محمدهادی مهدینیا در گفتوگو با ایسنا با اشاره به اینکه مفهوم شهر دوستدار کودک ذیل مفهوم گستردهتر شهر همهشمول تعریف میشود، اظهار کرد: شهر همهشمول به این معناست که همه افرادی که در یک شهر زندگی میکنند، باید به یک اندازه از امکان استفاده از امکانات، فضاها و خدمات شهری برخوردار باشند. در ادبیات شهر همهشمول، چهار گروه بیش از سایرین با محدودیتها و محرومیتهایی در کل وضعیت شهری دنیا مواجه هستند که شامل کودکان، سالمندان، افراد دارای معلولیت و در برخی جوامع زنان میشود. بر همین اساس، برنامهریزی و طراحی شهری باید از منظر این گروهها انجام شود.
وی با اشاره به اینکه باید شهر را از دریچه این افراد نگاه کنیم، بیان کرد: مادری که همراه کودک خود در شهر تردد میکند، از لحظه خروج از منزل تا رسیدن به مقصد با موانعی مانند حملونقل عمومی، پلهای عابر پیاده، پیادهروها، بانکها، فروشگاهها و سایر فضاهای خدماتی مواجه میشود. اگر شهر را از دریچه نگاه این افراد طراحی کنیم، زیرساختها نیز به گونهای شکل خواهند گرفت که همه شهروندان بتوانند به راحتی از آن بهرهمند شوند. همین موضوع درباره کودکان نیز صدق میکند. یک کودک شش یا هفت ساله شهر را از ارتفاع و زاویه دید متفاوتی میبیند. بنابراین ارتفاع آبخوریها، پلهها، جداول خیابان، آسانسورها، پلهای عابر پیاده و حتی ورودی ساختمانها باید متناسب با نیازهای او طراحی شود. هرچه شهر بیشتر از منظر کودک دیده و طراحی شود، به مفهوم واقعی شهر دوستدار کودک نزدیکتر خواهیم شد.
عضو هیئت علمی گروه شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی مشهد درباره وضعیت مشهد در این حوزه، خاطرنشان کرد: شهر دوستدار کودک یکی از اولویتهای مدیریت شهری در دوره گذشته بوده است، اما تحقق کامل آن فرآیندی بلندمدت است و هنوز تا رسیدن به استانداردهای مطلوب فاصله داریم. در کشورهای توسعهیافته مانند آلمان، هلند و فرانسه، سالهاست که ضوابط و استانداردهای شهرسازی با محوریت گروههای خاص از جمله کودکان تدوین و اجرا شده و به همین دلیل گروههای مد نظر در این زمینه با چالشهای بسیار کمتری در مقایسه با شهری مثل مشهد مواجه هستند.
مهدینیا با اشاره به اقدامات صورت گرفته …
