پروژه بعدی او، «کوری» میتواند مشخص کند آیا این روند صعودی ادامه پیدا خواهد کرد یا نه. در واقع امیر نوروزی حالا در موقعیتی قرار دارد که هر انتخابش بیش از همیشه وزن آیندهاش را تعیین میکند.
متولد ۳۰ مهر ۱۳۶۵ در تهران، او از معدود بازیگرانی است که مسیر حرفهایاش نه با شتاب بلکه با انباشت تدریجی تجربه و انتخابهای سنجیده شکل گرفته است. نوروزی کارش را از تئاتر آغاز کرد. سالها حضور روی صحنه برای او نوعی زیرساخت به وجود آورد. این تجربه او در دنیای تئاتر بعدها در قاب تصویر بهوضوح دیده شد.
نقطه ورود او به جریان جدی تصویر با سریال «میخواهم زنده بمانم» رقم خورد. حضور او در این سریال بیش از هر چیز توجه صنعت را به او جلب کرد. بعد از آن، انتخابهایش در پروژههایی چون «مردم معمولی»، «حیثیت گمشده» و بهویژه «روزی روزگاری مریخ»، تصویری روشن از بازیگری ساخت که از تکرار فرار میکند. نقش «اسی» در «روزی روزگاری مریخ» شاید اولین جایی بود که نوروزی توانست دامنه واقعی ظرفیتهایش را به نمایش بگذارد. او کاراکتری پیچیده بود که میان طنز، تلخی و بحران معلق بود.
شروع آرام یک مسیر حرفهای
اما نقطه عطف کارنامه او در سینما، سال ۱۳۹۹ و حضور همزمان در دو فیلم «مامان» و «مصلحت» بود. دو فیلم، دو جهان متفاوت و دو شخصیت کاملا متضاد. در «مامان» نوروزی با نقش خاص اجرایی ارائه داد که از سوی منتقدان یکی از دقیقترین بازیهای آن سال توصیف شد. بازی او در این فیلم برایش نامزدی سیمرغ بلورین جشنواره فجر را به همراه داشت. در «مصلحت» نیز نشان داد که میتواند میان نقشهای ایدئولوژیک و شخصیتهای خاکستری تعادلی قابلتوجه ایجاد کند. در سالهای بعد حضورش در فیلمهایی مانند «آنتیک» و «1968» نشان داد که او همچنان در حال گسترش محدوده بازیگری خود است.
از نظر من جسورانهترین انتخاب او در سالهای اخیر، حضور در سریال «شکارگاه» به کارگردانی نیما جاویدی باشد. این سریال با فضای تاریخی و ساختار معماییاش خیلی زود به یکی از آثار پربحث شبکه نمایش خانگی در زمان نمایشش تبدیل شد. نوروزی در «شکارگاه» در نقش «مفتش نامجو» ظاهر شد. این شخصیت با ورودش به روایت لایه تازهای به داستان اضافه میکند و مدام میان قطعیت و تردید در نوسان است
تازهترین ایستگاه …
