوز خسارت یک بحران جبران نشده، بحران دیگری از راه رسیده و بار تازهای بر دوش واحدهای اقامتی گذاشته است. در این میان، کاهش سفر بخشی از مسئلهای بزرگتر است؛ هزینههای جاری هتلها بالا رفته، اما درآمد آنها بهاندازهای نیست که بتوانند حقوق کارکنان، بیمه، مالیات، قبوض انرژی و هزینههای نگهداری و نوسازی را تأمین کنند.
در چنین وضعیتی، حمایت مالی و کاهش فشارهای دولتی، کمترین انتظاری است که فعالان صنعت گردشگری دارند. آخرین روز تیرماه، در مراسم امضای تفاهمنامه میان وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی و وزارت امور اقتصادی و دارایی، «سیدعلی مدنیزاده»، وزیر اقتصاد، حمایت از کسبوکارهای آسیبدیده در شرایط اضطراری ناشی از جنگ و احیای گردشگری در دوره پساجنگ را هدف اصلی این توافق اعلام کرد.
او از تشکیل کارگروه بازسازی و نوسازی در معاونت سیاستگذاری اقتصادی این وزارتخانه خبر داد؛ کارگروهی که قرار بود با حضور معاونتها و سازمانهای مرتبط، از جمله بانکها، سازمان امور مالیاتی، سازمان بورس و اوراق بهادار، بیمه مرکزی و دیگر نهادها فعالیت کند. به گفته او، در این کارگروه با همکاری دستگاههایی همچون وزارت میراثفرهنگی، معاونت علمی و فناوری ریاستجمهوری و همینطور وزارت صنعت، معدن و تجارت، «برنامهریزی دقیقی» انجام شده است تا با استفاده بهینه از منابع محدود، «حمایتی مؤثر و هدفمند» از بخشهای آسیبدیده صورت گیرد.
بااینحال، هتلداران معتقدند تا زمانی که تفاهمنامهها به تعویق مالیات و بیمه، پرداخت تسهیلات کمبهره یا کاهش هزینههای تحمیلشده به هتلها منجر نشوند، تأثیری بر وضعیت این صنعت نخواهند داشت. ادامه این وضع بدون حمایت دولت ممکن نیست
وضعیت هتلداران استان فارس از زمان سیل سال ۱۳۹۸ و پس از آن، شیوع ویروس کرونا، دیگر سروسامان نیافت. درآمد هتلهای این استان همچنان پایین است و سود بسیار اندکی نصیب آنها میشود. سلسله اتفاقات و حوادث کشور به تداوم این شرایط منجر شده است. «سیدحسن سیادتیان»، رئیس جامعه هتلداران استان فارس نیز این بحرانهای پیدرپی را فشارهای سنگینی میداند که همچون وزنهای بر دوش هتلداران قرار گرفتهاند.
او به «پیام ما» میگوید: «از سال ۱۳۹۸ و پس از وقوع سیل فروردینماه در شیراز، صنعت هتلداری این استان با بحرانهای پیاپی روبهرو بوده است. پس از آن نیز همهگیری کرونا، ناآرامیهای اجتماعی و در نهایت جنگ، فشارهای سنگینی به هتلداران وارد کرد و خسارتهای متعددی به این بخش زد.»
ساختمان، تجهیزات و نیروی انسانی هتلها برای فعالیتی مشخص آماده شده و تعطیلی یا رکودشان، بخشی از زیرساخت گردشگری هر شهر را از بین میبرد. به همین دلیل، هتلداران تأکید میکنند که حمایت از این واحدها بهمعنای حفظ سرمایهها و زیرساختهای گردشگری کشور است.
سیادتیان دراینباره میگوید: «هتلها از جمله سرمایههای ملی کشورند و برخلاف بسیاری از واحدهای تجاری، امکان تغییر کاربری ندارند. ممکن است یک واحد تجاری در مدت کوتاهی تغییر کاربری دهد، اما هتلها چنین امکانی ندارند. هتل یکی از زیرساختهای اصلی گردشگری و از نمادهای هر شهر است و به همین دلیل، حفظ و نگهداری آن اهمیت ویژهای دارد.»
مشکل اصلی، نبود حمایت دولت از هتلداران است. در اوضاع بحرانی، مانند جنگ، انتظار میرود دولت برای حفظ این صنعت و جلوگیری از تعطیلی واحدهای اقامتی وارد عمل شود.
رئیس جامعه هتلداران استان فارس تأکید میکند: «بسیاری از هتلهای موجود به بازسازی، نوسازی و بهروزرسانی نیاز دارند، اما تاکنون حمایت مؤثری از سوی دولت برای تحقق این موضوع صورت نگرفته است. پرداخت تسهیلات کمبهره میتواند به هتلداران کمک کند تا این سرمایههای ملی را حفظ کنند و به استانداردهای روز نزدیک شوند.»
او ادامه میدهد: «حتی در دورههایی که کشور با شرایط بحرانی، از جمله جنگ، مواجه بوده است، حمایتهایی که انتظار میرفت از سوی دستگاههای مسئول انجام شود، عملی نشد. برای نمونه، هتلداران سهم بیمه بیکاری را پرداخت کردهاند، اما برخی حمایتهای پیشبینیشده برای چنین شرایطی اجرایی نشد.»
به گفته سیادتیان، بخش خصوصی با وجود همه مشکلات تلاش کرده است تابآوری خود را حفظ کند، اما ادامه این وضعیت بدون حمایت دولت دشوار خواهد بود: «همانگونه که دولت از بخشهایی مانند کشاورزی و صنعت حمایت میکند، لازم است صنعت گردشگری و هتلداری نیز از تسهیلات و حمایتهای لازم برخوردار شود تا بتواند فعالیت خود را حفظ کند و زیرساختهای موجود را بهروز نگه دارد.»
او میگوید: «امیدواریم با پایان یافتن جنگ تحمیلی، ازسرگیری روابط بینالمللی و بازگشت گردشگران خارجی، صنعت گردشگری دوباره رونق بگیرد. اما حتی اگر این شرایط فراهم شود، هتلهایی که امروز بهدلیل کمبود منابع مالی امکان بازسازی و نوسازی نداشتهاند، با مشکلات جدی مواجه خواهند شد. توان مالی فعالان این بخش نیز در سالهای اخیر بهشدت کاهش یافته است.» چهل هتل فارس ناچار به تعطیلی شدند
کاهش مسافر، تنها به افت درآمد هتلها منجر نشده است. برخی واحدهای اقامتی در دورهای که باید فصل اوج فعالیتشان باشد، ناچار به تعطیلی شدهاند. بااینحال، جامعه هتلداران فارس میگوید برای حفظ نیروی انسانی تخصصی هتلها تلاش کرده است.
سیادتیان درباره تعدیل نیرو در هتلها میگوید: «با وجود اینکه اوج فصل کاری ما از اسفندماه ۱۴۰۳ تا پایان اردیبهشت ۱۴۰۴ بود، در همین دوره حدود ۴۰ هتل استان، از جمله تعدادی از هتلهای بزرگ، ناچار به تعطیلی شدند. بااینحال، جامعه هتلداران تلاش کرد هیچیک از نیروهای خود را تعدیل نکند و حقوق کارکنان را پرداخت کند.» نیروی انسانی را اخراج نکردیم
نیروی انسانی یکی از سرمایههای اصلی صنعت هتلداری است. اگر کارکنان یک هتل رفتار دلنشین و مهماننوازانهای نداشته باشند، حتی لوکسترین هتل دنیا نیز در جذب و حفظ مسافر با مشکل مواجه خواهد شد. به همین دلیل، بسیاری از هتلداران استان فارس، برخلاف برخی استانهای دیگر، نیروهای خود را اخراج نکردند.
رئیس جامعه هتلداران استان فارس تأکید میکند: «نیروی انسانی در صنعت هتلداری، نیرویی کاملاً تخصصی است. کارکنان هتلها سالها آموزش دیدهاند و بهصورت مستمر در دورههای آموزشی هفتگی و ماهانه شرکت میکنند. جایگزین کردن آنها با نیروی جدید آسان نیست و آموزش یک نیروی تازهوارد زمان زیادی میبرد. به همین دلیل، هتلداران با وجود همه مشکلات اقتصادی از تعدیل نیرو خودداری کردند.»
حفظ کارکنان در شرایطی صورت گرفته که در کنار هزینههای ثابت، الزامهای تازهای نیز از سوی دستگاههای مختلف به هتلها تحمیل شده است. سیادتیان با اشاره به یکی از این موارد میگوید: «در همین شرایط دشوار، شرکت مخابرات از هتلهایی که سالها از شمارههای تلفن رند و متوالی استفاده میکردند، درخواست کرد برای حفظ این شمارهها مبالغی بپردازند و اعلام شد تا زمان پرداخت، خطوط تلفن وصل نخواهد شد. بسیاری از هتلها نیز ناچار شدند این مبالغ را پرداخت کنند.»
او میافزاید: «در شرایطی که هتلداران بدون تعدیل نیرو، حقوق کارکنان خود را پرداخت کردهاند و با کاهش شدید درآمد روبهرو هستند، انتظار میرود دولت از این صنعت حمایت کند، نه اینکه هر دستگاه و سازمانی هزینه یا الزام تازهای بر دوش هتلداران بگذارد.»
به گفته سیادتیان، گردشگری ایران امروز با چالشهای جدی روبهروست و بازگشت آن به شرایط مطلوب، به حمایت و برنامهریزی هماهنگ نیاز دارد: «در حالی که انتظار میرود دستگاههای مختلف به تقویت این صنعت کمک کنند، هر روز از سوی نهادی مانند مخابرات، شرکت گاز یا دستگاههای دیگر، الزامها و هزینههای تازهای به فعالان این حوزه تحمیل میشود؛ روندی که ادامه فعالیت هتلداران را دشوارتر کرده است.»
او میگوید: «متأسفانه علاوه بر مشکلات اقتصادی، هر دستگاهی بهصورت جداگانه برای هتلداران الزامها و هزینههای جدیدی ایجاد میکند. شرکتهای آب، گاز، مخابرات و دیگر دستگاهها، هرکدام برنامه و مقررات خود را دارند و هیچ هماهنگی و برنامهریزی مشخصی برای حمایت از صنعت هتلداری وجود ندارد.»
سیادتیان شرایط هتلداران ایران را با کشورهای همسایه مقایسه میکند و میافزاید: «در بسیاری از کشورهای همسایه، دولتها برای جلوگیری از رکود و تعطیلی هتلها، تسهیلات قابلتوجهی در اختیار فعالان این صنعت قرار میدهند تا بتوانند به فعالیت خود ادامه دهند، اما در ایران چنین حمایتهایی بهاندازه کافی وجود ندارد.»
رئیس جامعه هتلداران استان فارس تأکید میکند: «امیدواریم با پایان یافتن شرایط جنگی و بازگشت ثبات، دوباره امکان رونق گردشگری و ورود گردشگران خارجی فراهم شود. ما همچنان با امید به آینده فعالیت میکنیم و امیدواریم بتوانیم صنعت گردشگری را دوباره به جایگاه واقعی خود بازگردانیم.» تفاهمنامهای که آثارش دیده نمیشود
با وجود تفاهمنامه اخیر، هتلداران حتی تغییری در وضعیت مالیات، بیمه و تسهیلات مورد نیاز خود احساس نکردهاند. سیادتیان امیدوار است این توافق از مرحله امضا فراتر برود و به تصمیمهایی عملی برای کاهش فشارهای مالی منجر شود.
او میگوید: «هزینههای بیمه کارکنان نسبت به سال گذشته چندین برابر شده است و اگر پرداختها حتی با تأخیر انجام شود، جریمه نیز به آن تعلق میگیرد. این موضوع فشار مالی مضاعفی به هتلداران وارد کرده است و انتظار داریم دولت برای کاهش این هزینهها و حمایت از فعالان این صنعت تدابیری در نظر بگیرد.»
اگرچه جنگ به ساختمان هتلهای فارس خسارت مستقیمی وارد نکرد، پیامدهای اقتصادی آن بر فعالیت این واحدها اثر گذاشت. سیادتیان میگوید: «خوشبختانه هیچیک از هتلهای استان فارس در جریان حملات اخیر آسیب ندیدند. امیدواریم در آینده نیز هیچ تهدیدی متوجه هتلها و زیرساختهای گردشگری کشور نشود.» هتلهای تهران خالی از مسافر
در تهران کاهش گردشگران خارجی و افت توان مالی مسافران داخلی، اتاقهای هتلها را خالی نگه داشته است. مسافرانی که از شهرستانها به تهران میآیند، اغلب در منزل اقوام یا اقامتگاههای ارزانتر ساکن میشوند و ورود گردشگران خارجی نیز بهشدت کم شده است. هشدار برخی کشورهای همسایه به شهروندانشان درباره سفر به ایران، وضعیت هتلهای لوکس تهران را دشوارتر کرده است. برای بسیاری از شهروندان تهرانی نیز در شرایط فشار اقتصادی، اقامت تفریحی در هتل اساساً در اولویت نیست.
«محمدعلی فرخمهر»، رئیس جامعه هتلداران استان تهران، در این باره به «پیام ما» میگوید: «کاهش ورود گردشگران خارجی و افت سفرهای داخلی، صنعت هتلداری را با رکودی جدی مواجه کرده است. استقبال مردم از اقامت در هتلها نسبت به گذشته بهطور محسوسی کاهش یافته و همین موضوع باعث افت تعداد مسافران شده است.»
به گفته او، شرایط نامناسب اقتصادی، تحولات سیاسی و جنگ از مهمترین عوامل کاهش سفرها هستند. در چنین وضعیتی، گردشگران خارجی نیز تمایل کمتری به سفر به ایران دارند و این موضوع بیشترین تأثیر را بر صنعت هتلداری گذاشته است.
فرخمهر تأکید میکند: «هتلها، بهویژه هتلهای دارای درجه کیفی بالاتر، بخش عمده درآمد خود را از گردشگران خارجی تأمین میکنند. با کاهش ورود این گروه از مسافران، این هتلها بیش از دیگر مراکز اقامتی با کاهش درآمد و رکود مواجه شدهاند.»
او درباره حمایتهای دولتی میگوید: «تاکنون حمایت ویژه و مؤثری از سوی دولت برای جبران خسارتهای واردشده به صنعت هتلداری صورت نگرفته است و فعالان این حوزه همچنان با پیامدهای رکود گردشگری دستوپنجه نرم میکنند.»
به گفته رئیس جامعه هتلداران تهران، کاهش ورود گردشگران خارجی، صنعت هتلداری را بیش از بسیاری از بخشهای گردشگری تحتتأثیر قرار داده است. هتلها، بهویژه در ردههای بالاتر، بخش عمده درآمد خود را از مسافران خارجی تأمین میکنند و کاهش سفرهای بینالمللی، رکود قابلتوجهی در این حوزه ایجاد کرده است.
او میافزاید: «علاوه بر کاهش گردشگران خارجی، شرایط اقتصادی کشور نیز باعث شده بسیاری از مردم سفر و اقامت در هتل را از اولویتهای خود خارج کنند. در وضعیت فعلی، تأمین هزینههای روزمره برای خانوارها در اولویت قرار دارد و همین موضوع بر میزان سفرهای داخلی نیز تأثیر گذاشته است.»
فرخمهر تأکید میکند: «گردشگران خارجی که همچنان به ایران سفر میکنند نیز اغلب از توان مالی کمتری برخوردارند و طبیعتاً الگوی اقامت و هزینهکرد آنها با گذشته تفاوت دارد. در نتیجه، این گروه نیز نمیتوانند کاهش درآمد هتلها را جبران کنند.»
به گفته او در شهرهایی مانند تهران، بخش قابلتوجهی از مشتریان هتلها را مسافران خارجی تشکیل میدهند. از سوی دیگر، بسیاری از مسافران داخلی که از شهرستانها به تهران سفر میکنند، بهدلیل محدودیتهای اقتصادی ترجیح میدهند از اقامتگاههای ارزانتر یا مسافرخانهها استفاده کنند.
این شرایط فقط به پایتخت محدود نیست. رئیس جامعه هتلداران استان تهران میگوید: «در دیگر شهرهای کشور نیز شرایط مشابهی حاکم است و کاهش قدرت خرید مردم باعث شده حتی در سفرهای داخلی نیز تقاضا برای اقامت در هتلها نسبت به گذشته کاهش یابد. این روند، در کنار افت ورود گردشگران خارجی، صنعت هتلداری را با رکودی جدی مواجه کرده است.»
فرخمهر میگوید: «کاهش تقاضا برای اقامت در هتلها بیش از هر چیز به وضعیت اقتصادی مردم بازمیگردد. وقتی شرایط معیشتی مناسب نباشد، طبیعی است که بسیاری از افراد برای کاهش هزینههای سفر، اقامت در کمپ، چادر یا دیگر گزینههای ارزانتر را انتخاب کنند. در چنین شرایطی، هتل دیگر در اولویت مسافران قرار ندارد.» تخفیفها هم مسافر نیاورد
هتلها همزمان با افزایش هزینههای جاری، امکان بالا بردن متناسب نرخ اقامت را ندارند. برخی از آنها برای جذب مسافر تخفیف ارائه میکنند، اما هتلداران میگویند مسئله اصلی نه قیمت اتاق، بلکه کاهش تقاضا و تعداد مسافران است.
فرخمهر میافزاید: «با وجود افزایش هزینههای جاری هتلها، نرخ اقامت نسبت به سال گذشته افزایش چشمگیری نداشته است و بسیاری از هتلها حتی برای جذب مسافر تخفیف ارائه میکنند، اما مشکل اصلی کمبود تقاضاست. در حال حاضر، عرضه خدمات اقامتی وجود دارد، اما تعداد مسافران بهاندازهای نیست که این ظرفیت را پر کند.»
رئیس جامعه هتلداران استان تهران درباره گردشگران زیارتی کشورهای همسایه هم میگوید: «گردشگران عراقی همچنان به ایران سفر میکنند، اما تعداد آنها چندان زیاد نیست و بهتنهایی نمیتوانند کاهش ورود دیگر گردشگران خارجی را جبران کنند. در گذشته، گردشگران کشورهای عربی مانند کویت، بحرین و عربستان نیز برای سفرهای زیارتی به ایران میآمدند، اما تحولات سیاسی و شرایط ناشی از جنگ بر میزان سفر آنها نیز تأثیر گذاشته است.» او درباره حمایت دولت از صنعت هتلداری میگوید: «دولت نیز با محدودیتهای مالی روبهروست و طبیعتاً توان حمایت گسترده از همه بخشها را ندارد، اما صنعت گردشگری و هتلداری بهدلیل نقش مهمی که در اقتصاد و اشتغال دارد، نیازمند توجه و حمایت بیشتری است تا بتواند از شرایط دشوار کنونی عبور کند.» مشهد؛ اشغال ۴۰ تا ۵۰ درصدی یک هتل
در میان روایت هتلداران استانهای مختلف، یک هتلدار در مشهد وضعیت را بهتر ارزیابی میکند. ظرفیت اشغال هتل او بین ۴۰ تا ۵۰ درصد است؛ رقمی که در مقایسه با هتلهای برخی استانها که ظرفیت اشغالشان بر مدار صفر میچرخد، شرایط مناسبتری را نشان میدهد. بااینحال، این هتل نیز هنوز به شرایط عادی بازنگشته است.
«محمد قانعی» به «پیام ما» میگوید: «فعالیت هتلها هنوز به شرایط عادی بازنگشته است و بسیاری از واحدهای اقامتی با ظرفیت کامل فعالیت نمیکنند. در حال حاضر هتل من تنها با حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد ظرفیت در حال فعالیت است و هنوز به وضعیت پیش از بحران بازنگشتهایم.» زخم هتلهای مازندران از ویلاهای اجارهای
شرایط در مازندران شکل دیگری دارد. این استان حتی در دوره جنگ و همزمان با افزایش سفر برخی شهروندان تهرانی، نتوانست سهمی متناسب از مسافران را نصیب هتلهای خود کند. بخش قابلتوجهی از مسافران به ویلاهای شخصی و اقامتگاههای غیررسمی رفتند و هتلها از افزایش موقت سفرها بیبهره ماندند. قطعی برق، کاهش مسافر و افزایش هزینهها نیز وضعیت هتلداران این استان را دشوارتر کرده است.
«جمشید سلطانمرادی»، مدیر هتلی در این استان، به «پیام ما» میگوید: «وضعیت هتلها در مازندران بسیار نامناسب است و صنعت هتلداری با مشکلات جدی دستوپنجه نرم میکند. خسارتهای اقتصادی ناشی از جنگ و رکود گردشگری، فشار سنگینی بر فعالان این حوزه وارد کرده است.»
او میافزاید: «در جریان جنگ، بسیاری از مسافران تهرانی به مازندران سفر کردند، اما بخش قابلتوجهی از آنها بهجای اقامت در هتلها، ویلاهای شخصی را انتخاب کردند. همین موضوع باعث شد هتلها نتوانند از افزایش موقت سفرها بهرهمند شوند و همچنان با کاهش درآمد مواجه باشند.»
سلطانمرادی تأکید میکند: «اگرچه هتلها در جریان جنگ آسیب فیزیکی ندیدند، اما خسارتهای مالی بسیار سنگینی را متحمل شدند. کاهش درآمد، ادامه رکود و افزایش هزینههای جاری، شرایط فعالیت را برای هتلداران دشوار کرده است.»
برخلاف هتلداران فارس که میگویند برای حفظ نیروهای تخصصی خود از تعدیل کارکنان خودداری کردهاند، کاهش درآمد در برخی هتلهای مازندران به تعدیل نیرو منجر شده است. سلطانمرادی میگوید: «بهدلیل مشکلات اقتصادی ناچار به تعدیل بخشی از نیروهای خود شدهایم. علاوه بر این، قطعی روزانه برق، محدودیت در تأمین گاز و فشارهای ناشی از مالیات، مشکلات هتلداران را دوچندان کرده است.»
مدیر این هتل در مازندران میگوید: «تاکنون حمایت مؤثری از هتلداران صورت نگرفته و هیچ راهکار عملی برای کاهش فشارهای اقتصادی این بخش ارائه نشده است. با وجود آنکه تفاهمنامهای میان وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی و سازمان امور مالیاتی امضا شده، آثار اجرایی آن هنوز در عمل برای هتلداران محسوس نیست.»
سلطانمرادی میگوید: «با ادامه شرایط فعلی، آینده بسیاری از هتلها با ابهام روبهروست. افزایش هزینههای جاری و کاهش درآمد باعث شده ادامه فعالیت برای بسیاری از واحدهای اقامتی دشوار شود.»
او میافزاید: «هتلداران همزمان با فشارهای ناشی از مالیات، حق بیمه، عوارض شهرداری و دیگر هزینههای دولتی مواجهاند، درحالیکه درآمد آنها بهشدت کاهش یافته است. در چنین شرایطی، بسیاری از فعالان این صنعت نگران ادامه فعالیت خود هستند.» قطعی برق، خدمات هتلها را مختل کرد
بسیاری از خدمات رفاهی هتلها به برق وابسته است و قطعی پیدرپی برق، ارائه خدماتی را که مسافر هزینه آنها را پرداخته است، مختل میکند.
مدیر این هتل در استان مازندران تأکید میکند: «علاوه بر کاهش تعداد مسافران، قطعی برق نیز خدمات هتلها را با مشکل روبهرو کرده است. زمانی که برق قطع میشود، امکاناتی مانند استخر، آب گرم و دیگر خدمات رفاهی نیز از دسترس خارج میشوند و همین موضوع بر رضایت مهمانان و فعالیت هتلها تأثیر منفی میگذارد.»
او ادامه میدهد: «در شرایطی که گردشگران خارجی بهدلیل تحولات سیاسی و امنیتی کمتر به ایران سفر میکنند، هتلها با کاهش شدید تقاضا مواجه شدهاند. این در حالی است که بسیاری از واحدهای اقامتی برای جذب مسافر نیز با مشکل روبهرو هستند.»
سلطانمرادی میگوید: «حتی بخشی از گردشگران عراقی نیز بهجای اقامت در هتلها، در ویلاها و اقامتگاههای غیررسمی اسکان داده میشوند؛ موضوعی که علاوه بر کاهش درآمد هتلها، موجب میشود نظارت بر اقامت گردشگران نیز با چالشهایی همراه باشد.»
به اعتقاد او، ساماندهی ویلاها و اقامتگاههای غیررسمی میتواند هم به رونق هتلهای رسمی کمک کند و هم روند اقامت گردشگران را شفافتر سازد.
مسئلهای که در کنار اجرای حمایتهای مالی، کاهش فشار مالیات و بیمه و تأمین پایدار انرژی، بخشی از مطالبات مشترک هتلداران است؛ هتلدارانی که پس از هفت سال بحران پیدرپی، همچنان با اتاقهای خالی و هزینههایی روبهافزایش به فعالیت ادامه میدهند.
