ماجرای شنیدنی از نامه‌هایی که مردم برای رهبر شهید انقلاب می‌نوشتند + فیلم

فرهنگی

خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی، فاطمه مرادزاده: انگار قرار است ماه «مرداد» در تاریخ ایران‌زمین پیوندی با واژگان «اسیر» و «اسارت» و پیوندی عمیق‌تر با «آزاده و آزادگان و آزادگی» داشته باشد.

حکایت این پیوند اما از مرداد 1369 آغاز شد؛ وقتی خبر رسید اسرای دربندِ سلول‌های بعثِ عراق به کشور برمی‌گردند، و وقتی پای اولین گروه‌شان 26 مرداد، به خاکِ گرم وطن رسید و عشق و آرامش و امنیت دوباره سراپای وجودشان را دربرگرفت.

از آن روزگار پرالتهاب، از آن روزهای گرم و دلچسب تابستان که با عطر وجود دسته‌دسته آزادگانِ به‌میهن رسیده، مطبوع‌تر از هر تابستانی در تاریخ این سرزمین شده بود، 36 سال می‌گذرد.

مرداد امسال اما دوباره حس‌وحالی دارد شبیه همان سال‌های دور؛ آن‌وقت که یک ایران، هم دل‌نگران بود و هم لبریزِ هیجان و شادی... نگران از اینکه: «خبر راست است؟ اسرا برمی‌گردند؟ همه‌شان می‌آیند؟ حتی آنها که نام‌شان توی هیچ فهرستی نیست؟ حتی آنها که رژیم بعث وجودشان را انکار کرده و نام‌شان توی فهرست مفقودالاثرهاست؟...»

و یک ایران شاد و لبریز از هیجان بود از اینکه پس از سال‌ها چشم‌انتظاری دوباره فرزندانش را به آغوش می‌کشد؛ تو بگو حتی یک نفر... فکر بازگشت و رهایی و نجات جان یک فرزند از فرزندان ایران هم شیرین بود، چه رسد به بازگشت دهها و صدها و هزاران اسیر...

مرداد امسال هوای دلمان دوباره پر کشید سمت آن قطار اتوبوس‌های درحال حرکت؛ آن اتوبوس‌ها که پشت هم از مرزهای کشورمان وارد می‌شدند و خیابان شهرها را به بهشتی طرب‌انگیز از عطر وجودشان تبدیل کرده بودند و از پنجره‌های هر کدام‌شان دهها صورتِ رنگ‌پریده با چشمانی پرستاره به روی مردم شهر لبخند می‌زدند...

آن خیابان‌ها که اتوبوس‌های آزدگان را به آغوش کشیده و بوی اسپند و گلاب در زمین و آسمانشان پیچیده بود...

آن کاروان‌های بهشتی که مردم را دسته دسته به خیابان‌ها آورده بود و پس از 8 سال رنج و اندوهِ جنگ و ویرانی و کشتار و فراق، دوباره لبخند به لب‌هایشان و شادی روی دل‌هایشان نشانده بود...

آن اتوبوس‌های خوشبختی که ورودشان به ایران و شهرهای زیبایش از گرم‌ترین و پربرکت‌ترین ماه سال آغاز شد و تا ماه‌ها و سال‌های بعد کش آمد؛ آنها نام ایران و …

فرهنگی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، افشین علا در گفت‌وگویی درباره خاطرات خود از سرودن شعر برای رهبر انقلاب و نحوه مواجهه ایشان با آثار شاعران، به ماجرای شعری که در سال 1401 و در پی افزایش هجمه‌ها و اهانت‌ها سروده بود، اشاره کرد.

او گفت: در سال 1401، هنگامی که آن‌همه اهانت به ساحت ایشان شد، یکی از بزرگان از من تشکر کرد و گفت: ما به بسیاری از بچه‌های خودی گفتیم چرا سکوت می‌کنید؟ آقا این‌قدر مظلوم واقع شده‌اند و همه شعارها و هجمه‌ها متوجه ایشان است.

علا افزود: به تعبیر او، بسیاری از دوستان می‌گفتند: حالا صبر کنیم ببینیم اوضاع چه می‌شود. ایشان از من تشکر می‌کرد که آن شعر را سروده بودم؛ شعری که خطاب به خود آقا بود: «زمین اگر همه دشمن شود، بگو به امین
که دست زخمی او را به آسمان ندهند»

این شاعر درباره واکنش رهبر انقلاب به شعرهایش نیز گفت: آقا معمولاً به این‌گونه شعرها پاسخ نمی‌دادند؛ اما درباره شعر "جمعه نصر" پاسخ دادند.

 

.

  «غمزه» با افشین علا؛ آنها که آقا را دیدند در غم فراق، جگرشان می‌سوزد

او «جمعه نصر» را واقعه‌ای مهم توصیف کرد و گفت: در اوج تهدیدهای دشمن، درست مانند جنگ اخیر که ایشان همراه با عزیزانشان در عرصه حضور داشتند، آن روز تا آستانه شهادت پیش رفتند؛ با همه عزیزانشان به مصلا آمدند و آن حماسه و آن خطبه تاریخی شکل گرفت.

علا ادامه داد: ایشان این بار دیگر طاقت نیاوردند و پاسخ دادند. نوشته بودند، با این مضمون: بسیار قوی، استادانه، به‌جا و به‌موقع بود؛ اما ای کاش شأن نزولش این حقیر نبود.

او در ادامه، این خاطرات را محدود به شعر ندانست و گفت: از این خاطره‌ها بسیار داریم؛ از نوع مواجهه ایشان با شعرهای مختلف. البته موضوع فقط شعر نبود. مکاتبات فراوانی انجام می‌شد؛ از بیان درد دل‌ها گرفته تا طرح دغدغه‌ها، و ایشان تقریباً هیچ‌کدام را بی‌پاسخ نمی‌گذاشتند.

علا در پایان با اشاره به حجم مسئولیت‌های رهبر انقلاب گفت: هرچه محاسبه می‌کنیم، با آن حجم از دغدغه‌ها و مسئولیت‌های خطیری که ایشان داشتند، شگفت‌زده می‌شویم که چگونه فرصت می‌کردند افراد را نه‌تنها با نام‌هایشان، بلکه با آثار و احوالشان نیز بشناسند و پیگیری …